Siamese Smile
User Info
Welcome, Guest. Please login or register.
04 July 2020, 22:28:44

Login with username, password and session length
Search:     Advanced search
News
ท่านสมาชิกสามารถเปลี่ยนรูปแบบ (Theme)
ได้อีกหลายแบบ
เชิญทดลองโดยคลิกที่ลิงค์ข้างล่าง ได้เลยค่ะ

http://siamesesmile.net/index.php/topic,1827.0.html
Forum Stats
23,752 Posts in 8,188 Topics by 236 Members
Latest Member: ASUS
Home Help Calendar Login Register
Siamese Smile  |  Interesting Story  |  Novels  |  กรงกรรม บทประพันธ์ของ จุฬามณี
0 Members and 1 Guest are viewing this topic. « previous next »
Pages: 1 [2] 3 Go Down Print
Author Topic: กรงกรรม บทประพันธ์ของ จุฬามณี  (Read 671 times)
นักประพันธ์
นักประพันธ์
Hero Member
*****
Offline Offline

Posts: 4,029


« Reply #15 on: 01 March 2020, 18:03:44 »

ตอนที่ 16 : อะไรจะเกิดก็ให้มันเกิด


            ๑๖


พิไลลองใจด้วยการซื้อขนมของเรณูมาวางไว้ให้บนโต๊ะอยู่สามวัน ก็รู้แล้วว่า นางย้อยนั้นเกลียดเรณูจนไม่ยอมกินขนมที่ตนซื้อใส่จานวางไว้ให้ แต่พิไลก็ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ ไม่ซักถามเหตุผล หลังจากที่เห็นว่า หลังเที่ยงแล้ว นางย้อยก็เรียกให้ป้อม หรือบุญปลูกมาเอาจานขนมออกไปแบ่งกันกิน...

แต่พอสบโอกาส พิไลจึงถามบุญปลูกว่า... ปลูก ทำไม ม้า เขาถึงไม่กินขนมของพี่เรณู เขาล่ะ

ก็คนเกลียดกัน คงกลืนไม่ลง...

ทำไมถึงเกลียดจนไม่ยอมกิน ยอมกลืน ขนมที่แสนจะอร่อยล่ะ เรื่องมันเป็นมาอย่างไรรึ

เรื่องบางเรื่องนั้นพิไล พอรู้อยู่แล้ว แต่ถ้าจะให้ดี ควรที่จะรู้ ตั้งแต่เรณูย่างเท้าเข้ามาที่นี่ จากปากคนที่นี่ น่าจะดีที่สุด...

บุญปลูกนั้นไม่ได้เฉลียวใจสักนิดว่า กำลังถูกล้วงข้อมูล จึงคายเรื่องที่รู้เห็นมาให้พิไลฟังจนหมดสิ้น รวมถึงเรื่องที่ป้อมพานางย้อยไปเกยไชย เพื่อไปให้คนทรงดูว่า ปฐมนั้นถูกเรณูทำของใส่จริงหรือไม่....

เมื่อรู้ความลับของนางย้อย กับ ซ้อใหญ่ แล้ว พิไลยิ้มกริ่ม...ครุ่นคิดแผนการเข้าไปนั่งเป็นลูกสะใภ้ยอดดวงใจของนางย้อยในทันที...เพราะนอกจากร้านโชห่วยที่พิไลรอวันครอบครอง พิไลยังอยากได้ที่ดิน โรงสี และทรัพย์สมบัติในห้องเก็บของของนางย้อยนั่นด้วย...

สมบัติของนางย้อยจะต้องเป็นของประสงค์ ลูกชายคนรองของนางย้อย สามีของพิไล ของลูกพิไลเท่านั้น ลูกหลานสายอื่น ๆ จะต้องออกไปดิ้นรนกันตัวเป็นเกลียวอยู่ข้างนอกโน่น...พิไลตั้งปณิธานไว้อย่างนั้น...

ฟากนางย้อย นอกจากจะนับวันให้ปฐมเดินทางกลับมาบ้าน ครุ่นคิดคำพูดที่จะพาปฐมไปหาพ่อหมอ หลังจากที่เสน่ห์หลุดแล้ว ปฐมปลดทหารมาแล้ว นางย้อยก็ยังคิดแผนพรากให้ปฐมไปจากชุมแสงสักพัก

ส่วยอีเรณู มันมาจากตรงไหน มันก็ต้องกลับไปตรงนั้น...ชีวิตของปฐม นางจะขีดเส้นให้เขาเดินเอง...

นอกจากหมกมุ่นเรื่องของปฐม นางย้อยก็เฝ้าจับตามองพิไลอยู่ด้วย...สามสี่วันที่แต่งเข้ามา พิไลยังน่ารัก จ๊ะจ๋า เอาใจ มือไม้ไม่อยู่สุข ข้าวของในร้านจัดวางเป็นระเบียบ แยกเป็นหมวดหมู่ ปัดกวาดเช็ดถูมุมอับ แต่งร้านจนลูกค้ารู้สึกผิดหูผิดตา...และที่สำคัญเงินทุกบาททุกสตางค์ยังเดินเอามาให้ที่เก๊ะ ไม่มีเม้มเข้าพกเข้าห่ออย่างที่นางย้อยนึกระแวง...

แต่ถึงอย่างไรพิไลก็ยังมีเรื่องให้นางย้อยรู้สึกไม่พอตา พิไลเป็นคนใช้เงินมือเติบ นึกอยากกิน อยากซื้ออะไรก็ซื้อ และซื้อทีละเยอะ ๆ ด้วย...จนป้อมกับบุญปลูกพลอยอิ่มหนำสำราญ เพราะถ้าพิไลได้กิน ทุกคนในร้านก็จะได้กินด้วย...

พอเห็นดังนั้น นางย้อยจึงอดปากไว้ไม่ได้ นังหนู เงินทองใช้ให้มันประหยัดๆ หน่อยนะลูก...เก็บหอมรอมริบเก็บไว้ใช้ในยามยากบ้างนะ

หนูก็กำลังพยายามเขียมอยู่ม้า แต่ว่า มันอดไม่ได้ ก็ที่นี่ มีแต่ของน่ากินทั้งนั้นเลย ม้าอย่าลืมนะว่า หนูมาจากทับกฤช ที่นั่นมันต้องอยู่อย่างอดอยากปากแห้ง...มีเงินก็ไม่ได้ใช้ จะใช้เงินทีก็ต้องถ่อไปถึงปากน้ำโพโน่น...แล้วที่ซื้อให้ป้อมกับปลูกกินมั่ง คือหนูยึดคำสอนของเตี่ยที่ว่า ถ้าคนงานเราอิ่ม เราก็อิ่ม

ฟังเหตุผลของพิไล ก็พอเข้าใจ แต่ทุกข้อทุกเรื่องที่นางย้อยติติงไปตามประสาคนปากไว พิไลเป็นต้องมีเหตุผลย้อนกลับมาตลอด...ไม่ว่าจะเป็นเรื่อง จ้างเด็กซักผ้า ถูบ้าน และไม่ยอมหุงหาอาหารเช้า-เย็น กินกันเอง...

คิดซะว่าช่วยเด็กมันม้า มันจะได้มีเงินไปโรงเรียน แล้วอีกอย่าง มันก็ลูก ๆ หลานๆ บุญปลูกมัน ช่วย ๆ กันไป...แล้วเรื่องที่หนูไม่หุงข้าวทำกับข้าว ก็เช้ามา เฮียก็ต้องตื่นมาร้านแต่เช้าอยู่แล้ว หนูมาช่วยม้าทำที่นี่เลยดีกว่า กินทั้งเช้า เที่ยง เย็นมากลับไปหุงหากินอีก ก็เหลือทิ้งแบะแบน สู้กินกับม้า หรือซื้อกินกันซะดีกว่า หนูว่าประหยัดกว่ากันเยอะ แล้วเฮียเองก็กินข้าวอย่างกับแมวดม ขนมนมเนยก็ไม่ค่อยกิน เอาแต่ซื้อหนังสืออ่านกับสวดมนต์ไหว้พระ...

*************
ควันและกลิ่นธูปจาก ตี่จู้เอี๊ย ที่พิไลจุดไหว้เจ้าที่ตั้งแต่เดินเข้ามาในร้าน ทำให้นางย้อยที่นั่งอยู่ที่หลังโต๊ะบัญชี นึกถึงคำพูดของพ่อหมอที่เกยไชย มึงเอง ก็ระวังตัวให้ดี...เจ้ากรรมนายเวร มึงจ้องจะเล่นงานมึงอยู่เหมือนกัน...มึงทำอะไรเอาไว้...จะด้วยเหตุอะไรก็แล้วแต่ ช้าหรือเร็ว กรรมย่อมส่งผล...กูบอกมึงได้แค่นี้

นางย้อยสูดลมหายใจเข้าปอด แล้วก็คิดเข้าข้างตนเอง อย่างคนที่เคยมีแต่ความเชื่อมั่นในความคิดของตนว่า

อะไรจะเกิด ก็ให้มันเกิด

เผลอสติทำผิดพลาดไปแล้ว ก็ก้มหน้ารอรับผลกรรมไป และผลของกรรมนั้นบางทีมันอาจจะไม่ได้เลวร้ายอย่างที่คิดล่วงหน้าไว้ก็ได้ เพราะลูกชายสี่คน สะใภ้สี่คน รวมถึงหลาน ๆ ที่จะเกิดตามมาอีกเป็นโขยง น่าจะมีอยู่บ้างหรอก ที่จะให้พึ่งพาอาศัยได้...

พี่ย้อยอยู่ไหม ฉันมาหาพี่ย้อย...

เสียงจากหน้าร้านทำให้นางย้อยชะเง้อไปมอง...ก็พบหญิงวัยกลางคน หน้าตามันย่อง มีงอบติดอยู่บนหัว นุ่งผ้าโสร่ง สวมเสื้อคอกระเช้า คลุมทับด้วยเสื้อแขนยาวสีกรมท่า

ม้า มีคนมาหา พิไลที่จัดของอยู่หน้าร้าน ตะโกนบอก

พอหญิงแปลกหน้าเดินเท้าเปล่ามาหยุดที่โต๊ะบัญชี นางย้อยก็เห็นว่าในมือของนางมีห่อผ้ามาด้วย

มีอะไรกับฉันรึ

ฉันจะเอาของมาขาย

อะไร

คนแปลกหน้าทรุดตัวลงนั่งโดยที่ไม่ได้เชื้อเชิญ แล้วก็แก้ห่อผ้าออก เผยให้เห็นขันและพานทองเหลืองตอกลายขนาด 8 นิ้ว พร้อมทัพพีเข้าชุดกัน...

มีคนบอกว่าที่นี่รับซื้อของเก่า ใช่ไหม

รับ...เฉพาะคนที่คุ้นเคยกันเท่านั้น คนแปลกหน้า ฉันไม่กล้าเล่นด้วยหรอก

ทำไมล่ะ

กลัวเป็นของโจร ฉันจะพลอยเดือดร้อนไปด้วย

ช่วยฉันหน่อยเถอะนะแม่คุณ ไม่ใช่ของโจรหรอก

แล้วได้มาอย่างไร

พิไลเร่มาทำงานเช็ดถูบริเวณนั้นเพื่อฟังความไปด้วย....

เอ่อ...

เอาไปที่อื่นเถอะ...ลายแบบนี้ฉันมีแล้ว

ช่วยฉันเถอะนะ ผัวฉันมันไม่สบาย ฉันจะเอาเงินไปซื้อยาให้ผัวฉัน

มันก็มาอีหรอบนี้ทั้งนั้นแหละ... ของพวกนี้ ต้องทำเหมือนไม่อยากได้...แล้วราคาจะไม่แพง...นั่นเป็นวิธีของนางย้อย

จริงพี่ ไม่ใช่ของลักของขโมยมาหรอก ของเก่าเก็บของแม่ผัวฉันเอง ลูกชายแกป่วย แกให้เอามาขาย จะได้เอาเงินไปรักษาลูกของแก

แล้วคิดเท่าไหร่ล่ะ

พอได้ยินราคา นางย้อยก็บอกว่า สำหรับคนไม่คุ้นเคยกัน ฉันให้ได้แค่ครึ่งเดียว

ขออีกยี่สิบบาท ได้ไหม

ไปที่อื่นเถอะ ให้ได้เท่านั้นแหละ สมัยนี้เงินทองมันหายาก แล้วลายแบบนี้ฉันก็มีตั้งหลายใบแล้วด้วย

หญิงคนนั้นนิ่งคิด ก่อนจะตัดสินใจรับเงินตามที่นางย้อยให้ทีแรก...

หลังหญิงคนนั้นจากไป พิไลก็เดินมาหาแล้วจับของลูบคลำ...ปากก็บอกว่า ม้านี่เยี่ยมยอดเลย...

ของพวกนี้ มันเป็นของร้อน กดราคาได้ก็กด จำเอาไว้ นางย้อยพูดแล้วก็บิดกุญแจล็อกเก๊ะ คว้าของที่ได้มาใหม่แล้วเดินไปยังหลังร้าน ขึ้นชั้นบนไป พิไลมองตามแล้วยิ้มเย็น...โดยใจก็คิดว่า เก็บสะสมไปเถอะ สุดท้ายของพวกนี้มันก็จะกลายเป็นของของอีพิไลนี่แหละ...

ลงมาจากชั้นบน นางย้อยก็พบว่าที่หน้าร้านมีนางศรี ยืนให้บุญปลูกจัดของให้อยู่...นางศรีเห็นนางย้อยก็หันมายิ้มให้กระดำกระด่าง

เอ ขายดีนี่ นางย้อยทัก

เปล่าหรอก พอดี พี่กำนันเขามาธุระที่อำเภอ ฉันก็เลยติดเรือเขามาด้วย... นางศรีบอกแล้วเดินเข้ามาข้างในอย่างคุ้นเคย

วันนี้ฉันสอยมะรุมมาฝากด้วย...ของไม่มีค่ามีราคาอะไรหรอก...

ของดีเลยแหละ ขอบใจมาก

ลูกสะใภ้คนนี้หน้าตาสะสวย ผิวขาวอย่างกับหยวก...ได้หลานคงสวย แม่สะใภ้ใหญ่ก็คงสวยไม่แพ้กันหรอกมั้ง

นางย้อยได้แต่ยิ้ม ๆ ไม่ตอบเรื่องสะใภ้ใหญ่ ส่วนหลานที่นางศรีพูดถึง ถ้าพิไลมีลูก นางย้อยก็จะมีหลานที่มั่นใจได้ว่าเป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของตน ไม่ใช่หลาน ลูกของนังเรณูที่แท้งไปนั่น และแท้งจริงหรือเปล่า หรือตั้งท้องจริงหรือเปล่า ก็ยังเป็นปัญหาคาใจนางย้อยจนถึงตอนนี้

นางศรีนั่งคุยอยู่อึดใจใหญ่ ๆ ที่หน้าร้านก็ปรากฏร่างของกำนันศร...

พ่อกำนันเข้ามาข้างในก่อน...กำลังคุยกับแม่ย้อยเขาเลย

พอกำนันเดินเข้ามา นางย้อยเห็นลักษณะผึ่งผาย มีสง่าราศี ก็ยกมือขึ้นไหว้ ...ไหว้เพราะว่ากำนันนั้นอายุมากกว่า เป็นผู้ชาย และมีตำแหน่งหน้าที่การงานที่ใคร ๆ ต่างนับหน้าถือตา นอกจากนั้น ที่คอของกำนันศรยังมีสร้อยทองคำน่าจะหนักถึงห้าบาท มีพระเลี่ยมทององค์ใหญ่พอเหมาะกับสร้อย แล้วที่นิ้วชี้ก็ยังมีแหวนทองหัวทับทิมเม็ดเป้งอีกวง ยิ่งทำให้นางย้อยรู้สึกได้ว่า ควรไหว้

หลังทรุดตัวลงนั่ง กำนันศรก็ที่ถอดหมวกกะโล่วางบนตักแล้วก็เบือนหน้าหนีไปไอ...และด้วยแกเป็นคนตัวใหญ่ เสียงไอของแกจึงดังก้องร้าน...

พิไล ดูหาน้ำหาท่ามาเลี้ยงแขกทีลูก นางย้อยรีบบอกลูกสะใภ้

พิไลก็เร็วพอที่จะรู้จัก เสนอหน้า คือ นบไหว้ ผู้ใหญ่ทั้งสองเอง แล้วก็รีบผลุบไปทางหลังบ้าน...อึดใจพิไลก็ถือถาดใส่แก้วน้ำออกมา...แล้วเลี่ยงไปหยิบผ้าขี้ริ้วเช็ดข้าวเช็ดของ จัดวางให้เป็นระเบียบอยู่ใกล้ๆ จนพอจะได้ยินว่า ผู้ใหญ่คุยอะไรกัน

ไอ้ฉัน เอง มันไม่มีลูกสาว พอมีสะใภ้ แรก ๆ ก็รู้สึกแปลก ๆ แต่ตอนนี้เริ่มชินแล้ว...แล้วนังหนูนี่มันก็ลูกเพื่อนกันด้วย เลยเหมือนลูกสาวของตัวเอง

คนกันเองพอเป็นทองแผ่นเดียวกันมันก็เข้ากันได้ง่าย...แม่ย้อยเอาตรง ๆ นะ ที่ชวนพี่กำนันมาบ้านแม่ย้อยในวันนี้ ก็เพราะอยากจะคุยเรื่องสะใภ้ที่สาม

ของแม่ย้อยที่เราเคยคุย ๆ กันไว้นั่นแหละ นางศรีเกริ่นนำ

ว่ามาเลยแม่ศรี...

แม่ย้อย อย่าหาว่า ทางเราใจร้อนอะไรเลยนะ... กำนันเริ่มเรื่องเอง พร้อมกับไอโขลก ๆ ไปด้วย...

คือ ไอ้ฉันก็จะหกสิบแล้ว ใกล้จะเกษียณเต็มที...แล้วมาปีนี้ก็เจ็บออดๆ แอด ๆ สามวันดีสี่วันไข้...ไม่รู้จะตายวันตายพรุ่ง ว่าแล้วกำนันก็เบือนหน้าไปไออีก...ไอจนนางย้อยรู้สึกเหนื่อยแทน...

คือห่วงเดียวของฉันก็คือ นังคนเล็กที่แม่ศรีพามาวันนั้นแหละ ฉันอยากเห็นมันเป็นฝั่งเป็นฝาโดยเร็ว อยากสอนงานมอบกิจการถ่ายเทอำนาจให้ลูกเขยไว้ก่อน เอาตรงๆ พูดอย่างไม่อายกันเลย คือ นังลูกสาวฉัน มันไม่เป็นโล้เป็นพายอะไรเลย ปล่อยให้สุขสบายทำแต่งานบ้านซะจนเคยตัว...ฉันเป็นอะไรไปเสียก่อน จะลำบากกันทั้งเรือน ฉันได้ยินกิตติศัพท์พ่อซาลูกของแม่ย้อยจากแม่ศรีแล้ว ฉันก็นึกรักนึกเอ็นดู อยากได้ไปเป็นลูกชาย

พ่อกำนันก็ยังดูแข็งแรง...คงไม่เป็นอะไรไปง่าย ๆ หรอก นางย้อยรีบหาทางออกตัว

โรคภัยไข้เจ็บมันเร็ว ไม่ประมาทไว้เป็นดี...

แต่ฉันตั้งใจไว้ว่า จะต้องบวชเขาซะก่อน ฉันคนไทยนะพ่อกำนัน อยากเกาะชายผ้าเหลืองขึ้นสวรรค์

ฉันรู้ว่าแม่ย้อยอยากเก็บลูกไว้บวชก่อน แต่แม่ย้อยก็ได้บวชลูกมาตั้งสองคนแล้ว ปิดอบายภูมิเรียบร้อยแล้ว....คนนี้ถ้าจะไม่ได้บวชสักคน คนที่สี่ก็ยังมีไม่ใช่รึ...

ขอฉันปรึกษากันก่อนนะ...ตกลงใจไปเลย ไม่ได้หรอก

รึแม่ย้อยรังเกียจลูกสาวฉัน ไม่ชอบใจที่ต้องแต่ง แล้วยกลูกชาย ให้ฉันไปใช้

ไม่ ๆ จะรังเกียจอะไร ถือว่าเป็นบุญของอาซาต่างหาก จู่ ๆ จะว่าไปก็เหมือนมีราชรถมาเกย...ได้ทั้งเมียได้ทั้งไร่นาสาโท แต่ปัญหาคือ ลูกชายฉัน มันทำนาไม่เป็น มันจะให้พ่อกำนันได้พึ่งพิงรึเปล่าก็ไม่รู้

เรื่องนาไม่ใช่ปัญหาหรอก นาฉันเยอะก็จริง แต่ฉันก็ไม่ได้ลงแรงทำเองหรอก ได้แต่บัญชาการไป...งานหลวงมันก็ยุ่งพอตัว

แล้วอีกเรื่อง คือ ฉันก็เพิ่งแต่งคนรองไปเมื่อไม่กี่วัน บอกตรง ๆ ว่า ตอนนี้ ตัวเบาหวิวเลย สาระสำคัญของนางย้อยคือตรงนี้ เพราะรู้ว่า ถ้าจะเอาเรือไปล่มในหนอง เรือจะต้องมีเงินมีทองไปด้วย...ถ้าอยากได้ลูกชายของนางไปเป็นเขยขนาดนี้ ก็ต้องลดราคาลูกสาวลงบ้าง มันถึงจะพอหมดข้ออ้างไปได้...

******************

ทางมาโรงสีมีตั้งหลายทาง แต่เขารู้สึกอยากผ่านไปเห็นร้านสังฆภัณฑ์ ...เพราะเมื่อเช้า ระหว่างที่เปิดวิทยุฟังเพลง เสียงเพลง รักแฟนคนเดียว ของ เมืองมนต์ สมบัติเจริญ ที่ลอยลมมา ดันมีวรรคหนึ่งที่ทำให้เขารู้สึกครึ้มอกครึ้มใจ...จนใจไหวอยากปล่อยใจทำตามเนื้อเพลงขึ้นมา...

...เดินผ่านบ้านน้อง ยังจำของน้องได้ น้องได้ตากเสื้อไว้ มีสีแดง และสีเขียว ไม่ได้พบหน้า เพียงเห็นผ้าชื่นใจจริงเชียว ความรักผูกมัดเป็นเกลียว ไม่เห็นวันเดียวพี่ก็คิดถึง...

และแรงอยากเห็นหน้า คล้ายกับว่า รู้สึก คิดถึง สาวหน้าหวานนามจันตา ก็ทำให้ไม่ได้แค่ เห็นร้าน เห็นผ้าสีแดง สีเขียวอย่างเนื้อเพลงว่าไว้หรอก...พอถึงหน้าร้าน หมุ่ยนี้ที่จุดธูปปักไหว้เจ้าที่เจ้าทางเสร็จพอดี ก็ร้องเรียกให้เขาหยุดรถ...

มีอะไรหรือแจ้

รูปได้แล้วนะ...แต่ไม่รู้จะให้ไปดีหรือเปล่า

ทำไมจะไม่ให้ล่ะ

ก็กลัวเอาไปแลกข้าวกินไม่ได้นะซิ...

ทำไมจะแลกไม่ได้...

ก็ถ่ายออกมาแล้ว อาเฮียอีบอกว่า ถ้าลื้อจะเอาสวยก็ไม่เหมือน แต่ถ้าเอาเหมือนก็...อย่างที่ลื้อเห็น

ไม่สวยก็เอาแจ้...เก็บไว้หัวเตียงน่าจะกันปีศาจร้ายได้

อาซา หมุ่ยนี้เสียงสูง

อั๊วล้อเล่น...แหม ๆ รูปนางฟ้านางสวรรค์ วางไว้หัวเตียงก็มีแต่ฝันดีแหละแจ้...

พูดแบบนี้ค่อยน่าให้หน่อยนะ รอแป๊บนะ...แป๊บเดียว ว่าแล้วหมุ่ยนี้ก็เดินหายไปทางหลังบ้าน เขาชะเง้อมองตามไปก็ไม่เห็น หน้า ของจันตา...ขณะมองไปอีกฝั่งของร้าน...กลิ่นหอมที่รู้สึกคุ้นจมูกก็โชยมา...พอหันกลับมามอง ก็เห็นว่า เป็นจันตาเดินมาหาเขา...

แจ้ ให้เอารูปมาให้จ้ะ

อ้าว แล้วแจ้ไปไหน

เข้าส้วม... ว่าแล้ว จันตาก็ส่งซองกระดาษให้เขา ตอนนั้นเขาไม่ได้เปิดซองออกต่อหน้าของจันตาหรอก...

จันตาเองหลังจากส่งรูปให้เขาแล้ว ใบหน้าของหญิงสาวก็แดงระเรื่อ มีความเขินอายอย่างเห็นได้ชัด เขาเองก็เขิน แล้วเขาก็แก้เขินด้วยการพูดว่า

อั๊วไปก่อนนะ...สายแล้ว...อ้อ...ถามแจ้ให้ด้วยว่า วันนี้มีลิเกมาติดวิกที่โรงหนัง แจ้จะไปไหม ถ้าจะไป เจอกันหน้าโรงหนังนะ...สักสองทุ่ม

จ้ะ เดี๋ยวจะบอกให้

ไปแล้วนะ...สายแล้ว ตอนนั้นเขารู้สึกว่า ไม่ได้อยากไปเลยสักนิด...แต่ก็ไม่รู้จะหาเรื่องอะไรมาคุยกับหญิงสาว

และพอมาถึงโรงสี เปิดซองกระดาษ...ก็เห็นรูปถ่ายสองบาน...บานหนึ่งเป็นของหมุ่ยนี้ ด้านหลังเขียน ชื่อแซ่ เป็นภาษาจีน ระบุวันเดือนปี

ส่วนอีกรูปอีกบานเป็นของจันตา...เขียนชื่อ-นามสกุล วันเดือนปี พินิจแล้วก็คือลายมือของหมุ่ยนี้ และที่ทำให้เขารู้สึกครึ้มใจอยู่จนถึงตอนนี้ คือ มีภาษาจีนที่เขาพออ่านออก เขียนไว้ว่า แซ่ซี้ อ้ายลื้อ เจ๊กนั้ง ซึ่งเป็นชื่อเพลงอันลือลั่นของ สุรพล สมบัติเจริญ เตี่ยเคยบอกกับเขาว่า แปลแบบพิสดาร ก็คือ ชาตินี้รักเธอคนเดียว

ชาตินี้รักเธอคนเดียว กมลทวนประโยคนี้เบา ๆ แล้วถามตัวเองว่า มันหมายถึงใคร? หมุ่ยนี้กำลังจะบอกอะไร หมุ่ยนี้อ่านใจเขาออกอย่างนั้นหรือ หรือ หมุ่ยนี้อ่านใจของจันตาออก...

***********

ซา เสียงของเรณูทำให้กมลสะดุ้ง เขารีบคว่ำรูปถ่ายของจันตาทันที...เรณูถือกระเป๋าใบย่อมเดินเข้ามา...

พี่จะกลับบ้านหน่อยนะ...ลูกพี่ไม่สบาย

ใครมาส่งข่าว กมลซัก เพราะเอาเข้าจริงๆ ที่แม่พูดก็ถูก พี่เรณูเข้ามาด้วยเจตนาไม่บริสุทธิ์ มีลูกมีผัวมาแล้ว แถมเคยทำงานที่ตาคลีมาก่อน ไหนจะเรื่องทำเสน่ห์ แม่บอกว่า พ่อหมอยืนยันว่าพี่เรณูทำจริง ๆ ...ความรู้สึกดี ๆ ที่มีให้กันมันจึงถอยไปไม่น้อย...ความไว้เนื้อเชื่อใจ เชื่อคำพูดกัน เหลือไม่เท่าเดิม

เอ่อ...เมื่อเช้า ตอนหาบของขาย คนที่บ้าน เขามาธุระที่ชุมแสง เขาบอกว่าป็อก ลูกชายพี่ เป็นไข้มาหลายวันแล้ว ไม่ได้ไปโรงเรียนด้วย พี่เป็นห่วง...

อันที่จริงกมลอยากจะซักว่า คนแถวบ้านมาธุระอะไร ก็ดูจะเป็นการละลาบละล้วง เขาจึงถามตัดบทว่า พี่จะไปกี่วัน

ยังไม่รู้เลย ถ้าอาการดีขึ้น พี่ก็จะรีบกลับมาขายของ ถ้าเฮียใช้มาพอดี บอกเฮียให้ด้วยนะ พี่ไปแล้วนะ

ให้ผมไปส่งไหม

ไม่ต้องหรอก ซาทำงานเถอะ กว่ารถไฟจะมา พี่เดินถึงสถานีพอดี...

เดินออกจากโรงสีมาแล้ว เรณูก็ถอนหายใจออกมา...เธอรู้ว่า ตั้งแต่วันที่นางย้อยมาหาเรื่องที่โรงสี กมลก็มีน้ำเสียงและสีหน้าเปลี่ยนไป...เขาคงจะฟังคำของแม่เขา แต่เขาก็ไม่ผิดหรอก คนผิดก็คือเธอนี่แหละ ก่อกรรมสร้างเรื่องไว้เอง ก็ต้องรับผลของกรรมนั้น...แต่นั่งรอให้ผลกรรมที่ทำลงไปนั้น มาลงโทษตัวเอง โดยไม่คิดป้องกันแก้ไขอะไรเลย ก็คงจะไม่ใช่อีเรณูแล้วหละ

***********

มาถึงบาร์ที่เคยทำงาน เรณูก็ดึงติ๋มกับประนอม มาที่ม้านั่งใต้ร่มไม้หลังร้าน เพื่อเล่าเรื่องทางชุมแสงให้ฟัง...

พอได้ฟังแล้ว ติ๋มก็หัวเราะลั่น...ก่อนจะบอกว่า เป็นไง เจอฤทธิ์มันเข้าแล้ว...กูว่าแล้วว่าคนอย่างมัน ไม่ยอมแพ้ง่าย ๆ หรอก

คำก็กะหรี่สองคำก็กะหรี่ ตอนนั้นสติ ฉัน มันเลยหลุด เลยพลาด เรณูเล่าไปแล้วก็รู้สึกหนักใจ

ทีนี้มึงจะทำอย่างไร

ก็จะไปถามหมอก้อน ว่าหมอมีทางเกยไชยแก้เสน่ห์ไปหรือยัง หรือมีทางป้องกันอะไรได้บ้าง ขึ้นหลังเสือไปแล้ว ลงไม่ได้หรอก ใช่ไหมพี่

ถ้ามันแก้ไปเรียบร้อยแล้ว มึงจะทำอย่างไรต่อไป

ก็ให้รู้ก่อนว่ามันแก้ไปแล้วหรือยัง ถ้าแก้แล้วก็จบ แต่ถ้ายัง ก็สู้กันอีกสักตั้ง ละมั้ง

ทั้งสามพากันขึ้นรถสามล้อถีบไปยังบ้านหมอก้อนทันที...หลังจากทั้งหมดทรุดตัวลงกราบ หมอก้อนที่อยู่ในชุดสีดำหน้าตาหมองคล้ำ ผมสีดอกเลาใส่ครีมใส่ผมหวีจนเรียบแปล้ ก็บอกว่า

ดูมึงโทรมไปเยอะเลยนะอีเรณู

ก็มันริจะเป็นคนดี นะพ่อ มันก็เลยโทรมอย่างที่เห็นนี่แหละ ติ๋มบอก

ตอนนี้ทำอะไรอยู่ล่ะ

ทำขนมขายอยู่ที่ชุมแสงจ้ะ...

อืม...ดีแล้ว ..แล้วนี่ทุกข์ร้อนอะไรกันมาล่ะ ถึงได้เรียงหน้ากันมาแบบนี้

ทางแม่ผู้ชายเขาจับได้ว่า ฉันทำของใส่ลูกชายเขา เขาก็เลยไปหาหมอทางเกยไชย...ชื่อหมอมี

ไอ้มี กูรู้จักมันดี...

แล้วพ่อรู้หรือยังว่า ของที่ทำ หลุดไปหรือยัง

พอเรณูเอ่ยถาม หมอก้อนก็พยักหน้าไปทางพานใส่หมากพลูและดอกไม้ธูปเทียนที่วางไว้อยู่แล้ว....เรณูจำต้องควักเงินค่าขันครูถึงห้าบาทใส่ลงไป แล้วยกพานขึ้นจบ...บอกเล่าเรื่องทุกข์ร้อนใจ....ส่งพานให้หมอก้อนแล้ว หมอก้อนก็ยกพานขึ้นเหนือหัวพึมพำคาถามเบา ๆ....อึดใจเดียว แกก็วางพานลง ดวงตาของแกแดงผิดปกติ...น้ำเสียงนั้นเปลี่ยนไปเล็กน้อย...

มีอะไรอยากรู้ก็ว่ามา

เรณูบอกเล่าเรื่องทางชุมแสงให้ฟังคร่าว ๆ แล้วก็ถามว่า ฉันอยากรู้ว่า ของที่พ่อทำไป หลุดหรือยัง...ถ้าหลุดแล้วจะแก้ไขอย่างไรได้...

ร่างทรงหลับตาเพียงคู่...แล้วก็บอกว่า ของที่มึงทำไป ยังอยู่...ถ้ามันจะแก้ มันจะต้องเอาตัวลูกชายของมันไปให้ไอ้มีทำให้ที่บ้าน ตอนนี้ มันก็ยังรัก ยังหลงมึง เหมือนเดิม แต่มึงต้องไม่ให้มัน ไปกับแม่มัน ไม่งั้น จบเห่...เพราะสายวิชชาเขาก็แน่จริง

เรณูรู้สึกโล่งอก...แต่เมื่อเสียค่าครูไปแล้วก็อดอยากรู้ไม่ได้ว่า ควร จะทำอย่างไรต่อไป...

ถ้ามึงยังรักมัน ยังอยากได้มัน มึงก็พยายามกันมันไว้ อย่าให้มันไปหาไอ้มี กูบอกได้เท่านี้

ถ้าเขาไปหาหมอมีแล้ว เขาจะเป็นอย่างไร เขาจะลืมฉัน เกลียดฉัน โกรธฉัน ไล่ฉันออกจากบ้านเขาเลยไหม

เรื่องในอนาคต กูไม่เห็นหรอก...ใจคนมันยากแท้หยั่งถึง มึงเข้าใจที่กูพูดไหม

อยากได้คำอธิบายเพิ่มเติม

คนเรา มันอาจจะรักกัน หลงใหลกัน ด้วยรูปโฉม เสน่ห์ปลายจวัก วาจา และคุณงามความดีของกัน ก็ได้นี่...ถ้ามึงมีตรงนั้นเป็นของคู่ตัว ของๆ กูจะอยู่หรือไม่อยู่ มันก็ไม่สำคัญหรอก สำคัญที่ว่า ถ้าใจและกายมันผูกพันกันแล้ว ความผิดบาปที่เริ่มต้นไว้ ถ้ามันไม่ได้เลวร้ายเกินไป มันก็ให้อภัยกันได้...ใช่ไหมละ

ก็ใช่...ลำพังใจของเขา ฉันคิดว่าไม่เท่าไหร่หรอก แต่แม่ของเขา เกลียดฉันอย่างกับอะไรดี...เพราะประวัติฉันมันไม่สวย

ตรงนั้นกูช่วยอะไรไม่ได้ เพราะอดีตมึง ก็เรื่องของมึง...กูไม่ได้บันดาลให้มึงต้องเป็นอย่างนั้น

เอาแบบนี้ไหมล่ะ อีเรณู มึงก็ทำอย่างที่กูเคยแนะนำมึงดีไหม ติ๋มสอดเข้ามา

เรณูนิ่งคิด...ใช่แล้ว ถ้าจับได้แค่หาง ไม่ได้หัว ตัวมันก็ดิ้น มันต้องรวบทั้งหัวทั้งหางถึงจะถูก...ตอนนี้ปฐมยังอยู่ทางนี้ ยังมีเวลาที่จะทำให้นางย้อยเปลี่ยนจากเกลียดมาเป็นรักได้...มันยังไม่สายเกินแก้

เอ่อ...พ่อ ถ้าหนู จะถามพ่อว่า ถ้าหนูจะทำเสน่ห์ใส่แม่ผัวหนูล่ะ จะได้ไหม

ได้ ...แต่ที่กูเห็น มันเกลียดมึงจนไม่ยอมกินอะไรของมึง มันจะเข้าทางมึงได้ไง

มันก็ยังดีกว่าไม่ทำอะไรเลยไม่ใช่รึ อีเรณู มึงขยันทำนั่นทำนี่ไปให้มันกิน สักวัน มันก็พลาดจนได้แหละ... ติ๋มยังคง ยุยง...

เรณูนิ่งคิด...ไม่ได้คิดว่า จะทำหรือไม่ทำ แต่คิดเสียดายเงินค่าทำต่างหาก...และเหมือนติ๋มจะรู้ใจ ติ๋มจึงบอกว่า

ทำไปเถอะอีณู ค่าวิชาเดี๋ยวกูออกให้เอง...

แต่มันหลายเงินนะพี่

กูเสียให้มึงได้ กูเคยบอกมึงแล้วไง ทางใด ที่จะทำให้อีย้อยเดือดเนื้อร้อนใจได้ กูละสนุกนัก

ประนอมที่นิ่งฟังอยู่ ถอนหายใจเบา ๆ เพราะรู้สึกว่า เรื่องมันชักจะไปกันใหญ่...ด้วยเป็นพี่ใหญ่สุด ประนอมจึงบอกว่า

ถ้าเล่นต่อ แล้วมันมีแต่ความทุกข์ใจ มึงก็ถอยดีกว่าไหมอีณู ให้แม่มันเอามันไปแก้ซะ แล้วค่อยดูว่ามันจะทำอย่างไรกับมึงไม่ดีกว่ารึ เพราะตอนนี้อย่างไรมันก็ได้ขึ้นชื่อว่าเป็นผัวมึง ส่วนมึงใคร ๆ ก็รู้ทั้งชุมแสงว่าเป็นเมียมัน

เรณูนิ่งคิด...สับสนปนเปกันไปหมด...เล่นต่อ กับ ถอย...ถอยได้ไหม เพราะเวลานี้เธอเดินมาไกลเกินกว่าจะถอยหลังกลับแล้ว...ถ้านางย้อยรักและเมตตา เข้าใจว่าทำไมชีวิตเธอถึงต้องเป็นอย่างนี้ ทำไมเธอต้องตัดสินใจทำอย่างนี้ เธอก็ยังพอมีโอกาสอยู่กับคนที่เธอรัก และมีทางเดินชีวิตใหม่ได้ แต่นี่...

อ้าว ตัดสินใจซิ... ติ๋มเร่งเร้า

ถ้ามึงจะทำ กูจ่ายให้ ถ้าไม่ทำ ก็จะได้พากันกลับ...

แต่ฉันกลัว

กลัวอะไรล่ะ มึงไม่ได้ฆ่าใครตายซะหน่อย แค่ทำให้มันรักมันชอบเท่านั้นเอง เพราะถ้ามันเกลียดมึงมากเท่าไหร่ ผัวมึง ก็จะไม่ได้อะไรเลย มึงว่ามันยุติธรรมกับไอ้ใช้ไหมล่ะ มันก็ลูกเหมือนกัน

ก็จริงของพี่

แม่ผัวลำเอียงแบบนี้ ต้องย้อนเกร็ดเสียให้เข็ด ตกลงทำนะ... เรณูยังไม่ทันจะตกลง ติ๋มก็ควักเงินแบงก์สิบสองใบใส่ลงไปในพาน...

**************

ค่ำนั้นเรณูเปิดโรงแรมนอน และติ๋มก็ติดต่อให้จ่าเที่ยง ช่วยให้ปฐมออกจากในค่ายฯ มาหาเมียที่โรงแรม...

พอปฐมมาถึง เขาก็กระโจนเข้าใส่เรณู กอดรัดฟัดเหวี่ยงประหนึ่งคนที่ขาดน้ำขาดอาหารมาแรมเดือน...หลังจากอิ่มเอมในรสเสน่หา...เรณูที่นอนหนุนแขนก่ายเกยอยู่ในอ้อมกอดของเขา ก็เล่าเรื่องตอนที่เขากลับมาแล้ว ให้เขาได้รับรู้...เริ่มจากเรื่องที่ตนทำขนมขาย...

ไม่รู้เลยนะเนี่ยว่า ทำขนมเป็น...

อร่อยด้วยแหละ...ใคร ๆ ก็ชม

เก่งไปซะทุกอย่างแบบนี้ จะไม่ให้คิดถึงได้ไง

ไม่ได้ออกไปเที่ยวที่ไหนเลยจริง ๆ นะ

จริงซิ...รักหนู คิดถึงแต่หนูจนจะเป็นบ้า ว่าแล้วเขาก็จูบที่หน้าผากชื้นเหงื่อของเรณูอีกหนึ่งฟอด...เรณูจูบแก้มเขาตอบแล้วก็เล่าเรื่องแม่ของเขา แต่งสะใภ้รองเข้าบ้าน โดยจัดงานเสียใหญ่โต...เป็นที่เลื่องลือจนถึงตอนนี้

ไม่ได้แต่งแบบเขา หนูเสียใจหรือเปล่า

ก็รู้สึกน้อยใจบ้าง แต่เมื่อวาสนามันมีแค่นี้ จะไปทำอะไรได้ล่ะ แล้วอีกอย่าง แค่ได้อยู่กับพี่ใช้ตลอดไป หนูก็พอใจแล้วแหละ พี่นั่นแหละ จะน้อยใจหรือเปล่า ที่ไม่ได้จัดงานใหญ่โตแบบอาตง

ไม่แต่งก็ไม่เปลืองไม่ใช่เหรอ....

จะพูดว่าได้มาฟรี ๆ ใช่ไหมล่ะ

ฟรีที่ไหน...เสียเหงื่อจนหมดตัวแล้วเนี่ย ว่าแล้วเขาก็กระชับวงแขนดึงร่างเรณูให้แนบกับตัวเขาอีก สัมผัสทางกายนั้น ทำให้เรณูรู้สึกว่าเขาพึงใจและมีความสุขในเรือนกายของตนเป็นอย่างดี

พี่ใช้...หนูมีอีกเรื่องจะเล่าให้ฟัง...คือ...หนูแท้งลูกไปแล้วนะ

อ้าว เหรอ ถึงว่าทำไมท้องไม่ใหญ่เสียที

ก็หาบน้ำขึ้นมาจากตลิ่ง...แล้วก็ลื่นล้ม

ช่างมันเหอะ เขาไม่มีบุญจะมาเป็นลูกเรา เขาก็ไป...เราทำใหม่ก็ได้นี่ อีกไม่กี่เดือนก็ปลดกลับไปอยู่บ้านแล้ว จะมีอีกกี่คนก็ได้

แล้วอีกเรื่อง เรื่องนี้ ถ้าพี่รู้ พี่จะโกรธเกลียดฉัน จะเลิกกับฉันก็ได้นะ...

เรณูปล่อยให้ความเงียบเข้าครอบงำเพียงครู่ พอเขาขยับมือซ้ายบีบเบา ๆ ที่ไหล่ส่งสัญญาณให้เรณูพูดต่อ เรณูก็บอกว่า

คือ ก่อนที่หนูจะมาอยู่ที่ตาคลี...หนูเคยท้องกับพี่เขย

หือ...

เรื่องมันเป็นอย่างนี้พี่... แล้วเรณูก็เล่าชีวิตหนหลังให้เขาฟัง จนถึงเรื่องที่แม่ของเขาไปบังเอิญรู้เข้า แล้วเรื่องเดิมบานปลายจนคิดไล่ตนเองออกจากบ้านด้วยการล็อกห้อง และเรณูก็แก้ลำด้วยการไปนอนที่หน้าร้านจนกลายเป็นเรื่องเป็นราวดังไปทั้งตลาด...ปฐมที่หลับตาฟัง ถอนหายใจออกมา...ไม่ตอบว่าอะไร...เรณูเลยไม่รู้ว่า เขาไม่ถือสา ไม่ใส่ใจกับอดีตของเธอ หรือเป็นเพราะฤทธิ์เสน่ห์ยาแฝด ที่ทำให้ลุ่มหลงจนไม่เห็นตำหนิใด ๆ

พี่คิดอะไรอยู่...บอกฉันหน่อยได้ไหม

ก็มันเป็นเรื่องในอดีตไม่ใช่รึ...แล้วก็แล้วกันไป ส่วนเรื่องแม่ หนูก็ต้องเข้าใจว่าเป็นเพราะ แม่รักพี่ หวังดีกับพี่

แล้วจะให้หนูทำอย่างไรกับแม่ของพี่

หนูต้องอดทน ถ้าหนูรักพี่ ก็ต้องอดทนให้มาก ๆ รู้ไหม แม่เป็นคนปากร้ายใจดี...เดี๋ยวเรามีลูกด้วยกันใหม่ ถ้าได้ลูกชายด้วยนะ รับรองเลยว่า เขาก็จะกลับมาดีกับเราเอง แต่เราต้องอดทนผ่านช่วงนี้ไปให้ได้...

แต่ก่อนจะมาที่นี่ ฉันกับแม่พี่ก็มีเรื่องกันอีกนะ...พี่ติ๋มเขากลับไปทำบุญให้แม่เขา พี่นอมไปด้วย เขาไปหาฉันที่บ้านโรงสี แม่แกก็เลยหาว่าพาเพื่อนกะหรี่เข้าบ้าน...ด่าฉันซะไม่มีชิ้นดีเลย สุดท้าย เขาหาว่าฉันทำเสน่ห์ใส่พี่...แล้วเขาก็ไปเกยไชย หมอที่เกยไชยก็ว่า ฉันทำของใส่พี่จริง ๆ ตอนนี้แม่พี่ รอพี่กลับไปชุมแสง จะพาไปแก้เสน่ห์

แล้วหนูทำจริงหรือเปล่าล่ะ

แล้วพี่คิดว่าหนูทำเสน่ห์ใส่พี่หรือเปล่าล่ะ

ไม่รู้เหมือนกัน...

หนูไม่ได้ทำหรอกจ้ะ เมื่อเริ่มต้นตอแหลไปแล้ว ก็ต้องตอหลดตอแหลให้ตลอดรอดฝั่ง...ครั้นจะเอ่ยปากสาบดสาบานเรณูก็รู้อยู่แก่ใจดีว่า ตนนั้นเลวทรามและชั่วช้าเพียงใด...

ไม่ได้ทำ แล้วทำไม พี่ถึงหลงใหล คิดถึงหนูจนจะขาดใจตายแบบนี้...รู้ไหมว่าพี่นับวัน นับเดือน รอเวลาให้ถึงวันหยุดพักเลยนะ วันนี้พอจ่าเที่ยงบอกว่า หนูมารอพี่อยู่ที่นี่ พี่แทบจะวิ่งจากค่ายมาหาหนูเลย...

หนูก็คิดถึงพี่จนจะขาดใจตายเหมือนกัน... บอกเขาแล้วเรณูก็รัดวงแขนแนบลำตัวบดเบียดกับเขาหนักขึ้น ๆ จนกระทั่งเพลิงราคะลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง....

******************************


Logged
นักประพันธ์
นักประพันธ์
Hero Member
*****
Offline Offline

Posts: 4,029


« Reply #16 on: 01 March 2020, 21:01:22 »

ตอนที่ 17 : รักนี้มีอุปสรรค


            ๑๗


ค่ำวันนั้น พอกมลกลับมาบ้าน ระหว่างที่นั่งรอให้เจ๊กเซ้งอาบน้ำก่อนจะกินข้าวเย็นพร้อมกัน นางย้อยก็ถามกมลว่า

มีคนบอกกับม้า ว่าเห็นอีเรณูมันขึ้นรถไฟ ล่องใต้ไป มันไปไหนรึ

เห็นว่าลูกป่วย...เลยกลับไปดู

หัวคิ้วของนางย้อยขมวดเข้าหากัน...ใจนั้นคิดว่าเป็นข้ออ้างจะเถลไถลไปเที่ยวไหนๆ มากกว่า...ครั้นคิดว่าไม่มีประโยชน์ที่จะเอ่ยถึงให้ใจขุ่นมัว นางย้อยจึงพูดเรื่องที่ได้ตั้งใจไว้ก่อนหน้า...

วันนี้ พ่อกำนันของหนูเพียงเพ็ญมากับอาศรี...ดูท่าแล้ว อยากได้ลื้อไปเป็นเขยจริง ๆ

แล้วเขาว่าอย่างไรบ้าง

กำนันศรเขาบอกว่า เขาป่วยออดๆ แอด ๆ อยากแต่งลูกคนเล็กไว ๆ เพราะจะได้ถ่ายเทงานการให้ลูกเขยดูแล...

แต่ผมยังไม่ได้บวชนี่ม้า

เขาว่า เขาคิดราคาค่าสินสอดไม่แพง...

ม้าก็เลยรีบตกลง

ยัง...ม้าผลัดเขาไปว่า ขอถามความสมัครใจจากลื้อก่อน...เพราะบางที ลื้ออาจจะนึกอยากบวชก่อนเบียด...ถ้าลื้อตั้งใจไว้อย่างนั้น ม้าก็จะตามใจลื้อ เพราะม้าก็อยากเกาะชายผ้าเหลืองขึ้นสวรรค์ก่อน...

เรื่องบวช ผมเฉย ๆ...คนเราไม่ต้องบวช ก็เป็นคนดีได้...ดูเตี่ยเป็นตัวอย่าง

มันก็จริง แต่ว่า เกิดมาเป็นผู้ชายแล้ว มันก็ต้องลองดู วันหน้า มันจะได้คุยกับคนอื่นเขารู้เรื่อง

แล้วตอนนี้อั๊วคุยกับคนไม่รู้เรื่องหรือม้า

นางย้อยทำปากขมุบขมิบ กมลจึงหัวเราะเบา ๆ ที่แหย่แม่ได้...

อาซา ลื้อ มอง ๆ ใคร อยู่บ้างหรือเปล่า

แวบแรกนั้นเขานึกถึงจันตา แต่ถ้าบอกแม่ไป แน่นอนว่า ถ้าเปรียบเทียบระหว่างจันตากับเพียงเพ็ญ จันตาสู้เพียงเพ็ญไม่ได้แน่ ๆ แล้วแม่ก็คงจะขวางเต็มกำลัง...

มองนะพอมี แต่รักชอบกัน แบบแฟน ยังไม่มีหรอก...แต่ผม ก็ไม่ได้อยากรีบแต่งนะม้า...

นางย้อยมองหน้าลูกชาย....แล้วก็บอกว่า ม้าก็ยังไม่อยากให้ลื้อแต่งหรอก...

ทำไมล่ะ

ไปกันหมด ม้าก็เหงานะซิ ยิ่งลื้อต้องแต่งแล้วออกไปอยู่ที่บ้านเมียลื้อด้วย... พอบอกความในใจแล้วน้ำตาก็ชื้นหัวตาของนางย้อย...เพราะบ้านที่เคยมีลูก ๆ วิ่งไล่เตะต่อยกัน ทุ่มเถียงกัน แย่งกันกิน แย่งกันใช้ แย่งความรักจากแม่ ตามประสา มีแต่เด็กผู้ชายกำลังจะเปลี่ยนแปลง

เฮียตง แกก็อยู่...แล้วถ้าแต่ง ก็แค่ฆะมังนี่เองม้า ต่อไปถนนหนทางดีก็ไปมาหาสู่กันได้สะดวก

นางย้อยใช้นิ้วชี้แตะหางตาที่เอ่อออกมา แล้วบอกว่า อาตงมันไม่ใช่คนช่างพูดเหมือนลื้อ แล้วเมียมัน ม้าบอกตรงๆ ม้ายังไม่ไว้ใจสักเท่าไหร่

เขาแสดงทีท่าอย่างไรล่ะ

ยังสรุปไม่ได้หรอก ต้องดูกันไปนาน ๆ ก่อน..ตอนนี้ม้าก็ขัดตาขัดใจ เรื่องใช้เงินมือเติบ กับไม่ยอมทำงานบ้านงานช่องเอง...ส่วนงานในร้าน รู้งานดี ขายของจ๊ะจ๋าถามไถ่ใส่ใจลูกค้าดี...เรื่องเงินก็ยังเก็บมาให้ที่เก๊ะ แต่ถ้าให้เฝ้าเก๊ะเลย ม้าก็ยังไม่ไว้ใจหรอก แล้วพี่ชายลื้อ มันก็หัวอ่อน ดูท่าแล้ว วันหน้าเมียชี้นกเป็นนก ชี้ไม้เป็นไม้แน่ๆ

ม้าก็ต้องทำใจ แล้วก็ต้องปล่อยวาง...มัวแต่ระแวง ม้าก็จะทุกข์ใจอยู่อย่างนี้

ที่ม้าคิดไว้ ม้าว่าจะรอให้อาใช้มันปลดทหารมาก่อน...แล้วถ้าจะแต่งลื้อ ก็น่าจะสักเดือนหกปีหน้า... นางย้อยรีบเปลี่ยนเรื่อง

สรุปว่า ผมต้องแต่งกับเขาใช่ไหม

ก็คิดดูแล้ว แต่งแล้ว มันมีแต่ได้กับได้ แล้วจะไม่แต่งได้ไงล่ะ...

แต่เราไม่ได้รักกันเลยนะม้า...เขาเองก็เหมือนไม่ค่อยชอบผมสักเท่าไหร่

แล้วพิไลกับอาตงเขารักกันมาก่อนรึเปล่าล่ะ ก็ไม่ได้รักกัน แต่งไปแล้วไม่กี่วัน เห็นคุยกันหนุงหนิงอย่างกับรู้จักมาเป็นสิบปี...

กมลเหลือกตามองบนแล้วถอนหายใจออกมาเบา ๆ...

****************

ลึก ๆ แล้วหมุ่ยนี้นั้นอยากให้จันตารักกับกมล...เพราะถ้าลงเอยกันได้ จันตาจะยังอยู่ที่ชุมแสง ยังอยู่ในสายตา มีปัญหาอะไรก็ยังปกป้องกันได้ แต่เมื่อหมุ่ยนี้รู้ว่ากมลนั้นมีคู่หมายเป็นลูกสาวกำนันตำบลฆะมังซะแล้ว หมุ่ยนี้จึงได้บอกกับจันตาว่า

ที่แจ้อยากให้เธอเป็นแฟนกับอาซา แจ้ขอเปลี่ยนใจแล้วนะ

ทำไมถึงเปลี่ยนใจเสียละเจ๊

ตอนนี้อาซาอีมีคู่หมั้นคู่หมายแล้ว เป็นถึงลูกสาวกำนันตำบลฆะมัง...แจ้รู้มาว่าทางฝ่ายหญิงมีฐานะพอตัว

จันตานิ่งฟัง...

ผู้ใหญ่เห็นดีเห็นงามกันน่ะ อาซาคงขัดผู้ใหญ่ไม่ได้หรอก...

ได้แต่งกับคนมีฐานะเท่าเทียมกัน...ก็ดีแล้วนี่เจ๊

ลื้อไม่รู้สึกผิดหวัง ไม่เสียใจ บ้างเลยรึไง

ก็หนูยังไม่ได้คิดอะไรกับเขา จะไปรู้สึกอะไรละเจ๊ อันที่จริงจันตาที่อยู่อย่างเจียมตัวเจียมใจรู้สึกเจ็บ แต่มันไม่รุนแรงอะไร อาจจะเป็นเพราะแผลคราวก่อนนั้น ก็ยังไม่หายดี ใจมันยังรู้สึกขยาดกับความรัก กับผู้ชาย กับคำของคน

ลื้อนี่มันอย่างไร กับคุณปลัด ก็ว่าไม่คิดอะไร กับ อาซา ที่แจ้ชอบ ก็ไม่คิดอะไร...หมายความว่าไง

ก็หนูมันจน...เป็นคนจน ต้องเจียมตัวซิเจ๊

แหม...จนอะไรกัน ลื้อก็มีมือมีตีนครบ วิชาความรู้รอบตัวก็มีไม่น้อยกว่าใคร มีสามีนำทางหน่อย ลื้อจะกลายเป็นคนรวยคนหนึ่ง

แล้วถ้าหนูจะอยู่อย่างไม่มีสามีตลอดไป ละเจ๊

ดอกไม้มันต้องบานให้แมลงตอม โลกมันถึงจะรื่นรมย์...

เจ๊ซัง กับเจ๊ ก็ยังอยู่เป็นโสดกันมาได้...ทำไมหนูจะเป็นโสดบ้างไม่ได้

มันไม่เหมือนกัน...อย่าเอามาเปรียบเทียบ...ไม่รู้ละ อย่างไร ตอนนี้ อาซามันไม่ใช่หนึ่งในตัวเลือกแล้ว...ลื้อก็ต้องคุยกับคุณปลัดเขาให้เยอะๆหน่อย ๆ เขามีไมตรีมาแล้ว เหลือแต่ลื้อแหละจะรับไมตรีเขาอย่างไรให้ดูไม่น่าเกลียด

แล้วเจ๊ให้รูปหนูกับอาซาไปทำไม

ก็แจ้ดูออกว่า อาซามันชอบลื้อ ก็ให้มันเอาเก็บไปฝันถึงบ้าง....เผื่อมันจะมีแรงฮึดสู้กับม้ามันขึ้นมา อยากแกล้งมันเล่น ๆ น่ะ ไป ๆ อาบน้ำแต่งตัว เดี๋ยว วันนี้ ไปดูลิเกกัน...เจ๊ใช้ไอ้จุกมันถือจดหมายน้อยไปให้คุณปลัดที่บ้านพักเขาแล้ว คืนนี้เขาต้องมาแน่ ๆ...

ไม่ไปได้ไหมเจ๊...ไม่อยากดูลิเก

ใครว่าจะไปแค่ดูลิเกล่ะ อั๊วจะพาลื้อไปให้อาซามันเห็นว่า ถ้ามันไม่เอาลื้อ ก็มีคนอื่นเขาจะเอาลื้อ หมุ่ยนี้กระซิบบอกจันตาเบา ๆ จันตาฟังแล้วก็ยิ้มขำ...

**********************

อันที่จริงกมลไม่ชอบดูลิเก เขาชอบดูหนัง ฟังเพลง ดูรำวงมากกว่า แต่ด้วยอยู่บ้านก็ รู้สึกเหงา กับลึก ๆ เขาอยากใกล้ชิดกับจันตาให้มากขึ้น...เขาก็เลยเผลอปากชวนหมุ่ยนี้ผ่านจันตาออกไป...เพราะถ้าหมุ่ยนี้มา จันตาก็จะต้องมาด้วย...

เขาไปถึงเวลานัดหมาย ก็พบว่า ปลัดหนุ่มคนนั้น ยืนอยู่หน้าโรงหนัง กมลมองเห็นปลัดจินกรก่อน เขาจึงหลบไปหาซื้อขนมกินท่ามกลางเสียงแตรวงที่โหมโรง เรียกคนดูอยู่หน้าโรงหนัง...

พอขนมในมือหมด กมลก็เห็นหมุ่ยนี้เดินมากับจันตา...ปลัดหนุ่มยิ้มกว้างให้สองสาวแล้วเดินเข้าไปทักทาย...หมุ่ยนี้ยังคงเป็นตัวกลางหรือเป็น ไม้กันหมา ที่ดี กมลที่หลบมองอยู่รู้สึกได้ว่า จันตานั้นได้แต่เพียงยืนยิ้มปั้นหน้าสดชื่นฟังความ ส่วนปลัดมองหน้าจันตาเผยความรู้สึกว่าชอบอย่างเปิดเผยเหมือนตอนที่เขาเห็นครั้งแรก

...และสุดท้ายกมลก็คิดได้ว่า ในที่สุดแล้ว เขาก็จะต้องแต่งงานกับเพียงเพ็ญตามความต้องการของผู้ใหญ่

ฉะนั้นมันจึงไม่มีประโยชน์อะไรที่จะ พบหน้าจันตาเพื่อสานความสัมพันธ์อีก...เขาก้าวเท้าเดินกลับบ้าน หากวันพรุ่งนี้หมุ่ยนี้ถามเขาว่า ทำไมถึงไม่มาตามนัด...เขาจะบอกว่าเผลอหลับไปเพราะอ่อนเพลียจากการทำงานหนักมาตลอดทั้งวัน...

**********

เรณูอยู่ที่ตาคลีถึงสองคืน...และเป็นสองคืนที่เรณูมั่นใจว่า ใจของปฐมนั้นอยู่กับตน เพราะเขาเฝ้าคลอเคลีย มีอารมณ์พิศวาสในเรือนกายของตนตลอดเวลา...เรณูบอกกับเขาว่า ช่วงที่ยังไม่ปลดทหาร ถ้าเขายังไม่อยากกลับบ้านไปให้รำคาญใจ ก็นัดพบกันที่ตาคลีแบบนี้ไปก่อนก็ได้...ตอนแรกเหมือนเขาลังเล แต่พอเรณูบอกว่า ถ้ามันจะเป็นการยืดเวลาของความสุขออกไปได้อีกหน่อย มันก็เป็นเรื่องที่ควรทำไม่ใช่รึ เขาก็พยักหน้าเห็นดีด้วย...

กลับมาจากตาคลีแล้ว เรณูก็กลับมาทำขนมขายเหมือนเดิม พอลูกค้าถามว่าหายไปไหนมาเสียหลายวัน เรณูก็บอกว่า ไปเยี่ยมบ้าน

ใครเป็นอะไรอีกล่ะ คนชอบซัก ยังจำได้ว่า คราวก่อนที่เรณูกลับไปบ้าน เพราะแม่ป่วยหนักกระทั่งเสียชีวิต

เอ่อ คราวนี้น้องชายจ้ะ ลูกหลงของแม่ เกือบจะเป็นลูกของฉันได้เลยแหละ...แม่ตายแล้วก็ไปอยู่วัด พอเจ็บป่วยหลวงพ่อก็เลยลำบาก ต้องกลับไปดูกันหน่อย

พอหาทางออกได้แล้ว ความทุกข์ก็เข้ามาครอบงำจิตใจเรณูอีก...เรื่องของป็อกคงจะต้องบอกกับคนอื่น ๆ อยู่อย่างนี้ตลอดไป...คงยากที่จะได้ยินป็อกเรียกตนเองว่า แม่

ช่วงสาย ๆ วันนั้น ระหว่างที่นั่งอยู่หลังหาบ เรณูเห็นพิไลเดินหน้าแฉล้มมีตะกร้าใบย่อมเดินตลาด...พอพิไลเห็นเรณู หญิงสาวก็คลี่ยิ้มหวานให้ แต่เรณูกลับรู้สึกว่าเป็นการยิ้มเยาะเสียมากกว่า...

หายไปไหนมาเสียหลายวันเลยซ้อ...

กลับไปดูน้องชาย ไม่สบาย

เป็นอะไรล่ะ

เป็นไข้

อายุเท่าไหร่ ถึงต้องกลับไปดูแลกัน

เจ็ดขวบ

เอ๊ะ ทำไมน้องอายุน้อยจัง...นึกว่ารุ่นหนุ่มแล้ว... พิไลนั้นยังไม่รู้เรื่องที่ว่าเรณูมีลูกมาก่อนแล้ว เพราะเรื่องนี้บุญปลูกก็ไม่รู้ ประสงค์ก็ไม่ได้เล่าให้ฟัง...

ลูกหลงของแม่...แม่เสียแล้วไม่มีใครดู...

เออ...แล้วแม่อายุเท่าไหร่เหรอ ตอนที่เสีย เหมือนเพิ่งเสียใช่ไหม

หกสิบกว่า ๆ

คนห้าสิบกว่า ๆ ยังท้องได้อีกรึ

วันนี้ถือตะกร้าเดินตลาดเลย ได้อะไรหรือยังล่ะ เรณูรีบเปลี่ยนเรื่อง

ก็ถือติดมาอย่างนั้นแหละ ยังไม่เจออะไรน่าซื้อหรอก...แต่เอาเป็นว่า ช่วยซื้อขนม สองบาทแล้วกัน

สองบาท ก็ตั้งแปดห่อแน่ะ ใครกินกันเยอะแยะเลย...

ก็แบ่งปันปลูกกับป้อมด้วยน่ะ ม้าน่ะเขาไม่กินหรอกนะ... พิไลพูดไปแล้ว ก็ทำเหมือนนึกขึ้นมาว่าไม่ควรพูด...เรณูได้ยินกลับรู้สึกเฉย ๆ...หญิงสาวรีบตักขนมใส่ใบตองห่อให้...

ฉันให้ไปสิบห่อแล้วกัน บอกแม่ด้วยว่า อีกสองห่อน่ะ ฉันฝากไปให้...

แต่เขาไม่กินขนมของซ้อนะ... เมื่อหลุดปากไปแล้ว ก็จำต้องตอกย้ำให้รู้ว่านางย้อยนั้นยังรังเกียจตัวเรณูแค่ไหน

ถ้าซ้อยังซื้อฉันอยู่ทุกวันแบบนี้ ฉันก็จะตื๊อแกอยู่อย่างนี้เหมือนกัน เผื่อแกจะเปลี่ยนใจ แต่ถ้าแกไม่กิน ใครจะกินก็ได้นะ

ทำถั่วแปบขายบ้างซิ ฉันอยากกินถั่วแปบ...ขอแป้งเหนียวๆ ถั่วเยอะๆ นะ มะพร้าวทึนทึกนะ

พอพิไลอธิบายเรณูก็นึกขึ้นมาได้ว่า เมื่อครั้งที่ช่วยแม่หาบขนมไปขายที่ทับกฤชนั้น พิไลเคยมาซื้อถั่วแปบของแม่ไปกิน

พิไลคงจำไม่ได้หรอกว่า เธอนั้นนั่งอยู่หลังหาบแม่ค้า หาบนั้นด้วย...



วันรุ่งขึ้นนางย้อยมองถั่วแปบในจาน มีน้ำตาลทรายผสมงาคั่ววางแนมมาด้วย แล้วถามว่า...

ใครทำขายรึ...หน้าตาน่ากินดี ที่น่ากินเพราะชิ้นไม่ใหญ่และมะพร้าวทึนทึกขูดกับถั่วเขียวซีกนั้น มีปริมาณที่เท่า ๆ กัน...

ไม่รู้เหมือนกัน เมื่อวานพอบอกว่า เรณูฝากขนมตะโก้เผือกมาให้ นางย้อยก็ไม่กินเหมือนเดิม พอตอนเช้าพิไลก็บอกกับเรณูว่า เมื่อวานขนมที่ฝากไป นางย้อยไม่กิน เรณูจึงบอกว่า วันนี้จะฝากถั่วแปบไป แต่อย่าบอกแกแล้วกันว่าเป็นฝีมือของตน เพราะอยากให้แกลองชิมขนมฝีมือตนบ้าง...และเรณูก็อยากรู้ว่า ถ้ากินขนมโดยไม่มีอคติแล้ว คนกินจะรู้สึกอย่างไรกับรสชาติของขนม...พิไลเองก็อยากรู้ว่า ถ้านางย้อยได้กินขนมฝีมือเรณูแล้วจะเป็นเช่นไร จึงยอมช่วยโกหก...

พอนางย้อยได้กินไปคำ สองคำ กระทั่งหมดจาน พิไลก็ขยับเข้ามาถาม...

อร่อยใช้ได้ไหมม้า...

อร่อยดี ตอนเคี้ยวรู้สึกว่าทุกอย่างมันพอดีกันไปหมด...

พรุ่งนี้เห็นเขาว่า จะทำขนมต้มมาขาย เดี๋ยวหนูจะซื้อมาให้ม้าลองชิมนะ

อ้าว แล้วไม่ช่วย อีเรณูมันซื้ออีกรึ

กินของแก ทุกวันก็เบื่อบ้างซิม้า...ช่วยกันหลาย ๆ เจ้า จะได้ผูกใจเขาไว้ได้ พิไลมีทางออก...

อืม ถ้าพรุ่งนี้ เขาทำขนมต้มแล้วอร่อยแบบนี้อีก ก็ซื้อเขาประจำเลยแล้วกัน

เขาบอกว่า ถ้าอยากกินอะไรก็บอกเขาได้นะม้า เขาทำได้เขาจะทำ เขาอยากให้ลูกค้ากินในแบบที่อยากกิน ไม่ซ้ำซากจำเจน่ะ...

อยากกินข้าวโปง...ถ้าเขาทำได้ก็บอกให้เขาทำนะ...

จ้ะม้า...

อ้อ อย่างไรก็อย่าลืมบอกให้เขามาอุดหนุนของที่ร้านเราบ้างนะ การค้ามันต้องช่วยกันไปมา มันถึงจะอยู่รอดทั้งสองฝ่าย

พิไลได้ยินแล้วยิ้มกริ่ม โดยไม่ได้รู้สักนิดว่า เป็นเพราะขนมที่ตัวเองถือมานั่นแหละที่ทำให้นางย้อย หลงใหล รักใคร่ เอ็นดูเรณู เหมือนกับว่า ไม่เคย โกรธ เกลียด กันมาก่อน...

********************


หลังเคี้ยวและกลืนขนมข้าวโปงหมดไปหกลูก...นางย้อยก็รู้สึกติดอกติดใจในรสชาติ จนกระทั่งนึกอยากจะเห็นหน้าคนทำ...

พิไล พิไล...

จ๋า ม้า... พิไลจ๊ะจ๋าอ่อนโยน และเอาอกเอาใจจนนางย้อยรู้สึกคลายความระแวงไปไม่น้อย...

ขนมข้าวโปงของเขา อร่อยกว่าถั่วแปบอีกนะ...ตอนเคี้ยวนี่ซ่านไปทั่วปากเลย... อันที่จริงไม่ใช่แค่ซาบซ่านแต่นางย้อยยังรู้สึกขนลุกขนชันขึ้นมาด้วย แต่นางย้อยก็ไม่ได้บอกไปทั้งหมด

แล้วม้าอยากจะกินอะไรอีกไหม... ลองให้เขาทำขนมแดกงาดูบ้างไหม...

ม้าชักอยากเห็นหน้าคนทำเสียแล้วซิ...พรุ่งนี้ให้เขามาที่ร้านได้ไหม...

เอ่อ...เดี๋ยวจะบอกเขาให้นะม้า...เขาขายดี ขายหมดแล้วก็รีบกลับไปเลย

งั้นเหรอ...

จ๊ะ ขนมเขาขายดี ยิ่งหน้าเกี่ยวข้าวแบบนี้ด้วย...คนมาตลาดกันแต่เช้ามืด ยิ่งขายดี นี่หนูสั่งเขาไว้หรอกเขาถึงขยักไว้ให้...

แล้ว ขนมของอีเรณูล่ะ ขายดีไหม

ก็พอขายได้ม้า...

ไม่ช่วยมันซื้อมาเหมือนก่อน มันไม่ว่าเอารึ

ก็บอกเขาไปตรง ๆ ว่า ช่วยเจ้าอื่นบ้าง...ใครจะไปกินของซ้ำ ๆ บ่อย ๆ ได้ละ ม้าว่าไหม

ว่าไป ม้าก็นึกอยากกินหม้อแกงของมันนะ เห็นที่งานแต่งคนบ้านเหนือวันนั้น สีสัน หน้าตา น่ากิน กลิ่นงี้หอม ติดจมูกเลย...ใคร ๆ ก็ชมว่าของมันอร่อย นึกแล้วก็ยังน้ำลายไหล...

พิไลกะพริบตาปริบ ๆ เพราะไม่คิดว่า จะได้ยินแม่ผัวพูดถึงสะใภ้ใหญ่ด้วยน้ำเสียงอย่างนี้...

หนูจะบอกให้เขาทำให้เอาไหมม้า ถ้าม้าอยากกิน พิไลรีบเอาใจ

ก็ลองบอกให้มันทำมาซิ อุดหนุนมันได้ก็อุดหนุนมันบ้าง...ว่าไปแล้ว ม้าก็สงสารมันเหมือนกัน...นั่งตากหน้าอยู่ตรงนั้น ใครรู้ใครเห็นก็เอาไปซุบซิบนินทาว่าม้าลำเอียง...

ยิ่งประโยคนี้ยิ่งทำให้พิไลรู้สึกแปลกใจหนักเข้าไปอีก...

พอนางย้อยเผลอ พิไลก็บอกกับประสงค์ว่า เฮีย ไม่รู้เกิดอะไรขึ้น วันนี้ม้า พูดถึงอาซ้อด้วยน้ำเสียงหวานหูขึ้น...

หวานหูอย่างไร

จู่ ๆ ก็นึกอยากกินขนมหม้อแกงฝีมืออาซ้อขึ้นมา แล้วก็บอกว่า นึกสงสารที่อาซ้อต้องไปตากหน้าขายของอยู่ที่ตลาดเช้าทุกวัน...

ประสงค์นิ่งฟัง...ไม่ออกความคิดเห็น แต่ใจนั้น ก็อดสงสัยไม่ได้ว่า เกิดอะไรขึ้น

************************

เห็นพี่ทำขนมโน่นนี่นั่นแล้ว หนูก็อยากทำขนมทำของกินของบ้านหนูบ้าง พอเคี้ยวขนมข้าวโปงที่เรณูใส่กระทงมาฝาก จันตาก็เปรยขึ้นมา...

อยากทำอะไรล่ะ...

อยากกินข้าวแคบ...

ทำอย่างไร...

จันตาอธิบายคร่าว ๆ

ฟังแล้วน่าสน...ขอเจ๊นี้ไปทำที่บ้านพี่ซิ...จะได้สอนพี่ไว้ด้วย

ฉันต้องดูแลอาม่า

หมุ่ยนี้เดินเข้ามาในครัวได้ยินพอดี...จึงถามว่า อยากจะไปไหนกันล่ะ

จันตาเขาอยากอวดฝีมือทำข้าวแคบ...เขาว่าวิธีการคล้าย ๆ กับ ข้าวเกรียบปากหม้อบ้านเรา แต่ว่า แผ่นบางกว่าแล้วก็ต้องตากให้แห้ง เก็บไว้กินได้นานเป็นเดือน ๆ...

น่าสนนะ...วันไหนดี... แล้วหมุ่ยนี้ก็กรอกตาครุ่นคิด...ก่อนจะบอกว่า ถ้าเป็นวันเสาร์ หรือวันอาทิตย์ เธอจะสะดวกไหมล่ะเรณู...

ทำไมต้องเป็นวันเสาร์ หรือวันอาทิตย์ด้วยล่ะ เรณูซัก...

ก็แจ้จะไปด้วย แล้วก็จะชวนคุณปลัดจินกรเขาไปด้วย...อยู่บ้านก็เบื่อ หาอะไรตื่นเต้นทำมั่ง

พอมีชื่อปลัดจินกร ทำให้เรณูต้องเหลือบตามองจันตาก่อนถามว่า แล้วเจ๊ไม่ขายของ...

ให้อาแจ้กับลูกน้องเขาขายกันไป

แล้วทำไมจะต้องชวนปลัดจินกรไปด้วยล่ะ...เขามาเกี่ยวอะไรกับข้าวแคบด้วย...

ก็...อยากแกล้งคนแถว ๆ นั้น...

ใครเหรอ

เจ๊... จันตาไม่อยากให้หมุ่ยนี้เล่าเรื่องกมลให้เรณูได้รับรู้ แต่หมุ่ยนี้หาได้สนใจ

อาซานะซิ นี่แจ้ก็เพิ่งรู้ว่าเขามีคู่หมั้นคู่หมายเป็นถึงลูกสาวกำนันตำบลฆะมัง เชียวนะ

อ้าวเหรอ ทำไมหนูไม่เห็นรู้เรื่องเลยล่ะ

อาสี่มันบอก เห็นว่าผู้ใหญ่คุยกันแล้วแหละ เรือล่มในหนองทองจะไปไหนเสีย เข้าใจไหม...

เรณูครุ่นคิดถึงคำบอกเล่าของกมลที่เคยบอกกับตนไว้ว่าเขามีคนที่นางย้อยเล็งไว้ให้แล้ว ก็พยักหน้าเบา ๆ แต่ถึงอย่างไรเรณูก็อดสงสัยไม่ได้...

แล้วอาซามาเกี่ยวอะไรกับเรื่องของ ข้าวแคบ และคุณปลัดด้วย...

ก็แจ้ ดูออกว่าอาซาอีชอบ อาจันตาของแจ้

อ้าวเหรอ...จริงเหรอ ถามหมุ่ยนี้แล้วเรณูก็หันมามองหน้าของจันตาที่เบือนหน้าหนีสายตาของเรณู...

จริงไม่จริง เดี๋ยว เธอก็เห็นหรอกว่า วันที่ปลัดไปบ้านของเธอพร้อมกับจันตา อาซามันจะปั้นหน้าอย่างไร...

**********************

ด้วยความอยากรู้ว่าเป็นเรื่องจริงเท็จประการใด พอกลับมาถึงโรงสี วางหาบลงแล้วเรณูก็เอ่ยปากชวนกมลคุยเรื่องที่ค้างคาใจ...เริ่มต้นเรณูก็แย็บไปว่า

ไม่บอกไม่เล่ากันเลยน้า

ไม่บอกไม่เล่าอะไรหรือซ้อ

ก็เรื่องที่เธอจะแต่งงานกับลูกสาวกำนันตำบลฆะมังนะซิ...

แล้วซ้อไปรู้เรื่องนี้มาจากไหน...

ได้ยินคนที่ตลาดคุยกัน เรณูจำต้องอ้างแบบที่ใคร ๆ ก็มักเอามาอ้างกัน

กมลทำหน้าหนักใจ ก่อนจะส่ายหน้าแล้วเขาก็บอกว่า เรื่องนี้เพิ่งคุยกันในบ้านแท้ๆ ทำไมมันกระจายไปเร็วจัง

แล้วจะแต่งกันเมื่อไหร่

อย่างเร็วสุดก็เดือนหกปีหน้านะซ้อ...แต่งแล้ว ก็ต้องย้ายไปอยู่บ้านเขา...เพราะเขาเป็นลูกสาวคนเล็ก และที่สำคัญผมต้องไปเป็นชาวนานะซ้อ...คิดแล้วก็เก็กซิม อันที่จริงเขาไม่ได้ปวดหัวหรือหนักใจเรื่องที่จะต้องไปเป็นชาวนา แต่เขาหนักใจที่ต้องจากถิ่นฐานบ้านเกิด จากวิถีชีวิตที่คุ้นเคย จากความสะดวกสบายไปอยู่บ้านของเมีย ซึ่งไม่ได้รักใคร่กันมาก่อน แถมต้องไปอยู่ภายใต้ใบบุญของพ่อตาที่เป็นถึงกำนัน ที่เคยได้ยินได้ฟังมาว่า คนพวกนี้จะ ดุ เป็นอย่างมาก...

พอได้ฟังแล้วเรณูก็รู้สึกใจหายเหมือนกัน...เพราะถ้ากมลไปเสียคน มิตร ในยามยากของเธอก็จะหายไปด้วย ประสงค์นั้นเรณูไม่คาดหวังว่าจะช่วยเธออะไรได้ เพราะพิไลนั้น เรณูพอมองออกหรอกว่า ลึก ๆ แล้วก็พยายาม ข่ม เธออยู่ในที

แล้ว ของ หมอก้อนที่ได้โอกาส ปล่อย ไปแล้ว เรณูก็ไม่มั่นใจว่าจะได้ผล...เพราะมันไม่ได้ให้กินกับมือ ได้เห็นกับตาเหมือนตอนที่จัดการกับปฐม...

เธอไปสักคน แล้วใครจะดูแลทางนี้ล่ะ

ก็ที่จะให้แต่งเดือนหกก็จะรอให้ตั่วเฮียปลดทหารมาก่อนไง...ตั่วเฮียก็คงดูแลที่นี่ไป หรือไม่ ก็เฮียรองต้องมาดูที่นี่

อ้าว ทำไมเป็นอย่างนั้นล่ะ อาตงทำไมต้องมาช่วยงานที่นี่อีก

ตอนนี้ที่ร้าน คนขายจะมากกว่าคนซื้อแล้วซ้อ

แล้วทำไม ไม่ให้อาตง ออกมาช่วยงานที่นี่ ซะตั้งแต่ตอนนี้เลยล่ะ เรณูซักอีก

เอ่อ... กมลไม่อาจบอกได้ว่า ตอนนี้ ม้ายังไม่ไว้ใจ พิไล...

เอ่อ...ก็ผมยังอยู่ไง เตี่ยก็ยังช่วยอีกคน...ก็ให้เฮียเขาอยู่ตรงนั้นแหละ เพราะอาซ้อพิไลก็ยังไม่ค่อยรู้งาน

แล้ว ถ้าเฮียใช้กลับมา ทำไมต้องให้เฮียตงมาวุ่นวายที่นี่ล่ะ... เรณูแกล้งซักต่อ ด้วยคิดว่า ถ้านางย้อยมีความยุติธรรมพอ กิจการตรงนี้ ถ้าไม่มีกมลมันจะกลายเป็นของปฐมไปโดยปริยาย...

เรื่องในอนาคตนะซ้อ ทุกอย่างมันแล้วแต่ม้าจะเห็นสมควร...

อาสี่ล่ะ...

ไปเรียนแล้ว ก็คงไปหาอะไรทำของมันไปตามประสา แล้วม้าก็จะไปซื้อตึกไว้ทางโน้นด้วย เผื่อมันมีลู่ทางของมัน

เธอก็ไปอยู่บ้านเมียเธอเลย...ไม่ได้กลับมายุ่งกับกิจการทางนี้อีกแล้ว

อาจจะไม่ได้แต่งกันก็ได้ซ้อ

ทำไมล่ะ...ไหนว่าเดือนหก

ก็มันอีกตั้งหลายเดือน อะไร ๆ ก็อาจจะเปลี่ยนแปลงได้นี่นา ผมเอง จริง ๆ แล้วก็น่าจะบวชเสียก่อนแต่ง ไหนจะคัดเลือกทหารอีก...เขาอาจจะรอผมไม่ไหวก็ได้

ถามจริง ๆ นะซา เธอมีคนที่เธอรู้สึกชอบเป็นพิเศษแล้วใช่ไหม

ยังไม่มีหรอกซ้อ

ดวงตาของเธอมันปิดหัวใจเธอไม่มิดนะ... เรณูได้จังหวะกะเทาะหัวใจของกมล เพราะอยากจะรู้เหมือนกันว่าที่ หมุ่ยนี้คิดเห็นนั้นเป็นจริงหรือเปล่า

แล้วตอนนี้ ซ้อเห็นใครในใจผมละครับ... คำพูดของเรณูเหมือนกับจอบที่มาขุดดินปิดหลุมถ่าน...ความรู้สึกห่อเหี่ยวอุดอู้อยู่ในใจของเขาก็เหมือนความร้อนที่หาทางระบาย...ดวงตาของเขาเป็นประกายหลังจากที่ได้ถามเรณูออกไป

พี่เดาว่า จันตา...ใช่ไหม

กมลมองหน้าเรณูแล้วหลบสายตามองไปข้างนอก เรณูจึงถามซ้ำ ใช่จันตาไหม พี่ทายถูกหรือเปล่า

ทำไมคิดว่าเป็นเขาล่ะ...

ก็เธอถามพี่เองนี่ว่าเห็นใครในใจของเธอ...พี่ก็ตอบไปตามความรู้สึกแรกที่มันผุดขึ้นมา...ก็แค่นั้นแหละ จันตาใช่ไหม พี่ทายถูกไหมล่ะ

จันตาเขามีแฟนแล้ว ผมจะไปคิดอะไรกับเขาทำไมละซ้อ

ใครล่ะแฟนเขา

ปลัดจินกร...หมุ่ยนี้เขาเป็นแม่สื่อให้อยู่...ซ้อก็น่าจะรู้เห็นอยู่บ้างมั้ง

ถ้าชอบเขาจริง คิดจะสู้ พี่ว่า เธอก็น่าจะสู้เขาได้อยู่นะ

สู้น่ะสู้ได้ แต่ผมกับเขามันมีทางจะลงเอยกันได้ง่าย ๆ ไหมล่ะ

พอเขาย้อนถามกลับ เรณูก็เข้าใจทันที...เพราะถ้าเปรียบเทียบจันตากับลูกสาวกำนันตำบลฆะมัง จันตาสู้ไม่ได้แน่ ๆ แล้วนางย้อยก็คงขัดขวางความรักของกมลอย่างเต็มกำลัง...ทางเดียวที่จะช่วยกมลได้ก็คือ ปลอบใจและพูดให้เขาตัดใจเสียเร็วไว เพราะความรัก ความรู้สึกดี ๆ เมื่อมันเกิดขึ้นกับใครสักคนแล้ว มันไม่ได้ครอบครองให้สมรัก ใจมันก็จะมีแต่ความทุกข์...ทรมาน

********************


Logged
นักประพันธ์
นักประพันธ์
Hero Member
*****
Offline Offline

Posts: 4,029


« Reply #17 on: 01 March 2020, 21:02:58 »

ตอนที่ 18 : มงคล วรรณา มาลา


            ๑๘


อาอี๊...ผมเอารูปงานแต่งของพี่ชายผมมาให้ให้ครับ... มงคลบอกนางหุย เมื่อเดินเข้ามาในร้านตัดผ้า...

ใครพี่ชายเธอ

เจ้าสาวชื่อพิไล คนทับกฤชน่ะครับ อาซ้อเขาบอกว่า เขาตัดชุดที่ร้านนี้

อ๋อ...หนูพิไล เขาแต่งงานกับพี่ชายเธอหรอกรึ โลกกลมดีจังเลย...

พอรับรูปถ่ายขนาด 3 x 5 นิ้ว ภาพขาวดำ ซึ่งเป็นรูปเจ้าบ่าวอยู่ในชุดสูทกับเจ้าสาวอยู่ในชุดแต่งงานแบบจีนและแบบฝรั่งอย่างละรูปมาดู นางหุยก็ถามมงคลว่า สองรูปนี่เท่าไหร่

ไม่เป็นไรครับ...

ขอบใจมาก

วรรณาอยู่ไหมครับ

อยู่นะ อยู่หลังร้าน...

เรียกเขามาพบผมหน่อยได้ไหมครับ...

นางหุยเดินเข้าไปทางหลังร้าน ซึ่งเป็นส่วนที่ตัดเย็บเสื้อผ้า เป็นห้องเรียน และด้านหลังสุดเป็นส่วนของครัว...อึดใจใหญ่ ๆ วรรณาก็เดินออกมา...

มีอะไรกับฉันรึ

คิดถึง... เป็นเพราะนางหุยไม่ได้ตามออกมาด้วย มงคลจึงได้โอกาส...

แม้จะรู้สึกเขิน แต่วรรณาก็พยายามเกลื่อนสีหน้าให้เป็นปกติ แล้วเบะปากให้เขา มงคลมองหน้าวรรณาแล้วยิ้มกริ่มก่อนจะบอกว่า

เอารูปของเธอมาให้...ถ่ายออกมาแล้ว บอกเลยว่า สวยกว่าตัวจริงอีกนะ ว่าแล้วเขาก็ตบกระเป๋าเสื้อ

วรรณานั้นอยากเห็นรูปที่เขาว่า สวยกว่าตัวจริง เป็นอย่างมาก แต่เมื่อเขายักท่า วรรณาจึงบอกว่า ไหนล่ะ เอามาซิ

ค่ำนี้ไปดูหนังด้วยกันได้ไหม...

ไม่ได้หรอก...ไม่เคยออกจากร้านไปไหนตอนกลางค่ำกลางคืน...

ไม่พาไปทำอะไรหรอกน่า

วรรณาเบะปากให้เป็นคำตอบ

แล้ววันเสาร์หรือวันอาทิตย์ล่ะ ช่วงกลางวันออกไปดูหนังด้วยกันได้ไหม มงคลยังไม่เลิกตอแย

ไม่ได้เหมือนกัน... วรรณาตอบไปด้วยน้ำเสียงรำคาญ

ไม่ใช่กลางคืนซะหน่อย...

ก็ไม่เคยไป...ไม่นึกอยากไป แล้วก็ไม่มีตังค์จะไปด้วย

แล้วถ้าเราเลี้ยงล่ะ ไปได้ไหม...

ไม่ไป...

ทำไมล่ะ...ไปดูหนังเป็นเพื่อนเราหน่อย เราไม่มีเพื่อน เราเหงา เราเลี้ยงตัวเองก็ได้ นะนะ...

เร็วเอารูปมา จะกลับไปทำงานต่อ...

ไม่ไปดูหนังกับเขา ก็ไม่ให้รูปหรอก...

ไม่ให้ ก็ไม่เอาก็ได้

ไม่อยากเห็นจริง ๆ อ่ะ สวยนะ สวยกว่าตัวจริง นี่ถ้าแต่งหน้าทำผมซะหน่อยนะ...พิศมัย ก็ทำอะไรไม่ได้

เร็วอย่าโยกโย้ วรรณาเสียงห้วน...

หมุ่ยนี้บอกว่า ถ้าได้เสื้อแล้วก็เอาไปให้แกด้วยนะ...

เสร็จแล้วหละ แต่ยังไม่ว่างเอาไปให้เขา...แล้วนายจะกลับชุมแสงเมื่อไหร่...จะได้ฝากเอาให้อาเจ๊เขา...

ไม่มีกำหนด แต่น่าจะหลังจากงานประกวดนางสาวสี่แควนะ... สายตาของเขาเต้นระริก ใบหน้าของวรรณาก็แดงซ่านขึ้นมา เพราะรู้สึกเขินอาย...

จะเอารูปนางสาวสี่แควไปให้หมุ่ยนี้ดูด้วยน่ะ...

วรรณายืนนิ่งฟัง เขามองหน้าจ้องตา วรรณารีบเบือนหน้าหนีสายตาของเขา... เพราะเป็นผู้หญิงสู้สายตาผู้ชายก็เหมือน เล่นด้วย

เอ้า รูป... ว่าแล้วเขาก็ดึงซองกระดาษในกระเป๋ายื่นให้ วรรณยื่นมือไปรับแล้วถามว่า เท่าไหร่

ฟรี...

ขอบใจนะ...ไปกลับบ้านไปได้แล้ว คุยนาน ๆ น่าเกลียด

รู้หรอกน่า...ว่าหัวโบราณ...ไปแล้วนะ คิดถึงกันบ้างนะ เขาพูดยิ้ม ๆ ทำเหมือนไม่อยากจะไป วรรณเบะปากให้ แล้วเขาก็ผละออกไป แต่กว่าจะลับตาได้ เขาก็หันมา ยิ้มและโบกมือให้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า...วรรณาหน้าแดงซ่านขึ้นมา ยอมรับว่า วูบไหวกับกิริยาของเขา...

หลังจากดึงรูปออกมาจากซองกระดาษ วรรณาก็เห็นว่า เขาอัดรูปมาให้เธอเสียหลายบาน...และรูปสุดท้ายนั้นเป็นรูปของเขาซึ่งอยู่ในชุดเสื้อยืดคอปกพอดีตัว สวมกางเกงขายาว ใส่รองเท้าหนังหุ้มส้นเรียบร้อย เขาเต๊ะท่าอยู่กับจักรยานคันหนึ่ง...ด้านหลังเป็นฉากเรือนแถวไม้สองชั้น...น่าจะเป็นที่ตลาดชุมแสง...และด้านหลังรูปก็มีข้อความว่า

ให้วรรณาไว้ดูยามคิดถึงกัน...มงคล(สี่) พ.ย.๒๕๑๐

**************

พอวรรณาปฏิเสธที่จะออกมาดูหนังกับเขา มงคลที่เดินออกจากร้านของนางหุยมาแล้วก็ไหวไหล่...ใจของเขานั้นหาได้ยี่หระกับ ผู้หญิงที่ เล่นตัว กับเขาสักนิด เมื่อวรรณาปฏิเสธไมตรีของเขา เขาก็มีที่หมายใหม่ในทันที...เพราะในตลาดปากน้ำโพนี้ เขาหว่านเสน่ห์ไว้ทั่ว...ที่เขาตอแยทำท่าเหมือนหลงใหลในความสวยงามของวรรณาก็เป็นเพราะอยากเอาชนะ เหมือนที่เขาเคยทำกับผู้หญิงมานักต่อนัก และพอบรรลุเป้าหมาย ก็คือ ร่างกาย ที่ทอดให้เขาเชยชม ในโรงแรม หรือตามที่รกร้างข้างทาง ผู้หญิงเหล่านั้นก็จะกลายเป็นเพียงคนที่เขาแค่เคยรู้จักในทันที...

มงคลเดินอ้อยอิ่งผ่านหน้าโรงเรียนสอนเสริมสวย...พรางปรายตามองเข้าไปในร้าน

มาลา ที่ยืนอยู่หน้ากระจกหันมาสบตา...เขาแย้มริมฝีปากให้ แล้วสะบัดหน้าเบา ๆ เพียงแค่นั้น มาลาก็รู้แล้วว่า จะต้องเดินตามเขา มาพูดคุยกัน...

พอพ้นหัวมุมเรือนแถว เขาก็หยุดรอหญิงสาว อึดใจใหญ่ ๆ มาลาก็เดินเข้ามาหา...ใบหน้ายิ้มแย้มดวงตานั้นเป็นประกาย

วันนี้ ว่างพอจะไปดูหนังด้วยกันไหม

วันนี้เหรอ มาลาชักสีหน้าครุ่นคิด...

ถ้าไม่ว่าง ก็ไม่เป็นไร ...เฮียไปดูคนเดียวก็ได้

ว่าง ซิ ว่าง...ทีแรกก็นึกว่าเฮียจะไม่อยากไปดูหนังกับหนูอีกแล้ว... เพราะครั้งแรกที่ไปด้วยกัน มือไม้ของมงคลนั้นยุ่มย่ามอย่างกับหนวดปลาหมึก มาลาสาวจาก ตำบลเขากะลา แกะมือของเขาออกจากไหล่ จากมือ และต้องคอยหลบปลายจมูกของเขาอยู่ตลอดเวลา...กระทั่งหญิงสาวตัดสินใจลุกหนีเดินออกมาจากโรงหนัง...โดยที่เขาไม่ได้ตามมางอนง้อแต่อย่างใด

ตั้งแต่วันนั้น เขาก็ไม่มาตอแยอีก...ใจของมาลาร้อนรุ่มเพราะคิดว่าเขาจะต้องโกรธที่ตนเล่นตัว...แต่วันนี้พอเขากลับมาพร้อมกับสายตาเสน่หา มาลาก็แทบจะถลาตามเขาออกมาจากในร้านที่ตนเองฝึกงานอยู่...เพราะรู้แล้วว่า ความคิดถึงนั้นมันทรมานเพียงใด...

***************


ม้า...ม้า...ม้า

หือ... นางย้อยที่นั่งอยู่หลังโต๊ะบัญชีสะดุ้งเมื่อพิไลวางกาน้ำชาลง แล้วร้องเรียก

ม้าเป็นอะไร หมู่นี้ดูเหม่อลอย คิดอะไรอยู่หรือจ๊ะ

คิด...เอ่อ...ไม่ได้คิดอะไรหรอก... ว่าแล้วนางย้อยก็ถอนหายใจออกมา พิไลสังเกตเห็นว่าใบหน้าของนางย้อยนั้นหมองคล้ำ ดวงตาอิดโรยเหมือนคนนอนไม่หลับ ครุ่นคิดหาทางออกกับปัญหาบางอย่างอยู่ตลอดเวลา...

คิดเรื่องอาซาหรือเปล่า พอเห็นหนทางที่จะเข้าครอบครองกิจการโรงสี พิไลจึงรีบฉวยโอกาสทันที

นางย้อยเหลือบตามองพิไล แล้วถอนหายใจออกมา...ความในใจนั้นยังคงเก็บงำไว้เช่นเดิม

หรือว่า คิดเรื่อง ตั่วเฮีย... คำว่า ตั่วเฮีย นั้นแม้จะเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบเต็มไปด้วยความยกย่องนับถือตามธรรมเนียม แต่ลึก ๆ คำนั้นก็ยังเป็นการสะกิดความรู้สึกเจ็บของพิไลอยู่ไม่วาย

...เป็นเพราะอีเรณูมันเล่นของสกปรก...เขาจึงต้องกลายเป็นของมัน มันทำให้ความรักและแผนชีวิตของพิไลพังครืนจนตั้งตัวรับมือแทบไม่ทัน ...วันหน้า ชีวิตของมันก็จะต้องพังไม่เป็นท่า ด้วยน้ำมือของพิไลเช่นกัน...พิไลแอบตั้งเป้าไว้อย่างนั้น

นี่อาตงไปไหน

ไปท่าเรือ รอรับของ กับป้อม... ตรวจรับสินค้าแล้ว เขากับป้อมก็จะช่วยกันขนไปเก็บไว้ในโกดังที่โรงสี...

อืม...

ม้า เรื่องอาซา ม้าอย่าหาว่าหนู อย่างนั้นอย่างนี้เลยนะ

อย่างนั้น อย่างนี้ อะไร ทำไม หัวคิ้วของนางย้อยขมวดเข้าหากัน

ก็อย่าหาว่า ...ว่าหนู สาระแนละกัน คือ ถ้าม้าเห็นว่าอาซากับลูกสาวกำนัน ดูเหมาะสมกัน ม้าก็ให้อาซารีบแต่งเถอะ ม้า...อย่ารอไปถึงเดือนหกปีหน้าเลย มันนานมากนะม้า

นานแล้ว ทำไม

ก็ ถ้ามีคนไปสู่ขอลูกสาวเขา ตัดหน้าเราไปซะก่อนละม้า...โอกาสที่จะเป็นทองแผ่นเดียวกับกำนันก็จะหายไปทันที

ไม่เป็นก็ดี เพราะอาซามันก็ยังไม่ได้บวช...แล้วมันก็อายุเท่านี้เอง

ม้าก็รู้นี่ว่า ทางนั้นเขารวยและกว้างขวาง แค่ไหน...หนูคิดว่าที่เขาเลือกเรา ก็เพราะเห็นว่า เรา เอ่อ ด้อย กว่าเขาหน่อย พอที่จะ ดึง อาซาไปเป็นลูกชายของเขาได้หรอก แต่ถ้ามีคนที่เหนือกว่าเราผ่านเข้ามาแทนล่ะ หนูว่า เขาก็จะต้องรีบตกลงแน่ ๆ

ถ้าเขามีคนที่ดีกว่าอาซา เขาก็คงไม่เร่มาหาเราหรอก

ทางเราก็มีดี ดีมากด้วย แต่ ดีกว่าเรามันก็มีนี่ม้า แต่เขาให้โอกาสเราก่อน เพราะอาศรีแกคงถูกใจอาซา แต่ถ้าเราเล่นตัวจนทำให้เขารู้สึกอับอายที่เหมือนเอาลูกสาวมาเร่ขายเหมือนของไม่มีราคา เขาก็อาจจะเปลี่ยนใจได้นะม้า...

นางย้อยนิ่งคิดตาม...เพราะที่พิไลพูดมามันก็ถูก...เป็นเพราะนางศรีชอบอาซา จึงได้ออกหน้าเป็นแม่สื่อ ชักนำให้กำนันเดินเข้ามาหาถึงที่นี่ ทั้งที่เป็นฝ่ายหญิง แต่นางกับลูกก็ยังยักท่า ผลัดนั่นผลัดนี่เหมือนไม่อยากรับไมตรีของเขา...เขาก็อาจเข้าใจได้ว่า เป็นการปฏิเสธโดยละม่อม...

แต่ว่าอีกแปดเดือน มันก็ไม่ได้นานสักเท่าไหร่...นางย้อยคิดเข้าข้างตัวเองเหมือนเดิม

ม้า...ม้ากังวลว่า ถ้าอาซาแต่งไปแล้ว จะไม่มีคนช่วยงานเตี่ยที่โรงสีใช่ไหม เพราะตั่วเฮียก็ยังไม่ปลดทหาร

อือ...

ก็ อาเฮียไงม้า...เฮียตงก็ยังอยู่ทั้งคน...

แต่อาตงจะต้องอยู่ช่วยงานที่ร้านนี้

ม้า อย่าลืมซิ ว่าตอนนี้ ร้านนี้ มีหนูเข้ามาช่วยอีกแรงแล้ว...คนงานก็อีกสองคน...ถ้าอาซาแต่งไปกับลูกสาวกำนัน ก็ให้เฮียตงไปอยู่โยงที่โน่นก็ได้...

นางย้อยนิ่งคิด...แล้วนิ่งเงียบ... พิไลเห็นว่า นางย้อยคงจะไม่ใจอ่อนง่าย ๆ หญิงสาวจึงค่อย ๆ เลี่ยงออกไป...โดยใจก็ครุ่นคิดว่า มันจะต้องมีหนทาง เขี่ย กมลไปให้พ้นทาง เพื่อที่สามีของตนจะได้ไปครอบครองกิจการโรงสีนั่นแทนโดยเร็วพลัน

--------------

ตั้งแต่มาอยู่ชุมแสง และเป็นแม่ค้าขายขนมตอนเช้า เรณูไม่เคยเห็นนางย้อยมาเดินตลาดเช้า...แต่วันนี้ พอเห็นนางย้อยเดินยิ้มแย้มทักทายพูดคุยกับบรรดาแม่ค้าบนแผงในตลาดและที่วางหาบอยู่กับพื้น...เรณูก็แสยะยิ้ม...เพราะมั่นใจได้ว่า ขนมหม้อแกงที่พิไลมาสั่งไว้เมื่อวันก่อนนั้น ออกฤทธิ์ อย่างแน่นอน...

อึดใจใหญ่ ๆ นางย้อยก็เร่...จากด้านในชายคาตลาด เดินออกมายังบริเวณแถวหาบของแม่ค้า...เสียงทักทายถามไถ่หยอกเย้าดังมาเข้าหูของเรณู...

ร้อยวันพันปีไม่เคยเห็น พี่ย้อยออกมาเดินตลาดเช้า...วันนี้นึกครึ้มใจอะไรล่ะ

ไม่ได้ครึ้มใจอะไร ก็แค่อยากออกมาดูนั่นดูนี่บ้าง...

...มาตั้งนานแล้ว ไม่เห็นได้อะไรสักอย่าง ช่วยฉันซื้อผักกาดเขียวหน่อยเถอะ

นึกไม่ออกว่าจะทำอะไรกิน

แกงส้มไง โน่นปลาช่อนเจ้าโน้น เพิ่งมา ตัวใหญ่เบิ้มเลย

โอ๊ย...ฉันไม่ฆ่าปลามานานเนแล้ว

ก็ให้เขาทำให้ ก็ได้นี่

ชี้ให้เขาทำ มันก็บาป

แล้วเรณูก็ได้ยินเสียงแม่ค้าอีกคนแย้งขึ้นมาว่า แม่ย้อย รู้จักเรื่องบาปกรรมด้วยรึ

อ้าว...ทำไมจะไม่รู้ล่ะ ลูกฉันบวชตั้งสองคนนะ...แล้วฉันก็ฟังเทศน์ฟังธรรมตั้งแต่หัวเท่ากำปั้น น้ำเสียงนั้นไม่มีความขึ้งโกรธแต่อย่างใด...

และอึดใจ เรณูก็เงยหน้ามองนางย้อยที่เดินมาหยุดอยู่ที่หน้าหาบ...ตาสองคู่ประสานกัน แล้วเรณูก็ยิ้มแหย ๆ ให้...เพราะตั้งแต่วันที่นางย้อยไปหาที่โรงสีเพื่อด่าทอ...ขับไล่ไสส่งให้ไปให้พ้นจากชีวิตของปฐม...เรณูก็ไม่ได้พบนางย้อยอีกเลย...

สายตาของนางย้อยนั้นว่างเปล่า ไม่มีแรงเกลียดชังซุกซ่อนอยู่ภายในใจเหมือนที่เคยเห็น...

และที่ทำให้บรรดาแม่ค้าในบริเวณต้องชักสีหน้าแปลกใจ เมื่อได้ยินนางย้อยทักเรณูขึ้นก่อนว่า วันนี้ทำอะไรมาขาย

ทำถั่วแปบจ้ะ...

เหลือเยอะเลยนี่...ขายไม่หมดจะทำอย่างไร

ก็คงต้องหาบเร่ไปตามตรอกซอกซอย แหละจ้ะ... ตอบนางย้อยไปด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ แล้ว เรณูก็นิ่งเงียบ...แสร้งก้มหน้าปัดแมลงวันที่มาตอมขนมโดยหูก็พยายามเงี่ยฟังว่านางย้อยจะพูดเรื่องอะไรกับตนอีก

...เรณูได้ยินเพียงเสียงถอนลมหายใจ แล้วนางย้อยก็เดินจากไป...เรณูมองตามหลังไป แล้วหูก็ได้ยินแม่ค้าขายผักที่นั่งอยู่ติดกันถามขึ้นว่า

แม่ผัวเอ็งกินยาผิดขนานหรือเปล่าเรณู

***********

เดินกลับมาจากตลาด นางย้อยก็พบเจ๊กเซ้งนั่งดื่มน้ำชาอยู่ที่โต๊ะอาหาร...นางย้อยมองไปทางบนบ้านเห็นว่ายังไม่มีวี่แววว่าลูกชายคนที่สามจะตื่นนอน นางย้อยจึงพูดว่า

เฮีย อั๊วมีเรื่องจะปรึกษาหน่อย...

ปรึกษาเรื่องอะไร

นางย้อยทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้แล้วบอกว่า อั๊ว...ไม่สบายใจเรื่องอาเรณู...

พอได้ยินดังนั้น เจ๊กเซ้งก็ถอนหายใจออกมาอย่างแรง...เพราะคิดว่า เป็นเพราะนางย้อยไปเดินตลาดแล้วเห็นหน้าเรณู อารมณ์เกลียดชัง ก็เลยพลุ่งพล่านขึ้นมาอีก

ปล่อยอีไปเหอะน่า ต่างคนต่างอยู่เถอะ

ปล่อยอีไปได้อย่างไรล่ะ อีนั่งตากหน้าอยู่ตรงนั้น ก็เหมือนนั่งประจานเรา...อั๊วเห็นแล้ว อั๊วรู้สึกไม่สบายใจ

หัวคิ้วของเจ๊กเซ้งขมวดเข้าหากัน ก่อนจะถามเหมือนไม่เชื่อหูตัวเองว่า ลื้อว่าอะไรนะ

อั๊ว ไม่อยากให้อีไปนั่งขายขนมอยู่ตรงนั้น หรือหาบของขายไปตามตรอกซอกซอย...ให้เราพลอยขายขี้หน้าชาวบ้านไปด้วย... เผยความในใจแล้ว สีหน้าหนักใจของนางย้อยก็ดีขึ้น...

เจ๊กเซ้งนั่งนิ่งมองหน้า... ในใจเต็มไปด้วยความสงสัยว่า มันเกิดอะไรขึ้น มีอะไรมาดลบันดาลใจให้เมียของตนเปลี่ยนไปได้ถึงเพียงนี้...แต่ว่านางย้อยก็ไม่ยอมพูดอะไรต่อ หลังปล่อยให้ความเงียบเข้าครอบงำอยู่อึดใจใหญ่ ๆ เจ๊กเซ้งก็เอ่ยถามว่า

ทำไมลื้อ ถึงเพิ่งคิดได้

อาเฮีย! นางย้อยเสียงสูง

มีใครมาต่อว่าลื้อ รึเปล่า

ไม่มีใครพูดอะไรหรอก อั๊วคิดได้ของอั๊วเอง...

ไม่ให้อีขายของ แล้วลื้อจะให้อีทำอะไร...จะให้อีอยู่บ้านเฉย ๆ รึไง อีคงไม่ยอมหรอก ถ้าจะให้อีทำงานที่โรงสี งานมันก็หนักเกินไป แล้วงานที่คอกหมู มันก็มอมแมมและเหม็นเกินจะทนด้วย

อั๊วอยากให้อีมาช่วยงานที่ร้าน หรือไม่ เราก็ต้องหาลู่ทางเช่าห้อง เช่าแผง ให้อีทำมาค้าขายให้เป็นเรื่องเป็นราว...

นี่...อั๊วหูไม่ได้ฝาดใช่ไหมอาย้อย

อั๊วพูดจริง ๆ อั๊วสงสารอี...แล้วอีกอย่าง อั๊วก็อยากชดเชยอะไรต่อมิอะไรให้ตี๋ใหญ่มันบ้าง...มีเมียก็ไม่ได้เสียเงินแต่งงานสักสตางค์แดงเดียว...ร้านนี้ที่ควรจะเป็นของมัน ก็ต้องยกให้อาตง...อั๊วบอกตรง ๆ อั๊วรู้สึกว่า อั๊วเป็นแม่ที่ใช้ไม่ได้เอาเสียเลย...

เจ๊กเซ้งนิ่งคิด...

เรื่องนี้ รู้แค่สองคนก่อนนะเฮีย อย่าเพิ่งพูดให้อาตง กับอาซา หรือใครรู้ไปล่ะ...

ทำไมรึ

หาทางออกให้เรณูมันได้แล้ว ค่อยบอกดีกว่า...พูดให้รู้ตอนนี้ เดี๋ยว เอ่อ...เดี๋ยว จะมีคนขัดเอา

ใครมันจะกล้าขัดความคิดลื้อ

อาพิไลไงล่ะ...ถ้าอั๊วยกย่องยอมรับอาเรณู เปิดร้านเปิดรวงให้ทำมาหากิน มันจะต้องเต้นเร่า ๆ แน่ ๆ...คนอย่างอีนี่มันไม่อยากให้ใครได้ดีเกินหน้ามันหรอก...

**************

เมื่อเห็น หมุ่ยนี้ ปลัดจินกร และ จันตา พากันมาที่โรงสีพร้อมกับเรณู เพื่อใช้สถานที่ทำ ข้าวแคบ อาหารท้องถิ่นบ้านเกิดของจันตา ไม่ใช่แค่กมลที่รู้สึกว่าปั้นหน้าได้ให้เป็นปกติได้ยาก แม้แต่ประสงค์ที่เพิ่งขนของเข้าเก็บในโกดังเสร็จ ออกมาเห็นพอดี ก็หน้าเจื่อน ๆ เพราะ...เพราะเมื่อเห็นหน้าจันตา ความรู้สึก เสียดาย ก็ยังตามมาจู่โจมความรู้สึก...

เมื่อทั้งขบวนพากันไปที่กระท่อมของเรณูแล้ว... ประสงค์ก็ทรุดตัวลงนั่งมองน้องชายที่ยังคงมองคนกลุ่มนั้นอยู่...

คิดอะไรรึ...

เจ็บจมูก... ว่าแล้วกมลก็ใช้มือข้างขวาบีบปลายจมูกของตนเบา ๆ... แค่นั้นประสงค์ก็รู้ว่า อาการนั้นมีนัยอะไร... จันตาอาจหาญพาผู้ชายมาเหยียบถึงปลายจมูกของกมล


แม้จะไม่ได้เรื่องไม่ได้ราวเรื่องหุงหาข้าวปลาอาหารและงานบ้านงานเรือน แต่เรื่องกินเรื่องอยู่ เรื่องเสื้อผ้าของประสงค์ พิไลเอาอกเอาใจเขาเป็นอย่างดี...เห็นผัวทำงานจนเหงื่อแตกเต็มใบหน้า พิไลก็จะส่งผ้าขนหนูสะอาดมาให้ซับเหงื่อ...หรือไม่ก็เดินไปตักน้ำฝนในโอ่งแล้วหยดยาอุทัยทิพย์มาส่งให้ดื่มเพื่อดับกระหาย วันนี้พอประสงค์เดินตามป้อมกลับมาที่ร้าน พิไลที่นั่งอยู่หน้าร้านก็ร้องทัก... หิวน้ำไหมเฮีย...

ประสงค์ส่ายหน้าก่อนจะถามว่า แล้วกินข้าวกลางวันหรือยัง

ยัง รอเฮีย...วันนี้เราออกไปหาก๋วยเตี๋ยวเย็นตาโฟกินกันไหม

แล้วที่ม้าทำไว้ให้ล่ะ

กินคนละชามก็ได้ ถ้าไม่อิ่ม ก็ค่อยกลับมากินของม้า ไปนะ ไปเลยแล้วกัน... ว่าแล้วพิไลก็ฉุดแขนของประสงค์ให้เดินตามตนไป...

ระหว่างที่ละเลียดเส้นก๊วยเตี๋ยวเข้าปาก พิไลที่ยังมีเรื่องของกมลคาอยู่ในใจ ก็เริ่มชวนประสงค์พูดคุย...เพื่อหาช่องทาง ทำให้กมลแต่งงานไปอยู่ที่ฆะมังเสียโดยเร็ว

เฮีย...เฮีย พอรู้ว่า อาซา เขามอง ๆ ลูกสาวบ้านไหนไว้บ้างไหม

ถามทำไม

เห็นเขาถูกจับคลุมถุงชน ก็เลย อยากรู้ว่า ถ้าม้าให้หาเมียได้ตามใจ เขาจะเลือกใครมาเป็นคู่สะใภ้ของฉัน...

ประสงค์นิ่งคิด แล้วก็บอกสั้น ๆ ว่า ไม่รู้ซิ

พี่น้องกัน...แล้วก็เป็นผู้ชายเหมือนกัน มันต้องเผยเรื่องในใจให้รู้บ้างหละ เฮียอย่าปิดฉันเลยนะ...ที่ฉันถาม เพราะฉันหวังดีกับอาซาหรอก...

ประสงค์ชะงักมือที่มีตะเกียบแล้วเงยหน้าสบตาของพิไล...

คือ แบบนี้ เรื่อง อาซากับอาเพียงเพ็ญลูกสาวกำนันตำบลฆะมังน่ะ...ฉันมาคิด ๆ ดูแล้ว เหมือนทางเรา จะเล่นตัวไปนะ...ฉันเกรงว่าทางนั้นจะรู้สึกละอายที่เหมือนเอาลูกสาวมาเร่ขายแล้วเราก็ทำเป็นเล่นตัว ทีนี้ เขาก็จะตั้งแง่เอาบ้าง หรือดีไม่ดี มีคนที่คู่ควรเหมาะสมกัน ชิงตัดหน้ามาสู่ขอไปก่อน โอกาสดี ๆ ของอาซาก็จะหลุดลอยไป บอกตรง ๆ ว่าถ้าเป็นอย่างนั้น ฉันรู้สึกเสียดายแทน

ประสงค์นิ่งคิดตามคำของพิไล...

สรุปว่า อาซา มองสาวบ้านไหนอยู่รึเฮีย...บอกให้ฉันรู้หน่อย จะได้เปรียบเทียบกันว่า มันจะคุ้มค่ากับการเสียโอกาสดี ๆ ไปไหม พิไลยังไม่เลิกตะล่อม พอฟังเหตุผลของเมียนั้นดูเข้าที ประสงค์จึงบอกว่า

ที่เห็น ๆ ก็ เหมือนว่า อาซาจะชอบ ลูกจ้างร้านสังฆภัณฑ์...ที่มาจากอุตรดิตถ์อยู่น่ะ

จริงเหรอเฮีย...

แต่อาซาคงไม่มีหวังแล้วแหละ แล้วประสงค์ก็เล่าถึงเหตุการณ์ที่โรงสีเมื่อตอนสาย ๆ ให้พิไลได้ฟังคร่าว ๆ พิไลซักถามพอเป็นพิธี โดยในใจก็คิดว่า เรื่องที่อาซาหมายตาผู้หญิงที่มีฐานะด้อยกว่า... น่าจะทำให้นางย้อยรีบเร่งให้เขาแต่งงานกับเพียงเพ็ญในเร็ววันอย่างแน่นอน...

พอสบโอกาสในช่วงที่ช่วยนางย้อยทำอาหารเย็น...พิไลที่นั่งหั่นหมูให้แม่ผัวทำแกงพะแนง...ก็เปรยขึ้นว่า...

ม้า หนูมีเรื่องอะไรจะเล่าให้ฟัง...

นางย้อยที่หาเครื่องแกงโยนใส่ครกเพื่อให้พิไลตำ หลังจากหั่นหมูเสร็จชะงักมือ...

เรื่องอาซาน่ะม้า...หนูรู้แล้วว่า เพราะอะไรอาซาถึงไม่อยากแต่งงานกับลูกสาวกำนันศร พิไลบอกแค่นั้นแล้วก็ก้มหน้าหั่นหมูต่อ พอหูได้ยินคำถามว่า

เพราะอะไร พิไลแสยะยิ้มแล้วแสร้งชะเง้อไปทางหน้าร้าน ก่อนจะบอกว่า

เพราะ เอ่อ อาซาเขาไปชอบเด็กในร้านสังฆภัณฑ์น่ะม้า...เห็นเขาร่ำลือกันว่า อีเป็นคนสวยบาดจิตบาดใจ ม้าก็คงเคยได้ยินเรื่องหน้าตาของอีมาบ้างมั้ง...

ร้านไหน

ร้านอาแจ้หมุ่ยนี้...

คำว่า หมุ่ยนี้ ทำให้นางย้อยนึกถึงลูกจ้างของหมุ่ยนี้ที่ชื่อจันตาซึ่งเป็นสาวสวยมาจากเมืองลับแลอุตรดิตถ์ จันตาที่คอยติดสอยห้อยตามนางป๋วยฮวยไปวัดในวันพระนั้น นางย้อยคุ้นหน้าเป็นอย่างดี...

ตอนที่เห็นจันตาครั้งแรก นางย้อยยังนึกเอ็นดูในความน่ารักของเจ้าหล่อน จนนึกอยากได้จันตามาเป็นลูกสะใภ้ของตน แต่พอรู้ว่าจันตาไม่ใช่หลานสาวของนางป๋วยฮวย แต่เป็นเพียงเด็กในร้านที่นางป๋วยฮวยได้ตัวมาจากทางเหนือ นางย้อยก็เลิกล้มเลิกความคิดนั้นทันที...

ลูกสะใภ้ของนาง จะต้องมีฐานะเท่าเทียมกัน ถ้าด้อยกว่า ก็ต้องเป็นลูกชาวนาที่มีไร่นาสาโท หรือไม่ก็ต้องมีการศึกษาซึ่งจะเป็นใบเบิกทางในการหาเลี้ยงชีพได้ในอนาคต แต่จันตานั้นไม่มีอะไรสักอย่างที่คู่ควรกับลูกชายของนาง...ความน่าเอ็นดูนั้นจึงกลายเป็นเพียงแค่รู้สึกสบายตาเมื่อได้เห็นหน้าเท่านั้น...

นางย้อยจึงไม่รู้สึกแปลกใจเลยสักนิดว่าทำไม กมลถึงได้ถูกชะตากับจันตา...

และคำพูดอีกยืดยาวของพิไลก็ทำให้นางย้อยเริ่มเห็นว่า ขืนชักช้ารอไปจนถึงเดือนหกของปีหน้า ดีไม่ดี กมลอาจจะฮึดสู้เพื่อหัวใจของตนเองก็เป็นได้...

ค่ำวันนั้น ระหว่างที่กมลกำลังอาบน้ำอยู่ นางย้อยก็ถามเจ๊กเซ้งขึ้นว่า เรื่องที่ให้ไปถามนังเรณูได้เรื่องไหม

ได้...อี บอกว่า ถ้าอีไม่ได้ขายขนม อีก็อยากเซ้งร้านขายเสื้อผ้า แล้วอีกอย่าง น้องสาวอีที่ชื่อวรรณา ก็เรียนตัดเย็บสำเร็จแล้วด้วย อีอยากดึงให้น้องอีมาอยู่ด้วยกัน...

แล้วอีถามกลับรึเปล่าว่า เฮียอยากรู้ไปทำไม

ไม่ได้ถามหรอก...อ้อ วันนี้ อี พาอาหมุ่ยนี้ กับ ลูกจ้างคนหน้าตาดี ๆ มาทำข้าวแคบที่โรงสีด้วยนะ

อะไรคือข้าวแคบ

ที่อาเรณูอีถือมาให้ชิม หน้าตามันก็คล้าย ๆ กับข้าวเกรียบปากหม้อนั่นแหละ เป็นแผ่นแป้งเหมือนก๋วยเตี๋ยวเส้นใหญ่ แล้วจิ้มกับน้ำจิ้มเผ็ด ๆ เปรี้ยว ๆ อร่อยดีเหมือนกัน

เลยไม่ได้กินกับข้าวที่อั๊วทำไปให้เลยซินะ

กินอะไร มันก็ไม่เหมือนกินข้าวหรอกน่า แล้วฝีมือใครก็สู้ฝีมือแม่ย้อยไม่ได้หรอก

แล้วลูกจ้างอาหมุ่ยนี้ ใช่คนชื่อจันตารึเปล่า

ใช่มั้ง อั๊วก็ไม่รู้เหมือนกัน...ไม่ได้ถาม รู้แต่ว่า อีหน้าตาน่ารักดี

แล้วพวกนั้นนึกอย่างไร ถึงพากันไปทำข้าวแคบข้าวเคิบที่โรงสีของเรา

คือ ไอ้ข้าวแคบนี่มันก็เหมือนข้าวเกรียบนี่แหละ แซะออกมาจากปากหม้อแล้วจะกินเลยก็ได้ จะเก็บไว้กินวันหลังก็ต้องเอาไปวางบนตับหญ้าคาแล้วก็ตากแดดให้แห้ง...คือที่โรงสีบ้านเรามันกว้างขวางดี แล้วอาเรณูอีก็อยากทำเป็น ก็เลยให้อาจันตาอีมาสอน...อ้อ...ไม่ได้มาแต่หมุ่ยนี้กับจันตาหรอกนะ มีคุณปลัดหนุ่มมาด้วยอีกคน อั๊วก็จำชื่อเขาไม่ได้

พอได้ยินดังนั้น หัวคิ้วของนางย้อยก็ขมวดเข้าหากัน...

แต่อาซามันบอกว่า อาปลัดคนนี้ เขามาติดพันอาจันตานะ

แล้ว อาจันตาอีเล่นด้วยหรือเปล่าล่ะ

ถ้าไม่เล่นด้วย จะมาด้วยกันได้อย่างไรล่ะ

แล้วตอนที่เขาทำข้าวแคบกัน อาซามันอยู่ที่ไหน มันมีปฏิกิริยาอะไรไหม

มันก็ทำงานอยู่ที่โรงสีเหมือนที่เคยทำ พวกนั้นก็อยู่ที่กระท่อมนั่นแหละ ทำเสร็จแล้ว อาเรณูอีก็ถือมาให้ชิม...

แม้จะรู้สึกโล่งอก แต่นางย้อยก็ยังไม่วางใจนัก...เพราะตราบใดที่จันตายังเป็นโสด กมลก็ยังมีโอกาส...และเวลาอีกตั้งหลายเดือน ไม่ใช่แค่กมลฝ่ายเดียวที่มีโอกาส ทางกำนันศรก็มีโอกาสเหมือนกัน คิดได้ดังนั้นแล้ว นางย้อยก็สรุปในใจว่า ถ้านางศรีมาเอาคำตอบในอีกไม่กี่วันข้างหน้า นางก็จะบอกว่าพร้อมให้อาซาแต่งออกไปอยู่ที่ฆะมัง

ส่วนงานที่โรงสี คงให้อาตงไปดูแทน แล้วงานของอาตงก็ให้เรณูมาทำแทน...

***********************************


Logged
นักประพันธ์
นักประพันธ์
Hero Member
*****
Offline Offline

Posts: 4,029


« Reply #18 on: 01 March 2020, 22:36:21 »

ตอนที่ 19 : ลูบคม


            ๑๙


แม้จะถูกกำนันศรสั่งห้าม ไม่ให้มาป้วนเปี้ยนในบริเวณบ้านเหมือนอย่างที่เคย แต่ทิดก้านก็หาได้เชื่อฟัง เขายังคงเทียวไล้เทียวขื่อไปที่บ้านของกำนันศรอย่างไม่เกรงกลัวหัวตะพดและประกาศิตของกำนันแต่อย่างใด

โดยเขาอ้างกับกำนัน นางสมพร และนางแรมที่คอยกันท่าเขาไม่ให้พบกับเพียงเพ็ญว่า

ผมแวะมาเที่ยวหาคนเคยทำงานด้วยกัน มันผิดด้วยรึพ่อกำนัน

ถ้ามาแค่นั้น มันก็ไม่ผิด...แต่ถ้าคิดจะมาในเขตเรือนนี้ เพื่อทำรุ่มร่ามกับลูกสาวข้า ข้าก็บอกเอ็งไปแล้วว่า ข้าไม่ชอบ ไม่สนับสนุน

ข้อนั้นผมรู้ดีว่าผมมันไม่คู่ควรกับลูกสาวพ่อกำนัน

เจียมตัวไว้ มันก็ดี... กำนันศรบอกสั้น ๆ แต่ก้านตีความไปว่า เจียมกะลาหัวได้ก็เป็นดี

ยิ่งคิดก็ยิ่งแค้น และยิ่งอยากเอาชนะ...

ในหัวของก้านในเวลานี้ มีแต่คำว่า ฉุด ซึ่งหมายถึง พากันหนีแล้วกลับมาขมาในทีหลังนั่นเอง

แต่กำนันศรก็เหมือนนกรู้...แกได้พูดดักทางก้านไว้ว่า

ถ้าเอ็งคิดจะฉุดคร่าลูกสาวข้าไป...หรือคิดหนีตามกันไป เอ็งก็ต้องพากันไปให้สุดหล้าฟ้าเขียว ไปให้พ้นรัศมีลูกปืนข้านะไอ้ก้าน...

ผมไม่กล้าทำอย่างนั้นหรอกพ่อกำนัน

ถ้าเอ็งทำ...ศพเอ็งจะไม่ได้เผาแน่ ส่วนอีลูกไม่รักดี ข้าใส่ตะกร้าล้างน้ำได้ รึอย่างง่ายสุด ก็ตัดหางปล่อยวัด ปล่อยมันไปตามยะถากรรม...คนไม่เคยตกยากลำบากอย่างมัน จะทนอยู่กับเอ็งได้สักกี่น้ำ...

ก้านกัดฟันกรอด....พ่อกำนันปิดประตูเขาไปเสียทุกทาง...เหลือทางเดียวตามที่คิดไว้ คือ กำจัดศัตรูหัวใจให้พ้นทาง...เมื่อไม่ได้ครอบครองให้สมรัก เขาก็จะกันท่ามันทุกคนอยู่อย่างนี้....

**************


อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า ลงมานั่งที่โต๊ะอาหารซึ่งมีเตี่ยกับแม่นั่งรออยู่...กมลก็บอกว่า เตี่ย ม้า กินข้าว

นางย้อยสังเกตเห็นว่าสีหน้าลูกชายไม่ค่อยสดชื่นนัก จึงเอ่ยปากถามว่า ไม่สบายหรือเปล่า หน้าตาไม่สดชื่น

สบายดีม้า ว่าแล้วเขาก็ตักข้าวเข้าปาก...พยายามทำท่าว่าอร่อยเหมือนทุก ๆ มื้อที่เคยกินข้าวพร้อมหน้ากัน

แน่ใจนะ... นางย้อยถามอีกครั้ง... กมลสบตาแม่ แล้วบอกว่า

แค่รู้สึกเหงา ๆ นะม้า...ตะก่อน เคยล้อมโต๊ะกินกันวงใหญ่ เดี๋ยวนี้ เหลือผมคนเดียวเอง...มันเลยรู้สึกกร่อย ๆ

นางย้อยกับเจ๊กเซ้งลอบมองหน้ากัน.... แล้วนางย้อยก็สรุปได้ว่า ลักษณะซึมเศร้าของกมลนั้น ไม่ได้เกิดจากอารมณ์คิดถึงพี่น้อง แต่เกิดจากเรื่องบาดตาตำใจที่เกิดขึ้นในวันนี้แน่ ๆ...แต่ครั้นจะปลอบประโลมบ่งบอกว่ารับรู้เรื่องตื้นลึกภายในใจของเขา นางย้อยก็จำต้องเลี่ยง เพราะถ้า รับรู้ ก็เท่ากับ ยอมรับ ว่าลูกชายนั้น มีใจให้ แม่จันตาคนสวยจากเมืองลับแล...

พรุ่งนี้เช้า กินแล้ว แก ต้องไป ฆะมัง กับม้ากับเตี่ยนะ

ไปทำไมม้า...

ไปดูหลักฐานบ้านเขาช่องพ่อกำนันเขาสักหน่อย ถ้าเห็นว่าเป็นจริง ดีจริง อย่างที่ว่าไว้ ก็จะได้ให้คำตอบเขาซะเลย

คำตอบอะไร

เรื่องแต่งงานของแก ม้าคิดว่า น่าจะหาฤกษ์แต่งในเดือนสิบสองนี่ซะเลย

อะไรนะม้า!...ไหนว่า จะรอให้ถึงเดือนหกปีหน้าไง...

แต่งเดือนสิบสองปีนี้ หรือ เดือนหกปีหน้า อย่างไรมันก็ต้องแต่งไม่ใช่รึ...

แต่ว่า ผมยังไม่อยากแต่งงาน...

ทำไมถึงไม่อยากแต่ง

ก็...ม้าบอกเองไม่ใช่รึ ว่า ยังไม่อยากให้แต่ง...ลูกเต้าไปกันหมดม้าก็จะเหงา

ตอนนี้ม้าเปลี่ยนใจอยากให้แต่งแล้ว...โอกาสดี ๆ มีเข้ามา ก็น่าจะรีบฉกฉวยไว้

เอ่อ...แล้วใครจะช่วยงานโรงสีล่ะม้า ตั่วเฮียก็ยังไม่ปลดทหารเลยนะ แล้วเตี่ยก็สุขภาพไม่ค่อยดี... บอกแล้วเขาปรายตาไปมองผู้เป็นพ่อหวังให้ช่วยพูดให้บ้าง...แต่ว่าพ่อกลับซดน้ำแกงทำเหมือนไม่ได้ยิน ไม่เห็นสายตาของเขา

แสดงว่า แม่กับพ่อของเขาจะต้องปรึกษากันมาแล้ว และพ่อก็คงไม่ขัดใจแม่เหมือนเคย...

ที่โรงสี ม้าจะให้อาตงมันไปทำแทนแก...

ม้าไว้ใจให้อาซ้อนั่งคุมเก๊ะเงินแล้วรึ

ยัง ยังไม่ไว้ใจหรอก...แต่ ม้าจะให้อาเรณูมันมาช่วยเป็นหูเป็นตาด้วยอีกคน...

อะไรนะม้า!

ลื้อฟังไม่ผิดหรอก ม้าจะให้เรณู เลิกขายขนม แล้วมาช่วยงานที่ร้าน...ถ้าแววอีดี ม้าคิดว่า พอตั่วเฮียของลื้อมันปลดทหารมา ม้าจะหาเซ้งร้านให้มันสองคนช่วยกันทำ ช่วยกันสร้างเนื้อสร้างตัวให้มีฐานะเทียมคนอื่น ๆ เขา...

นี่ผม ไม่ได้ฟังผิดไปใช่ไหมม้า

**************


เช้าวันรุ่งขึ้น...พอประสงค์เดินมาเปิดร้าน จัดของ รอป้อม กับบุญปลุก นางย้อยก็เรียกลูกชายให้ไปนั่งคุยกันที่โต๊ะในครัว...

มีอะไรหรือม้า...

เดี๋ยวสาย ๆ ม้า เตี่ยลื้อ อาซา จะไปฆะมัง กันนะ

ประสงค์นั่งนิ่ง สายตามีคำถาม ว่าไปธุระอะไรกัน นางย้อยอธิบายเหตุให้ประสงค์ฟังคร่าว ๆ ซึ่งประสงค์ก็เข้าใจทันทีว่า เป็นเพราะคำพูดของพิไล แม่จึงต้องรีบให้กมลเข้าสู่ประตูวิวาห์ก่อนกำหนด...และพอได้ฟังทางออกของปัญหา หลังจากเลื่อนกำหนดงานแต่งของกมลให้เร็วขึ้น ประสงค์ก็ทำเสียงตกใจเช่นคนอื่น ๆ

ม้า จะให้พี่เรณูเลิกขายขนม แล้วมาช่วยงานที่ร้านแทนผม

อืม...แต่ต้องเป็นหลังจากอาซามันแต่งงานไปแล้วนะ ตอนนี้ก็ให้มันขายขนมไปก่อน รึจะให้มันมาทดลองขายของดูก่อนดี ม้าก็ก็ยังคิดอยู่ ส่วนแกก็เตรียมตัวไปรับผิดชอบแทนอาซาได้เลย จะเอาอย่างไรดี สับตำแหน่งกันซะก่อนเลยดีไหม ติดขัดอะไร ก็ยังมีอาซาให้ถามได้

ม้าคิดดีแล้วรึ... ที่ถามไปอย่างนั้น เพราะประสงค์รู้ดีว่า ถ้าเรณูมาช่วยขายของ พิไลจะต้อง เต้น เป็นเจ้าเข้าแน่ ๆ...และที่สำคัญ อะไรก็ไม่เท่ากับว่า แม่ของเขา นึกเอ็นดู สงสาร และเห็นใจ จนนึกอยากช่วยเหลือเรณูได้อย่างไร...พิไลก็คงจะคิดเช่นเดียวกับเขา...

คิดดีแล้ว...ปรึกษา เตี่ยลื้อ และอาซามันแล้ว...

แล้ว ม้าไม่โกรธเคืองอาซ้อแล้วรึไง เมื่อเห็นว่าแม่ เปลี่ยนไป ประสงค์จึงต้องเรียกเรณูตามฐานะ...ธรรมเนียมจีน

โกรธ โกรธเคืองแล้วจะมีประโยชน์อะไร...ให้อีไปตากหน้าขายของอยู่ตรงนั้น ก็เท่ากับว่า ประจานหน้าเรา...สู้ให้อีมาช่วยขายของที่นี่ซะเลยดีกว่า คนจะได้มองเราดีขึ้น แล้วพอลื้อไปแทนอาซา อีมาแทนลื้อ ทุกอย่างมันก็เหมาะเจาะลงตัวดี...

แล้วอาซ้อรู้เรื่องนี้หรือยัง

ยัง ยังไม่ได้บอกอีหรอก รอกลับมาจากฆะมังก่อน...

ประสงค์นิ่งตรองเหตุผลของแม่ แม้จะฟังดูเข้าที แต่มันก็ไม่น่าจะเป็นไปได้รวดเร็วปานนี้...

คนเกลียดกัน จนไม่อยากเห็นหน้า ไม่อยากพูดถึง จู่ ๆ จะเห็นอกเห็นใจกันได้อย่างไร?...มีอะไรมาดลจิตดลใจ?

อาตง เรื่องอาเรณูจะเข้ามาช่วยงานที่ร้านนี้แทนแก อย่างไรเรื่องนี้ แกก็อย่าเพิ่งบอกให้เมียแกรู้นะ...

ทำไมรึม้า...

บางที ม้าอาจจะเปลี่ยนแผนก็ได้ รอให้เรื่องทางฆะมังมันสรุปก่อนแล้วกัน แล้วอีกอย่าง ลึก ๆ ม้าก็กังวลว่า เมียแกจะไม่พอใจเรื่องนี้ เพราะร้านนี้อย่างไรมันก็จะต้องเป็นของแกกับเมียแกในวันหน้า...แต่ว่า ตราบใดที่แกกับพิไลยังไม่มีลูกมีเต้าด้วยกัน ม้าก็ยังไม่อุ่นใจ ยังไม่ยินดีจะยกอะไรให้เสร็จเด็ดขาดตามที่เคยพูดไว้หรอกนะ...

********

นับตั้งแต่เหยียบย่างเข้ามาช่วยค้าขาย วันนี้เป็นวันแรกที่ แม่ผัว ไม่ได้ทำตัวเป็น ปู่โสมเฝ้าทรัพย์นั่งเฝ้าเก๊ะเงิน ระแวดระวังสมบัติจับตาดูพฤติกรรมของตน...พิไลมองตามหลังคนทั้งสามคนเดินไปยังท่าน้ำเพื่อนั่งรอไปฆะมัง ก็ยิ้มกริ่มออกมา...เพราะจากที่เคย ขอ แบบ หักคอ ไปซื้อขนม ซื้อของเข้ามากินวันต่อวันนั้น พิไลรู้สึกว่า มันยังได้น้อยไป กับเวลาและแรงกายที่ทุ่มเทลงไปให้...

วันนี้เมื่อ แมว ไม่อยู่ พิไลตั้งใจไว้ว่า ถ้าหยิบเงินจากเก๊ะมาเข้าพกเข้าห่อสัก ร้อย หรือ ครึ่งร้อย นางย้อยจะไม่มีทางจับได้อย่างแน่นอน...

พิไลแสร้งง่วนจัดของ อยู่ใกล้ๆ เก๊ะ เพื่อรอจังหวะให้ประสงค์เผลอ หรือ เดินไปทางหลังบ้านอยู่อึดใจใหญ่ ๆ จนได้จังหวะที่ปลอดคนแล้ว ประสงค์ลุกออกไปเข้าห้องน้ำ...พิไลรีบกรากไปแทนที่ แต่ว่าเก๊ะตรงที่ใส่แบงก์ก็ล็อคกุญแจไว้...

นี่เขาก็ไม่ไว้ใจเธออย่างนั้นหรือ...

พิไลรู้สึกเดือดพลั่ก ๆ อยู่ในใจ

แต่เมื่อคิดทำการลงไปแล้ว ไม่ได้แบงก์สิบ ได้เหรียญในตะกร้าที่วางอยู่บนโต๊ะก็ยังดี...

หลังจากหยิบเหรียญ 1 บาท เหรียญ 50 สตางค์ เหรียญ 25 สตางค์ใส่กระเป๋าแล้ว พิไลก็เดินเข้าไปทางหลังบ้าน...เพื่อกินน้ำลดความตื่นเต้น...พอเดินออกมา ก็พบเรณูยืนคุยอยู่กับบุญปลูกที่หน้าร้าน...พิไลรีบเดินไปหาทันที...

วันนี้ขายดีไหมซ้อ... วันนี้ไม่ได้ไปช่วยซื้อ ไม่ว่ากันนะ...คือกินทุกวันก็รู้สึกเบื่อน่ะ...

พี่เข้าใจ...ตอนแรกก็คิดว่าขนมหม้อแกงจะต้องเหลือแบะแบนให้ต้องหาบเร่ขายไปเรื่อยเหมือนทุก ๆ วัน...แต่พอ แม่ กับเตี่ยเดินออกไปเห็น...แม่ก็เหมาไปหมดเลย

เหมาไปหมดเลย พิไลรู้สึกแปลกใจเป็นอย่างมาก

ประสงค์เดินออกมาจากหลังบ้านได้ยินพอดี...

ใช่ พี่ก็ยังแปลกใจว่า เกิดอะไรขึ้น จู่ ๆ แม่ก็ญาติดีกับพี่ เมื่อวานมั้ง ก็ไปชวนคุย มาวันนี้ ก็ยังช่วยซื้อขนมไปแจกคนทางฆะมังให้ได้กินด้วย พี่จะแถมให้ ลดราคาให้ ก็ไม่ยอม ให้เงินพี่มาครบถ้วน...แล้วก็บอกพี่ว่า ให้มาช่วยอดหนุนที่ร้านบ้าง...พี่ก็เลยต้องแวะมาซื้อของที่นี่ก่อนจะกลับบ้าน...นี่นะ ไม่ใช่เฉพาะพี่หรอกที่แปลกใจ เพื่อนแม่ค้าหาบติด ๆ กัน ก็ยังถามพี่ว่าแม่แกกินยาผิดขนานหรือเปล่า...

ทั้งประสงค์และพิไลนิ่งเงียบ เรณูที่ รู้อยู่แก่ใจ ว่าที่นางย้อยเปลี่ยนไปนั้นเพราะอะไร ก็รีบเปลี่ยนเรื่องคุย เพราะที่ตั้งใจเดินมาคุยเสียก่อนนั้นไม่ใช่เพื่ออวดว่านางย้อยนั้นเปลี่ยนไปดีกับตนแล้ว

แต่การนี้เป็นไปเพื่อกลบเกลื่อนความสงสัยภายในใจของคนทั้งคู่และคนอื่น ๆ ที่จะต้องเกิดขึ้นในอนาคต...เพราะอีกไม่กี่วันหรอก เมื่อนางย้อย หลง ซะแล้ว ย่อมประเคนแต่ของดี ๆ มาให้ตนอย่างแน่นอน!

************


ไอ้ทิด ไอ้ทิด ลุกได้แล้วลูก สายโด่งแล้ว เสียงของแม่ ทำให้ก้าน ที่เมื่อคืนดื่มหนักไปหน่อยรู้สึกตัว...แต่ถึงกระนั้นเขาก็รู้สึกปวดหัวและเปลือกตานั้นก็ยังคงหนักอึ้ง...จนกระทั่งแม่เดินมาเก็บมุ้งแล้วดึงผ้าห่มออกจากตัว...

สายแล้วลูก ออกไปเกี่ยวข้าวกันได้แล้ว ลุก ๆ

ยาขนานนั้นทำให้นางกุ่นหายจากอาการไอเรื้อรังเหมือนปลิดทิ้ง...และพอไม่ไอ ก็กินข้าวได้ จึงมีเรี่ยวแรงสู้กับงานรับจ้างเกี่ยวข้าวที่กำลังชุก ช่วยลูกชายหาเงินเข้าบ้านอีกแรง พอมีคนถามว่า นางกุ่นหายไอด้วยยาขนานไหน นางกุ่นก็จะบอกว่าลูกชายไปเจียดยามาจากร้านขายยาที่ตลาดชุมแสง...ใช้ยาถูกกับโรคเข้า...ร้ายก็กลายเป็นดี

สำหรับก้านนั้น พอมีใครถามว่าไปเจียดยามาจากร้านไหน เพื่อที่ยามเจ็บไข้ได้ป่วยจะได้ไปที่ร้านนั้นบ้าง ใจของเขาก็อดนึกถึง บุญคุณ ของไอ้หนุ่มคนนั้น เสียทุกครั้ง...จนกระทั่งกลายเป็นความตั้งใจว่าจะนำ ปลาเกลือ ที่ได้ทำไว้ ไปฝากเป็นสินน้ำใจ...เพราะถ้าไอ้หนุ่มคนนั้น ไม่แสดงน้ำใจก่อน ซินแซก็คงไม่ให้ยารักษาแม่มาเต็มสูตร...ทุกข์ของเขาก็จะไม่ได้คลายอย่างที่เป็นอยู่

ก้านลุกขึ้นนั่งแล้วสูดลมหายใจเข้าปอด...ก่อนจะค่อย ๆ เผยอเปลือกขึ้นแล้วตามองไปยังนอกบ้านที่เต็มไปด้วยแสงแดดที่ขับไล่มวลอากาศหนาวเย็นให้คลาย...

เป็นหนุ่มเป็นแน่น บวชแล้ว เรียนแล้ว น่าจะคิดได้นะ ว่าเหล้าน่ะมันไม่ใช่ของดี

ผมรู้ว่าเหล้ามันไม่ใช่ของดี แต่คนเรามันก็ต้องมีสังคมนะแม่ ก้านเถียงไปอย่างข้าง ๆ คู ๆ เหมือนทุกครั้งที่แม่พยายาม รั้ง ให้เดินให้ตรงทาง

สังคม ๆ สุดท้ายก็คงไม่แคล้วตาย เพราะเหล้าเหมือนพ่อของเอ็งหรอก

ก้านถอนหายใจออกมา แล้วรีบลุกขึ้นไปคว้าขันน้ำ จ้วงน้ำล้างจากโอ่ง คว้าแปรงและยาสีฟันไปนั่งสีฟันอยู่ที่นอกชาน
นางกุ่นเดินเข้าไปในครัว ตั้งสำรับซึ่งเป็นน้ำพริกขี้กา ผักต้ม ผักสด และปลาปิ้ง รอท่าลูกชาย

ก้านยังไม่ทันจะเปิบข้าวหมดจาน...ไอ้หวัง เพื่อนเกลอ คน สังคม เดียวกัน ก็วิ่งหน้าตั้งเข้ามาในเขตลานบ้าน

พี่ทิด ๆ ๆ ๆ

อะไรของมึงวะ ก้านกลืนคำข้าวแล้วตะเบ็งถามกลับไป ไอ้หวังที่วิ่งมาถึงตีนบันได ล้างเท้าแล้วก็ก้าวพรวด ๆ สองสามทีขึ้นบันไดก็ถึงสำรับที่ก้านกับนางกุ่นนั่งอยู่...

กินข้าวกันรึ...

อืม กินด้วยกันไหมล่ะ

ฉันอิ่มแล้ว...แล้วที่ฉันรีบวิ่งมานี่ ฉันมีข่าว ระ ระ ร้าย...มาแจ้งให้พี่ทิดทราบ

ข่าวอะไรวะ ก้านวางจานข้าวลงทันที

ไอ้หวังมองไปทางนางกุ่น แล้วบอกเสียงเบา ๆ ว่า

เถ้าแก่ใหญ่ว่าที่ดองของพ่อกำนัน พากันมาจากชุมแสงแล้วจ้ะพี่... ไอ้ที่เป็นข่าวลือ น่าจะไม่ใช่ข่าวลืออีกต่อไปแล้วนะ

เขามากันทางไหน

มากันทางเรือ มากันตั้งแต่เช้าเลยพี่...อาศรีถึงกับผละงานในนา กลับมาต้อนรับกันเลยทีเดียว...

สีหน้าของก้านเคร่งเครียด...นางกุ่น พอรู้อยู่ว่า ความรักของลูกชายกับลูกสาวคนเล็กของกำนันศร กำลังเป็นช่วงหน้าสิ่วหน้าขวาน จึงบอกกับลูกชายว่า

ไอ้ทิด จะคิดทำการอะไร เอ็งก็นึกถึงแม่มั่งนะ...ไม่มีเอ็งสักคน แม่ก็จะลำบาก

แต่ถ้าพี่ทิดไม่คิดทำอะไรเลย พี่ทิดก็จะต้องเสียเมีย เอ๊ย แม่เพียงเพ็ญไปเหมือนกันนะป้า

************

ไม่เฉพาะก้านที่เดินพล่านเป็นเสือติดจั่น... แม้เพียงเพ็ญเอง พอรู้ว่า ทางนั้น พากันมาถึงบ้านโดยที่ไม่ได้นัดหมาย ก็ร้อนรุ่ม เดินกลับไปกลับมาอยู่ในห้อง สีหน้านั้นเต็มไปด้วยความเคร่งเครียด...ก็จะไม่ให้เครียดได้อย่างไรเล่า... เมื่อวานนี้เพิ่งเอะใจ ว่า ประจำเดือน ขาดหาย ไปถึงสิบห้าวัน...ยังไม่ทันจะสรุปแน่ชัด ว่า ท้อง หรือ ไม่ท้อง หรือจะแก้ปัญหาครั้งนี้อย่างไร ทางนั้น ก็ด่วนมาถึงที่นี่...

และอาการรีบร้อนมากัน ตั้งแต่เช้าตรู่ แม้ไม่ได้ออกไปนั่งฟังผู้ใหญ่คุยกัน ก็เดาได้ไม่ยาก ว่าจะต้องมาดูลู่ทางเป็นแน่

...บ้านช่องใหญ่โต ที่ทางกว้างขวาง มีกิจการ มีไร่นาสาโท มีตำแหน่งเป็นที่นับหน้าถือตาชาวบ้าน แถมยังจะได้แต่งเข้าบ้านมาครอบครองกิจการทั้งหมด...ใครปฏิเสธก็โง่เกินไปละ...


เสียงเคาะประตู ทำให้เพียงเพ็ญสูดลมหายใจตั้งสติ...

เพียงเพ็ญ ทำอะไรอยู่รึ พ่อให้ออกมารับแขกสักหน่อย

หนูก็บอกป้าแรม ไปแล้วว่าหนูปวดท้อง...ปวดหัว ครั่นเนื้อครั่นตัว ยังจะให้หนูออกไปทำไมอีก

เขามาถึงบ้านแล้วนะลูก ออกมารับหน้าเขาหน่อย... นางคนเป็นแม่ยังคงเอาน้ำเย็นเข้าลูบเหมือนที่เคยใช้...

ไม่ หนูไม่ไป...หนูจะนอน การปฏิเสธไม่ออกไปพบหน้า ก็เป็นการบอกให้รู้ว่า ไม่เต็มใจ ไม่ยินดี และไม่ต้องการรับรู้ เรื่องที่ผู้ใหญ่กำลังจะตกลงกัน...

รึต้องให้พ่อมาตามเอง...

เพียงเพ็ญนิ่งเงียบ...สายตาแข็งกร้าวมองไปยังประตู...และสุดท้าย เพียงเพ็ญก็เลือกที่จะกล่าวอย่างท้าทายว่า

ถ้าพ่อ ไม่เชื่อว่าหนูป่วยไข้ ก็ให้พ่อมาตามหนูเอง

******************

หลังจากพา นางย้อย เจ๊กเซ้ง กมล เดินสำรวจ กิจการ อันได้แก่ โรงเลื่อยไม้ โรงเผาถ่าน ของตน กำนันศรกับนางศรีก็พาเดินกลับมายังบริเวณใต้ถุนเรือนที่สะอาดเอี่ยม...

บนร้านขนาดใหญ่ ปูเสื่อตั้งสำรับมื้อกลางวันที่นางสมพร นางแรมเร่งรีบช่วยกันจัดหาไว้ต้อนรับ แขก

กำนันศรมองกราด เห็นหน้าเมีย ก็รู้ว่า นังลูกสาวคงจะแผลงฤทธิ์ไม่ยอมลงมาเป็นแน่...

เถ้าแก่เซ้ง แม่ย้อย พ่อซา จะเข้าห้องส้วมก่อนไหม...ถ้าจะเข้า จะได้ให้แม่ศรีพาไป...

เข้าสักหน่อยก็ดีเหมือนกัน...อาเฮียล่ะ ปวดไหม นางย้อยที่ปวดเบาอยู่บ่อย ๆ หันไปถามเจ๊กเซ้ง เจ๊งเซ้งซึ่งเป็นคนพูดน้อย ส่ายหน้า เช่นเดียวกับกมล...วันนี้ เขาได้แต่นิ่งเงียบ ฟังผู้ใหญ่คุยกัน และตอบเมื่อถูกถาม...เพราะมั่นใจว่า ทางเดินที่จะต้องเดินมานี้ มีปัญหา รออยู่อย่างแน่นอน...อาการดื้อแพ่งไม่ยอมออกมาพบหน้า แขก ซึ่งเป็นว่าที่พ่อแม่ของสามีในอนาคต ของเพียงเพ็ญ มันจะต้องมีเงื่อนงำอยู่ข้างหลังอย่างแน่นอน...

รึเจ้าหล่อนอาจจะมีคนรักอยู่แล้ว...เพราะครั้งแรกที่เห็นกัน สายตานั้นมันมีอารมณ์กรุ่นโกรธขัดเคืองใจซ่อนอยู่

************************

เอาอย่างไรดีวะไอ้หวัง... ก้านผละจากงานรับจ้างเกี่ยวข้าวที่ได้ตั้งใจไว้ แล้วสาวเท้าพรวด ๆ มายังทิศทางที่บ้านกำนันศรตั้งอยู่....หวังเดินตามต้อย ๆ เพราะอยากรู้ว่า ลูกพี่ ของตนจะแก้ปัญหานี้อย่างไรเหมือนกัน

ไปให้มันเห็นว่า มีหมาตัวหนึ่งหวงก้างดีกว่าไหมพี่... อะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิด

พ่อกำนันเอากูตายแน่ ๆ

ถ้าอย่างนั้นจะทำอย่างไรดี ทั้งสองหยุดอยู่ที่ใต้ร่มไม้ ก้านมองไปทางแม่น้ำน่านที่ไหลเอื่อย...สีหน้าเต็มไปด้วยการใช้ความคิดแก้ปัญหา...ซึ่งยากจะแก้ได้ตกได้ง่าย ๆ

เอ็งว่ามันมาทางเรือหางยาวใช่ไหม แสดงว่า ตอนนี้เรือของมันก็ต้องจอดอยู่ที่ท่าน้ำนะซิ...

ไม่ใช่เรือของมันหรอกพี่ น่าจะเป็นพวกเรือจ้างมากกว่า...

งั้นก็พอจะมีวิธีประกาศให้พวกมันรู้ว่า ถิ่นนี้ อันตราย! ว่าแล้วก้านก็พาหวังเดินลัดเลาะไปตามทางเดินริมแม่น้ำน่านด้วยอาการเร่งรีบ พอถึงเขตบ้านของกำนัน ก้านก็นำหวังยอบตัวลงต่ำ แล้วคืบคลานไปตามดงหญ้า...กระทั่งถึงจุดที่มองเห็นเรือยาวจอดอยู่....แต่ว่าที่ศาลาท่าน้ำ ก็มีเจ้าของเรือนั่งเฝ้าอยู่...แผนล่มเรือบอกให้รู้เป็นนัยว่า เขาไม่ยอมเสียเพียงเพ็ญไปง่าย ๆ จึงใช้การไม่ได้...

เอาไงดีพี่...ไอ้เจ้าของเรือมันเฝ้าอยู่อย่างนี้ บุ่มบ่ามทำอะไรลงไป มีคดีติดตัวแน่

กูจน แต่กูไม่ได้โง่นะไอ้หวัง... กระซิบบอกไปแล้ว ก้านก็สูดลมหายใจเข้าปอด...มองไปยังเรือนของกำนัน พยายามเพ่งมองไปที่หน้าต่างห้องนอนของเพียงเพ็ญ ก็ไม่เห็นเงาของสาวเจ้า บางทีเจ้าหล่อนอาจจะกำลังระริกระรี้ อยู่กับ ว่าที่ ยินดีที่จะได้เป็นสะใภ้เจ๊กก็เป็นไปได้

ลมเพชรหึง เริ่มตีขึ้นหน้า...

มันอยู่ที่ใต้ถุนเรือนน่ะพี่ น่าจะกำลังกินข้าวกันอยู่...

ใจของก้านนั้นคิดจะลุยไปประจันหน้ากัน...ให้เพียงเพ็ญและกำนันศรได้รู้ว่า เขารัก เขาหวง เขาไม่ยอมสูญเสีย แย้มพรายเรื่องว่า ได้ กินในที่ลับ ไปแล้ว ก้านมั่นใจว่าทางนั้นจะต้องถอยทัพแน่ ๆ แต่พ่อกำนันก็คงจะโกรธเกลียดเขายิ่งขึ้น และแม้นไม่ได้ ลูกชายเถ้าแก่ชุมแสงเป็นเขยขวัญ พ่อกำนันก็คงเสาะหาชายอื่นที่คู่ควรอยู่ดี...

ก้านถอนหายใจออกมาอย่างแรง...พอดีกับสายตานั้นเห็นว่านางแรมเดินฝ่าแดดมายังท่าน้ำ...เหมือนมาร้องเรียกให้คนเรือเข้าไปกินข้าวด้วยกัน...ก้านนิ่งรออยู่อึดใจ แล้วคนเรือก็เดินตามนางแรมไป...ก้านหันมาหาหวัง ให้หวังนั่งรออยู่ตรงนั้น แล้วตนก็ค่อย ๆ คืบคลานลงไปยังตีนท่า...


คืบคลานกลับมาแล้ว หวังก็บอกกับก้านว่า พี่ทิดตะกี้ ผมเห็น เพียงเพ็ญมันโผล่หน้าต่างมา...

มันไม่ได้อยู่ข้างล่างกับพวกนั้นหรอกรึ

ไม่เห็นนะพี่...

ก้านยิ้มน้อย ๆ ออกมา...อาการดื้อแพ่ง ไม่ยอมรับหน้าแขกของเพียงเพ็ญก็น่าจะเป็นการประกาศให้ แขก รู้ว่า ตนเองนั้นไม่ยินดี ที่จะเป็นทองแผ่นเดียวกัน ใจที่เหมือนผืนดินแห้งผากของก้านก็พลันชุ่มฉ่ำขึ้นมาอย่างประหลาด....

พี่ลงไปทำอะไรมา

เอ็งอย่ารู้เลย...ไป ว่าแล้วก้านก็คลานนำหวัง เดินหลบออกจากที่ซ่อน แต่หวังนั้นยังอยากรู้จุดหมายปลายทาง

ไปไหน..

ไปเกี่ยวข้าวซิ แล้วก็ต้องรีบไปให้เร็วที่สุด ให้คนที่ทุ่งนาเป็นพยานว่า ตอนที่เกิดเรื่อง! เราอยู่ที่ไหน

พี่นี่ฉลาดจริง ๆ หวังเอ่ยชม

กูบอกมึงแล้ว กูแค่จน แต่กูไม่ได้โง่

---------------------

พอพากันเดินกลับมาส่งแขกกลับชุมแสงไปแล้ว กำนันก็เดินอาด ๆ นำนางสมพร นางแรม นางศรี กลับมาที่เรือน

นางศรีขอตัวกลับบ้าน นางสมพรกับนางแรมมองตามหลังกำนันไป แล้วชักสีหน้าว่าลำบากใจกับเรื่องที่จะต้องเกิดขึ้นในอนาคต


เสียงเคาะประตูปึง ๆ ดูหนักมือ ทำให้เพียงเพ็ญที่เปิดวิทยุฟัง พลางอ่านนิตยสารฆ่าเวลาเงยหน้ามอง...

เรื่องอะไรที่จะต้องลุกลี้ลุกลนไปเปิดให้ หรือส่งเสียงถามให้คนหน้าประตูรู้ว่าเธอเกรงกลัวด้วยล่ะ...

อีหนู! ๆ เปิดประตูให้พ่อหน่อย...เร็ว ๆ เสียงนั้นดังก้อง เพียงเพ็ญแสยะยิ้มแล้วตอบกลับไปว่า เดี๋ยว!

ตอบรับไปแล้ว เพียงเพ็ญก็ขยี้ผมให้ยุ่งเหยิง แล้วเดินไปยังขันน้ำที่วางอยู่บนโต๊ะข้างหัวเตียง ใช้ปลายนิ้วจุ่มแล้วสะบัดใส่ใบหน้าของตน...

เป็นอะไร? ทำไม ถึงไม่ออกไปรับหน้าแม่ย้อยเขาหน่อย ทำอย่างนี้ มันเท่ากับไม่ไว้หน้าพ่อแม่สักนิด

หนูก็บอกแม่ไปแล้วว่าหนูไม่สบาย แก้ตัวไปด้วยเสียงแหบแห้ง แล้วเพียงเพ็ญก็เดินกลับไปทรุดตัวลงนั่งบนที่นอน เล่นละครให้เหมือนกับว่า กำลังจะตายจริง ๆ

เป็นอะไร เมื่อเช้าก็ยังดี ๆ อยู่

คลื่นไส้ มวนท้อง พะอืดพะอม ปวดหัว ว่าแล้วเพียงเพ็ญก็ทำท่าขย้อนกรดในกระเพาะก่อนจะรีบหันไปหากระโถนที่วางอยู่ที่ข้างเสาเตียง...

เห็นอาการลูกสาวเป็นดังนั้น ความโกรธขึ้งก็คลายลง...แต่ถึงกระนั้นกำนันศรก็ยังไม่เชื่อที่สายตาเห็นทั้งหมด... หลังจากที่ลูกสาวผินหน้ากลับมาด้วยทีท่าอ่อนระโหยโรยแรง...กำนันศรก็บอกว่า

งานแต่งของแก กับพ่อซา ได้ฤกษ์แล้วนะ...

อะไรนะ!

วันศุกร์ ขึ้น 9 ค่ำ เดือน 12 เป็นฤกษ์ดี...

เพียงเพ็ญจ้องตาของพ่อเขม็ง เหมือนว่าห้องทั้งห้องมันหมุนคว้าง...พอตั้งสติได้เพียงเพ็ญก็หันไปยังปฏิทินที่แขวนอยู่ แล้วกรากเข้าไปหาด้วยอาการร้อนรน...และพอเห็นว่า เป็นวันไหน เพียงเพ็ญก็หันกลับมา

สัปดาห์หน้านี่...

ใช่ ก่อนวันลอยกระทง 5 วัน

ทำไม พ่อไม่ถามหนูก่อน ว่าหนู พร้อมจะแต่งงานหรือยัง

ก็ไอ้ตอนที่กูเรียกให้ออกไปคุย ทำไมมึง ถึงไม่ออกไปล่ะ...ทีคราวนี้ทำปากดีว่าทำไมไม่ถามมึงก่อน

พ่อ!...

แก้ไขอะไรไม่ได้แล้ว กูตกลงกับผู้ใหญ่ทางนั้นไปเรียบร้อยแล้ว

หนูไม่ได้รักเขา เป็นตายร้ายดีอย่างไรหนูก็ไม่แต่ง เพียงเพ็ญเสียงแข็งขึ้น แต่กำนันศรหาได้สนใจ

เดี๋ยวอาศรีจะให้คนไปรับช่างตัดชุดเจ้าสาวมาจากชุมแสง...พรุ่งนี้น่าจะมาละ สินสอดทองหมั้นแม้ไม่มากเท่าพี่ ๆ ของมึง แต่ก็สมน้ำสมเนื้อสมฐานะเรา แล้วมันก็ไม่น้อย เกินไปสำหรับลูกสาวคนเล็กของกำนันศรหรอก...

พ่อ เสียงของเพียงเพ็ญผะแผ่ว จะนับว่าเป็นความขอความเห็นใจเป็นครั้งสุดท้ายก็ได้...

หนู...เอ่อ...หนู...ไม่แต่งได้ไหม หนูยังไม่พร้อม พูดแล้วเพียงเพ็ญก็รู้สึกปั่นป่วนในกระเพาะขึ้น...สีหน้านั้นบูดเบี้ยว

ไป ออกไปให้ป้าแรมหาข้าวหาปลาให้กินซะ ไม่กินข้าวเช้า ข้าวกลางวัน มันถึงได้เป็นอย่างนี้... ว่าแล้วผู้เป็นพ่อก็เดินออกไป เพียงเพ็ญรีบคว้ากระโถนแล้วก็โก่งคออาเจียนเสียจนอ่อนแรง...

พอเงยหน้าขึ้นมา หัวคิ้วของเพียงเพ็ญก็ขมวดเข้าหากัน ดูท่าแล้ว ไม่ใช่ปวดท้องเพราะไม่ได้กินข้าวซะแล้ว แม้จะยังเป็นสาว แม้จะไม่เคยท้องไส้ แต่ก็ใช่จะไม่รู้ว่าอาการของคนมีผัวแล้วแพ้ท้องนั้นเป็นอย่างไร...น้ำตาไหลเอ่อมากลบเปลือกตา แล้วเพียงเพ็ญก็สูดลมหายใจเข้าปอด มองปฏิทิน ใจนั้นก็ครุ่นคิดว่า ลูกในท้องจะต้องไม่เป็นลูกหลงพ่อ...พ่อของลูกในท้องจะต้องเป็นสามีในชีวิตจริง ๆ ของเธอเท่านั้น...

******************

เรือหางยาวแล่นฉิวออกจากท่าน้ำบ้านกำนันศร ล่องมาตามลำน้ำน่านค่อย ๆ ไหลเอื่อยเพราะว่าเครื่องยนต์นั้นได้ดับลง เจ้าของเรืองพยายามฉุดสตาร์ทเรียกกำลังเครื่องยนต์ให้ทำงานเท่าไหร่ก็ไม่ติด...ทำให้นางย้อยที่นั่งอยู่ตรงกลางลำเรือต้องร้องถาม

ไหนเอ็งว่า เครื่องเรือของเอ็งใหม่เอี่ยมไง ทำไม มันถึงดับได้

นั่นนะซิเถ้าแก่เนี๊ย เอี่ยมอ่องแบบนี้ ทำไมมันถึงได้ดับได้

น้ำมันหมดรึเปล่า กมลเอ่ยถาม

เมื่อเช้าเติมมาจนเต็มถัง แล้วจากชุมแสงมาฆะมังแค่นี้ ไม่น่าจะกินน้ำมันจนหมดหรอก

เปิดฝาน้ำมันดูซิพี่ชาย กมลแนะนำ ชายเจ้าของเรือ เปิดฝาถังน้ำมันแล้วนิ่วหน้า ก่อนจะยอมรับว่า

น้ำมันหมดจริง ๆ ด้วย ผมก็ไม่ได้เอากระติกใส่น้ำมันสำรองติดเรือมาซะด้วยซิ

ฉิบหายแล้ว นางย้อยสบถออกมาเพราะรู้สึกร้อนแดดทั้งที่มีผ้าข้าวม้าของเจ๊กเซ้งคลุมหัวอยู่...และอีกใจก็รู้สึกห่วงร้านที่ทิ้งไว้ให้ประสงค์คอยดูแล...เพราะยิ่งปล่อยปละละเลยเก๊ะเงินนานเท่าไหร่ มันก็จะยิ่งเป็นการเปิดโอกาสให้พิไลหยิบฉวยเงินในเก๊ะไปใช้มากขึ้นเท่านั้น...

คงต้องรอให้มีเรือผ่านมา แล้วขอแบ่งน้ำมันจากเขาแหละเถ้าแก่เนี๊ย

ถ้ามันไม่มีใครผ่านมาล่ะ เอ็งจะทำอย่างไร จะให้กูคอยอยู่อย่างนี้รึ

ถ้างั้นเราก็พายเรือไปเรื่อย ๆ ก่อน...เจอเมื่อไหร่ก็ค่อยว่ากัน กมลหาทางออก...เพราะถ้าหยุดนิ่งอยู่อย่างนี้ หรือขึ้นไปรอบนตลิ่ง มันก็ไม่ได้มั่นใจว่าจะพบทางออกของปัญหา...

ผมว่า มันจะต้องมีคนย่องมาเปิดน้ำมันทิ้งตอนที่ผมไปกินข้าวแน่ ๆ...

เอ็งว่าอะไรนะ นางย้อยถามซ้ำ...

ผมว่า น้ำมันในถังมันไม่ได้หมดหรอกเถ้าแก่เนี๊ย มันหายไปเพราะมีคนย่องมาเปิดทิ้งแน่ๆ ...

นางย้อยกัดฟันกรอด...เพราะถ้าเป็นอย่างนั้นจริง ๆ ก็เท่ากับว่า มีใครสักคนไม่อยากเห็นกมลไปเป็นเขย บ้านฆะมัง

************************************


Logged
นักประพันธ์
นักประพันธ์
Hero Member
*****
Offline Offline

Posts: 4,029


« Reply #19 on: 01 March 2020, 22:38:39 »

ตอนที่ 20 : หัวอกไอ้ก้าน


            ๒๐


หลังจากได้น้ำมันจากเรือบรรทุกสินค้าที่แล่นมาจากอำเภอบางมูลนากเติมเครื่องยนต์ นางย้อยก็สั่งให้ เจ้าของเรือหันหัวเรือกลับไปมายังบ้านของกำนันศร...

อย่าไปเลยนะม้า มันอาจจะไม่ใช่ อย่างที่ม้าเดาก็ได้

ทำไม จะไม่ใช่ ก็ไอ้นี่มันยืนยันว่า อย่างไรน้ำมันของมันไม่มีทางหมด ที่น้ำมันหายไป มันจะต้องมีคนจงใจแกล้งเรา... ไปเร็ว กลับไป เสียเวลา เสียเงินอีกนิด จะเป็นไรไป...

เตี่ยช่วยพูดกับม้าหน่อยซิ กมลหันไปหาคนช่วยรั้งอารมณ์ของแม่ที่นั่งตากแดดอยู่กลางแม่น้ำอยู่เกือบชั่วโมงจนพื้นอารมณ์ยิ่งเสียหนักเข้าไปอีก

อาย้อย...

เฮีย...คราวนี้อั๊วไม่ฟังเฮียแล้ว คิดดูนะ ถ้าทางนั้นไม่จับตัวคนทำผิดมาลงโทษ หรือไม่รู้ว่ามีคนคิดไม่ดีกับพวกเรา วันหน้า อาซามาอยู่ที่นี่ มันจะอยู่อย่างไร เกิดเป็นอะไรขึ้นมา ใครจะช่วยลูกเราได้

ลื้อคิดมากไปหรือเปล่า...มันจะเอิกเกริกไปนะอาย้อย เจ๊กเซ้งใช้น้ำเย็นเข้าลูบ

หน้านางย้อยยังงอเง้าเช่นเดิม...

อั๊วว่าไม่ต้อง ย้อนไปหรอกนะ ย้อนไปแล้ว ทางกำนันเขาจะกลุ้มใจเปล่า ๆ วันแต่งงาน ค่อยบอกเขาก็ได้ หรือไม่ ถ้าพรุ่งนี้อาศรี อีเข้าตลาด เราก็ฝากบอกอาศรีไปก็ได้ ช่วงนี้ เขาก็ยังจะต้องมาชุมแสงบ่อย ๆ หรอกน่า

ใช่ ม้า อย่างไร ทางนั้นก็คงจะต้องเข้ามาชุมแสง เพื่อซื้อข้าวซื้อของเตรียมงาน ปรึกษาเรื่องงานกับเรา...กลับบ้านเถอะนะ บ่ายคล้อยแล้ว ย้อนกลับไปกลับมา จะมืดค่ำเอาได้

พอถูกทั้งเจ๊กเซ้งและกมลช่วยกัน รั้ง นางย้อยก็ถอนหายใจหนัก ๆ แล้วก็จำยอม คล้อยตาม ทั้งที่ใจนั้นยังเต็มไปด้วยความเคลือบแคลงว่า ใครมันอยู่เบื้องหลัง และมันจะยอมหยุดอยู่แค่นี้หรือไม่...

ข่าวเรื่องเพียงเพ็ญจะแต่งงานกับลูกเจ๊กจากตลาดชุมแสงในสัปดาห์หน้าแพร่สะพัดไปอย่างรวดเร็ว ไอ้หวังที่ไปสืบความจากนางศรี รีบกลับมาหาก้านที่เดินพล่านรออยู่ที่บ้าน เพราะเวลาที่จะสูญเสียนางอันเป็นที่รัก และเป็นความหวังของตน งวดเข้ามาทุกขณะ...

อาศรี บอกว่า มันชื่อ ไอ้ซา เป็นลูกชายเจ๊กเซ้ง แม่ชื่อย้อย ร้านอัศวรุ่งเรืองพานิช เปิดร้านขายส่งพวกของโชห่วยอยู่ในตลาด อายุอานามก็พอ ๆ กับฉันนี่แหละ ยังไม่ได้บวชเลยด้วยซ้ำ...

ก้านฟังแล้วนิ่งคิด...ตั้งแต่รู้กำหนดการที่แพร่กระจายเหมือนไฟลามทุ่ง เขาก็ทุรนทุราย จนเกี่ยวข้าวต่อไปไม่ได้...สุดท้าย เขาก็บอกกับเจ้าของนาและหลอกแม่ว่า เขาปวดท้อง ขอกลับบ้านไปพัก...พ้นจากสายตาของคนอื่นๆ แล้ว เขาก็เดินมาที่สวนหลังบ้านของกำนันศร พยายามมองหาเพียงเพ็ญ เผื่อเจ้าหล่อนจะลงจากเรือนมาบ้าง แต่ว่าก็ไม่เห็นแม้เงา สุดท้ายเขาจึงเดินไปยังบันไดหลังบ้าน ชะเง้อมองไปบนเรือน จะบุ่มบ่ามขึ้นเรือนไปเลยหรือร้องเรียกคนบนเรือนให้ออกมาหา กำนันศรก็เคยประกาศิตไว้ว่า เรือนหลังนี้ ถ้าไม่มีเรื่องจำเป็นเอ็งห้ามเข้ามาเหยียบ...

แต่วันนี้ เวลานี้ มันสุดจะทนนิ่งเฉย ได้อีกต่อไป

อ้าว ไอ้ก้าน มาอย่างไร นางแรมเดินออกมาเห็น ร้องถามด้วยเสียงไม่ดังนัก

ผ่านมา น่ะป้า เพียงเพ็ญอยู่ไหม

อยู่ในห้อง ไม่สบาย

เรียกน้องเขามาพบผมหน่อยได้ไหม

พ่อกำนันเขาสั่งไว้...เข้าใจที่ป้าพูดนะ

แต่ผมมีเรื่องจะคุยกับเขา ผมอยากรู้ว่า เขาจะแต่งงานในสัปดาห์หน้าจริง ๆ หรือเปล่า

จริง วันศุกร์หน้า แต่งแน่นอน...อ้อ พ่อกำนันสั่งไว้ว่า งานแต่งนังหนู เอ็งอย่ามาทำเรื่องให้มันวุ่นวายให้เสียฤกษ์เสียยามเขาล่ะ...

แต่เรารักกันนะป้า...

นางแรมส่ายหน้าเบา ๆ แล้วถอนหายใจออกมาอย่างแรง ก่อนจะบอก เหมือนกับที่ใครหลาย ๆ คนบอกกับเขา

ป้ารู้ ป้าเข้าใจ...แต่ว่า ทุกอย่างมันต้องดูที่ความเหมาะสมด้วย พ่อกำนัน เขาก็บอกอยู่ไม่ใช่รึว่า เอ็งน่ะ เป็นใคร นังหนูมันเป็นใคร ไปเถอะไอ้ก้าน กลับบ้านเอ็งไป...คิดซะว่า ไม่มีวาสนาต่อกัน ไม่ใช่เนื้อคู่กันเถอะนะ อย่าดิ้นรนให้มันยุ่งยากไปเลย ตัดใจเสียเถอะ ป้าขอสักครั้ง

ก้านหน้าม่อย แล้วก็ รับคำว่า ครับ ก่อนจะหันหลังเดินกลับบ้าน แต่พอลับสายตานางแรม เขาก็เร้นกายกลับไปยังทิศทางห้องของเพียงเพ็ญ คว้าก้อนหินขนาดย่อมได้สองสามก้อน เขาก็โยนไปที่ข้างฝาเรือนโดยทิ้งระยะห่างเพื่อไม่ให้คนบนเรือนที่เขาไม่ประสงค์พบหน้ารับรู้...

อึดใจใหญ่ ๆ เพียงเพ็ญก็เดินมาเกาะลูกกรงหน้าต่างที่ขวางคนภายในเรือนกับโลกภายนอก...ขวางความสัมพันธ์ของเขาและเธอไว้...เห็นภาพนั้นแล้ว ก้านก็นึกถึงคำว่า นกน้อยในกรงทอง นกที่เจ้าของค่อนข้างหวงแหน...แต่เขาก็เคยลักลอบคว้าลูกนกตัวนั้นมาเชยชมให้สมรักเสียแล้ว

พี่ก้าน...พี่ก้าน

ลงมาหาพี่หน่อยได้ไหม พี่จะรอที่หลังห้องส้วมนะ

ได้ รอฉันแป๊บ ว่าแล้วเพียงเพ็ญก็ผลุบหาย...ก้านรีบวิ่งไปยังห้องส้วม ด้วยเป็นเวลาโพล้เพล้ นางแรมนางสมพรที่อยู่บนเรือนจึงยังไม่เข้มงวดกวดขัน ส่วนพ่อกำนันนั้นก็ยังไม่กลับจากกิจธุระเรื่องบอกกล่าวให้ชาวบ้านให้รับรู้ว่า กำลังจะแต่งลูกสาวในอีกไม่กี่วันข้างหน้า...

ส้วมนั้นมีเสาสี่ต้น มุงหลังคาด้วยสังกะสี ตีสังกะสีปิดไว้ทั้งสี่ด้าน มีคอห่าน และโอ่งน้ำ ส่วนโอ่งอาบน้ำ นั้นอยู่ใกล้ๆ กับตัวบ้าน และบนนอกชานบนเรือน ช่วงหลัง ๆ เพียงเพ็ญจะถูกห้าม ไม่ให้ลงไปอาบน้ำที่ท่าน้ำ หรือโอ่งข้างบ้าน เจ้าหล่อนจะต้องอาบน้ำบนเรือนเท่านั้น...พ่อกำนันกำชับให้นางแรมตามดูลูกสาวทุกอิริยาบถ โดยเฉพาะช่วงหน้าสิ่วหน้าขวานแบบนี้...

วิ่งเข้าห้องส้วมมาแล้ว เพียงเพ็ญก็พบว่าก้านเข้ามารอตนอยู่ด้านใน ไม่ได้อยู่หลังส้วมอย่างที่ได้บอกแต่แรก...

พี่ก้าน... ก้านกระชับวงแขนที่กอดรัดสาวเจ้าแล้วพรมจูบไปทั่วใบหน้าซอกคอเพราะความคิดถึง เพียงเพ็ญไม่ได้ขัดขืนแต่อย่างใด

พี่ได้ข่าวว่าเอ็งจะแต่งงานในสัปดาห์หน้าแล้วใช่ไหม

จ้ะพี่...เราจะทำอย่างไรกันดี

หนีไปด้วยกันไหม ก้านตอบไปอย่างกำปั้นทุบดิน ทั้งที่ใจนั้น ก็นึกหวาดเกรง คำขู่ของกำนันศรอยู่ไม่น้อย...

ฉันทำอย่างนั้นไม่ได้หรอกพี่...

เอ็งไม่รักพี่รึไง พี่ขาดเอ็งไม่ได้นะเพ็ญ

รัก...รักมากด้วย...

งั้นไปด้วยกันนะ

ไปทางไหน ไปที่ไหน ไปอย่างไรล่ะ แล้วพี่คิดรึว่า พี่จะพาฉันหนีเงื้อมมือของพ่อพ้น... ไม่ใช่แค่กลัวว่าจะหนีไม่พ้น

ระหว่างวัน เพียงเพ็ญได้ตรองแล้วว่า ขืนหนีไปได้ด้วยกัน ชีวิตในวันหน้าของตนนั้น รังจะมีแต่ความยากลำบาก พ่อไม่ได้มีเธอ เป็นลูกสาวแค่คนเดียว พ่อตัดเลือดก้อนนี้ทิ้งได้อย่างแน่นอน แล้วดีไม่ดี ถ้าหนีไม่พ้น ก้านนั้นแหละที่จะเป็นอันตรายถึงชีวิต...

จากกันทั้งที่ยังเป็น มันก็ยังมีโอกาสได้เห็นหน้า และถ้ารักกันจริง ๆ ก็ยังมีโอกาสกลับมาอยู่ด้วยกัน...

แต่ปัญหาของเพียงเพ็ญในเวลานี้ มันยิ่งใหญ่กว่า รักแล้วไม่ได้อยู่กับคนรักให้สมรัก...

ปัญหาเรื่องท้องไส้ ก็เป็นเรื่องใหญ่เหมือนกัน แต่งสัปดาห์หน้า มันก็ยังโบ๊ยไปได้ว่า กมลเป็นพ่อของลูกในท้อง แต่ถ้าแต่งช้ากว่านี้ เรื่องงามหน้าคงได้เกิดประจาน และพ่อก็จะต้องเลือกให้เธอทำแท้ง แทนที่จะให้เธอได้แต่งอยู่กับก้านเป็นแน่

พ้นไม่พ้นก็หนีไปด้วยก่อน...ข้าวสารเป็นข้าวสุกให้ชาวบ้านรับรู้ซะแล้ว พ่อกำนันต้องเข้าใจ

ฉันทำอย่างนั้นไม่ได้หรอกพี่ พี่ก็รู้ว่า พ่อบอกไว้แล้วนี่ ว่าถ้าหนีไปไม่พ้น พี่นั่นแหละ ที่จะต้องตาย ฉันทนเห็นพี่ตายไปต่อหน้าต่อตาไม่ได้หรอก

แต่พี่ไม่อยากเสียเอ็งไป

ตัดใจเสียเถอะนะพี่...

เอ็งไม่ได้รักพี่ใช่ไหม...

รักซิ ถ้าไม่รัก ฉันจะยอมเป็นเมียพี่รึ

งั้นหนีไปด้วยกัน นะ หนีไปด้วยกัน งานนี้พี่คิดว่า ตายเป็นตาย

เพียงเพ็ญส่ายหน้าดิก...เพราะคิดไว้แล้วว่า จะไม่มีวันหนีตามก้านไปอย่างแน่นอน ที่เสียสาวไปจนท้อง ก็มีคนมารับเป็นพ่อเสียแล้ว เรื่องอะไรจะต้อง ดิ้นรนไปอย่างไม่รู้อนาคตล่ะ...

ตัดใจจากฉันเสียเถอะนะพี่ก้าน...คิดซะว่าเราทำบุญด้วยกันมาแค่นี้...

พอได้ยินดังนั้นก้านก็กระชับวงแขนแน่นขึ้นไปอีก เพียงเพ็ญเองก็กอดเขาจนแน่นเช่นกัน เพราะไม่รู้ว่า มันจะเป็นกอดกันครั้งสุดท้ายรึเปล่า...

กระทั่งเวลาอาลัยอาวรณ์ผ่านไป...ทั้งคู่ก็ได้ยินเสียงของนางแรมที่ดังมาจากนอกชานบ้าน...

เพียงเพ็ญหนูอยู่ในห้องน้ำหรือเปล่า....

อยู่จ๊ะป้า ฉันปวดท้อง เหมือนท้องจะเสีย แต่ดีขึ้นแล้ว เพียงเพ็ญตะโกนตอบไป

เสร็จแล้วก็รีบขึ้นบ้านนะ พ่อกำนันมาแล้ว รอกินข้าวเย็นอยู่

จ้ะ

ก้านคลายอ้อมกอด แต่ว่าปลายจมูกยังคงซุกอยู่ที่ซอกคอพวงแก้มของหญิงสาว...

ฉันต้องขึ้นเรือนแล้วนะพี่ พี่รักษาเนื้อรักษาตัวให้ดีนะ บางที บางที ปัญหาของเรามันอาจจะมีทางออกก็ได้

ทางออกทางไหน

ไม่รู้ แต่ที่รู้ ๆ ฉันรักพี่ และฉันก็... เพียงเพ็ญลังเลที่จะบอกกับก้านไปว่า ฉันท้องกับพี่ มีเลือดเนื้อเชื้อไขของพี่อยู่ในท้องแล้ว
ก็อะไร

ฉันไม่ได้รักคนที่ฉันจะแต่งงานด้วย ฉะนั้น แต่งกันได้ ก็เลิกกันได้นี่ ใช่ไหมพี่ก้าน

ใช่ แต่งได้ก็เลิกได้...

แล้ว พี่จะรอฉันได้รึเปล่า

ได้ พี่รอได้ ก้านตอบไปอย่างไม่ลังเล

พี่จะรังเกียจ ฉันหรือเปล่า ถึงตอนนั้นฉันจะกลายเป็นแม่ม่ายผัวทิ้ง

ไม่ พี่ไม่รังเกียจ พี่ไม่อายใครทั้งนั้น ขอให้พี่ได้อยู่กับเอ็งไปจนแก่เฒ่าเถอะ

พี่ก้าน ฉันมีเรื่องสำคัญอีกเรื่องจะบอกกับพี่ คือ ฉัน ฉันว่า ตอนนี้ ฉันท้องกับพี่แล้ว

ฮะ อะไรนะ



เพียงเพ็ญกลับขึ้นเรือนไปแล้ว ก้านลับเลี่ยงออกมาจากห้องส้วม ลัดเลาะพงไม้ริมน้ำ กลับมารอหวังอยู่ที่บ้านด้วยใจร้อนรุ่ม...ยิ่งรู้ว่าเพียงเพ็ญท้องกับเขา เขาก็ยิ่งรู้สึกว่า มันไม่ยุติธรรมที่จะต้องเห็นเมียของตนไปเข้าห้องหอกับชายอื่น

ทางเดียวที่จะทำให้ชายอื่นที่ว่า หมดโอกาสเข้าห้องหอกับเมียของตน ก็คือ ทำให้มันตายไปเสียก่อน...

เพราะถ้าไอ้หมอนั่นตาย เพียงเพ็ญตั้งท้องประจานหน้าพ่อแม่ ถึงเวลานั้น พ่อกำนันก็คงจะเห็นว่า ได้ลูกเขยเป็นหมาวัดอย่างเขา ก็ยังดีกว่าปล่อยให้ลูกสาวท้องไม่มีพ่อแน่ ๆ

แล้วพี่ทิดจะเอาอย่างไรต่อไป เสียงของหวัง ดึงสติของก้านกลับมา ก้านมองหน้าคนหาข่าวแล้วหันซ้ายหันขวา...ครุ่นคิดว่าจะบอกหวังถึงแผนการที่อยู่ในใจดีหรือไม่ เพราะถ้าหวังเก็บความไว้ไม่ได้ อนาคตมันจะวิบัติ

ไม่เอาอย่างไรหรอก...

ไฮ้ ไอ้เรารึอุตส่าห์รีบไปสืบให้ นึกว่าจะมีอะไรเด็ด ๆ

กูมาคิดดูแล้ว กูทำอย่างที่เคยคิดไว้ไม่ได้หรอก กูเป็นอะไรไป แม่กูจะลำบาก

มันก็จริง หวังทำหน้าเมื่อย

ขอบใจเอ็งมากนะ

เปลี่ยนเป็นเหล้าสักขวดครึ่งขวดได้ไหมพี่ กินย้อมใจสักหน่อย เผื่อจะกล้าขึ้น... หวังยังหวังว่า เรื่องที่ก้านคิดทำนั้นจะเป็นเรื่องสนุกตามประสาวัยคะนอง

วันหลังแล้วกัน วันนี้กูรู้สึกครั่นเนื้อครั่นตัวว่ะ แต่กูเลี้ยงเหล้ามึงกั๊กนึงแล้วกัน...แต่มึงเมาแล้วก็อย่าได้พูดเรื่องอะไรของกูไปนะ...ถ้ามีคนถามถึงกู มึงก็บอกแค่ว่า กูกำลังจะเฉาตาย รู้ไหม

รู้...ฉันจนเหมือนพี่ก็จริง แต่ฉันไม่ได้โง่หรอกน่า

***************************


ก้านยังคงนั่งซึมกะทือ อยู่บนร้านใต้ร่มมะม่วงใหญ่ โดยไม่สนใจ ยุงที่บินว่อนกัดแขนขาหน้าตา ใจนั้นครุ่นคิดถึงแผนการ กำจัด ไอ้คนที่เป็นมารความสุขของตน... มันไม่ได้เพียงแต่จะแย่ง หญิงคนรัก แย่งโอกาสเปลี่ยนสถานะ แต่มันกำลังจะแย่งความเป็น พ่อ ของเขาไปด้วย...

ถ้าไม่มีมันสักคน เพียงเพ็ญจะต้องท้องไม่มีพ่อ ถึงเวลานั้น เขาจะแสดงตัวรับเป็นพ่อของลูกในท้อง ทำให้กำนันศร ไม่ต้องอับอายขายขี้หน้า...กำนันศรจะต้องโอนอ่อนผ่อนตาม เพราะนอกจากข้าวสารจะกลายเป็นข้าวสุก เรื่องมันก็เลยเถิดจนมีลูกมีเต้าด้วยกันแล้ว

ถ้าไม่มีตัวเจ้าบ่าว ก็จะไม่มีงานแต่งเกิดขึ้น ก้านสรุป



ทิด ขึ้นมากินข้าวกินปลาได้แล้วลูก แม่ตั้งสำรับเสร็จแล้ว เสียงเรียกของแม่ที่อยู่ตรงนอกชานบ้าน ทำให้ก้านสะดุ้ง

แม่กินก่อนเลย ผมยังไม่หิว

ไม่หิวก็ต้องกิน อดข้าว แล้วมันจะได้ประโยชน์อะไร มา ๆ มากินเป็นเพื่อนแม่หน่อยนะ แม่กินคนเดียวมันไม่อร่อย วันนี้แม่ได้ปลาช่อนมาทำต้มยำ มีทั้งพุงทั้งไข่ที่เอ็งชอบด้วยนะ นางกุ่นพอรู้ว่า อาการซึมเศร้าของลูกชายนั้นเกิดจากเรื่องอะไร จึงพยายามเซ้าซี้... ก้านไม่อยากขัดใจแม่ เขาจึงลุกขึ้นและเดินขึ้นเรือนหลังเก่าโย้เย้ มากินข้าวกับแม่ไปด้วยอาการซังกะตาย

จะทำอะไร ก็ต้องคิดหน้าคิดหลังให้ดีนะทิด อย่าลืมนะว่า แม่ไม่เหลือใครแล้ว นางกุ่นเปรยออกมา...

ผมรู้ ก้านตอบไปด้วยเสียงห้วน ๆ

รู้ก็ดี บวชแล้ว เรียนแล้ว ก็ถือว่าโตแล้ว อย่าหุนหันพลันแล่นคิดเอาแต่อารมณ์ตัวเองเป็นใหญ่นะ

พรุ่งนี้ ผมจะไม่ไปเกี่ยวข้าวนะแม่ ก้านรีบเปลี่ยนเรื่อง

แล้วจะไปไหน

ตั้งใจจะเข้าตลาด เอาปลาเกลือไปให้ซินแซที่เจียดยาให้แม่มาสักหน่อย ทิ้งไว้ให้แห้งกว่านี้มันจะไม่อร่อย

วันหลังก็ได้มั้ง

อยากไปเปิดหูเปิดตาด้วย บอกกง ๆ ช่วงนี้ ผมไม่มีกะจิตกะใจจะทำอะไร บางทีอาจจะดูหนังสักเรื่องให้ใจมันคลายหดหู่...

นางกุ่นมองหน้าลูกชาย แต่ก้านไม่ยอมสบตาของแม่ เขารีบเปิบข้าวเข้าปาก นางกุ่นจึงบอกว่า เปลี่ยนที่เปลี่ยนทางบ้างก็ดี...

ถ้ามีใครถามถึงผม แม่ก็บอกไปว่า ผมไม่สบายนอนอยู่ที่บ้านนะ...

ทำไม เอ็งคิดจะทำอะไร

ไม่ได้คิดจะทำอะไรหรอก แต่ช่วงนี้ ถ้าใครเป็นอะไรขึ้นมา ผมนั่นแหละจะกลายเป็นจำเลย แม่เข้าใจที่ผมพูดใช่ไหม

ไอ้ทิด ผู้หญิงมันไม่ได้มีแค่นังเพียงเพ็ญนะ นังบังอร ดูท่าแล้วมันก็ชอบเอ็งอยู่ไม่น้อย บังอรนั้นเป็นลูกนางอบ นายอาจ ซึ่งมีไร่มีนาพอสมควร แต่ว่าก้านไม่นึกพิศวาสบังอรสักนิด เพราะถ้าเปรียบเพียงเพ็ญเป็นดอกฟ้าที่ต้องเงยหน้าขึ้นมอง บังอรก็เป็นเพียงดอกหญ้าประดับดินที่ต้องก้มมองเท่านั้น และที่สำคัญ ใจ เขานั่นแหละ ที่เคยเอาชนะใจแม่ดอกฟ้าได้แล้ว ก็อยากที่จะวิ่งเข้าเส้นชัยที่หมายมั่นให้ได้ด้วย...

ไอ้หวังมันกะลิ้มกะเหลี่ยอยู่ ก้านออกตัว

แต่ผู้หญิงมันชอบเอ็ง ใคร ๆ ก็ดูออก

ผมทำร้ายจิตใจเพื่อนไม่ได้หรอกแม่...

สุดท้ายมันก็จะไม่เหลือใคร...สู้ตัดใจให้ไว และรีบฉวยโอกาสกับคนที่เสมอกันไม่ดีกว่ารึ

ให้ถึงเวลานั้นก่อนแล้วกัน ถ้าไอ้หวังมันยังเอาชนะใจอีบังอรไม่ได้ ก็ค่อยว่ากันอีกที

สองแม่ลูกกินข้าวกันเงียบ ๆ กระทั่ง ก้านกินอิ่ม ลุกขึ้นไปล้างปาก...แล้วไปคว้าผ้าขาวม้าที่วางไว้ตรงหัวบันไดพลางบอกกับแม่ว่า

เดี๋ยวผมจะออกไปบ้านอาสิทธิ์หน่อยนะ นายสิทธิ์นั้นเป็นอาของก้าน เป็นเจ้าของคณะแตรวง จึงทำให้ก้านมีความสามารถทางด้านดนตรีและใช้แก้วเสียงที่เหมือนสวรรค์ประทานมา ชดเชยกับความยากจน ร้องเพลงเป็นรายได้อีกทาง

และแตรวงของอาสิทธิ์นี้ก็ทำให้ก้านผู้ด้อยฐานะเป็นดาวเด่น จนสาวเพียงเพ็ญหันมามองเช่นเดียวกับสาวน้อยสาวใหญ่ในย่านนั้น

จนป่านนี้แล้ว จะไปทำอะไร

อยากไปปรับทุกข์กับอาสักหน่อย ไปแล้วนะ ไม่ต้องรอนะ เข้านอนได้เลย คงกลับดึกหน่อย ว่าแล้วก้าน ก็ลงจากเรือนไป โดยนางกุ่นก็ได้แต่มองตามไปด้วยใจที่เปี่ยมไปด้วยความกังวล...เพราะรู้ว่าที่เห็นลูกชายดูนิ่ง ๆ นั้น ใช่ว่าข้างในจะสงบ

*********

อาสิทธิ์ของก้านเป็นลูกคนเล็กของปู่ ได้เมียมีฐานะดีกว่า นอกจากทำนาแล้วอาสิทธิ์ยังเป็นเจ้าของคณะแตรวงรับจ้างเล่นตามงานบวช งานแต่ง งานทำบุญขึ้นบ้านใหม่ งานมงคลทั้งหลาย รวมไปถึงงานอวมงคลอย่างแห่ศพไปเผา

ก้านไปถึงบ้านของอาสิทธิ์ในเวลาที่ถือว่า ดึก สำหรับคนบ้านนอก พอไปถึงก้านก็ไปตะโกนเรียกแข่งกับเสียงหมาที่เห่ากันขรม เพราะถ้าไม่ส่งเสียงไปก่อน ย่อมไม่ปลอดภัยสำหรับคนในชนบท สิทธิ์ขานรับแล้วถือตะเกียงรั้วออกมารับหลานชายเข้าไปในบ้าน

อา ผมมีเรื่องจะปรึกษา ไปตรงนั้นกับผมหน่อย ก้านปฏิเสธที่จะขึ้นเรือน เพราะไม่อยากให้เมียและลูก ๆ ของอารับรู้เรื่องของตนให้มากความ...

มีอะไรรึ นายสิทธิ์เดินนำหลานมาที่แคร่หน้ายุ้งข้าว

เรื่องผมกับเพียงเพ็ญ

ก่อนหน้านั้น อาสิทธิ์เป็นผู้ยุยงให้หลานชายผู้มีหน้าตาหล่อเหลาคารมคมคาย ขวัญใจสาวน้อยสาวใหญ่ รวบหัวรวบหางลูกสาวคนเล็กของกำนันศร เพราะถ้าเอาฐานะกับความเหมาะสมมาวัดกัน ก้านหมดประตูสู้แน่ ๆ แต่พอเรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว นายสิทธิ์นิ่งฟังด้วยสีหน้าเคร่งเครียด...

ลำพังเสียเขาไป ผมก็พอทำใจได้นะอา แต่นี่ผมต้องเสียลูกไปด้วย

แล้วมึงคิดจะแก้ไขอย่างไร

ผมจะมาขอยืม ปืน อา ด้วยหากินอยู่กับรื่นเริง แน่นอนว่ามันก็ต้องมีอันธพาลประจำถิ่นมาก่อกวน ไหนเวลาที่จะต้องเดินทางไปบ้านงาน ไปวัด ทั้งทางรถ ทางเรือ ที่ต้องผ่าน ดงโจร อีก อาสิทธิ์จึงต้องมีเขี้ยวเล็บไว้ป้องกันตัว...

ไอ้ก้าน เสียงถามเพื่อให้แน่ใจนั้นผะแผ่ว

ผมขอปืนสั้น ที่อาเพิ่งได้มาได้ไหม... ปืนกระบอกนั้นเป็นปืนไม่มีทะเบียน หรือเรียกภาษาชาวบ้านว่า ปืนเถื่อน

มึงคิดจะทำอะไร

ถ้ามีมัน ผมก็จะไม่ได้เป็นลูกเขยพ่อกำนัน... ผมตั้งใจว่า หลังจากจัดการมันแล้ว ผมจะโยนปืนลงแม่น้ำแล้วก็รีบกลับบ้าน

แล้วถ้ามึง พลาด

ถ้าพลาด อย่างมากก็ติดคุก

แม่มึงจะอยู่อย่างไร

ผมคงต้องฝากอาดูแลแม่ ผมว่าถ้าพลาดจนติดคุก ก็ไม่กี่ปีหรอก...แต่ถ้ามันสำเร็จ...อาอย่าลืมซิ ว่าผลมันจะเป็นอย่างไร ตอนนี้เพ็ญมันท้องกับผมแล้ว พ่อกำนันต้องปล่อยให้เลยตามเลยแน่ ๆ

แล้วทำไม มึงถึงไม่ไปคุยกับทางกำนันซะก่อน

อาคิดรึว่า คนอย่างพ่อกำนัน จะยอมแพ้อะไรง่าย ๆ ยิ่งงานแต่งถูกกำหนดในเร็ววันอย่างนี้ด้วย ผมว่าดีไม่ดี เขาก็รู้ว่าลูกสาวเขาเสียทีให้ผม และท้องกับผมแล้ว ทุกอย่างมันถึงได้ดูรวบรัดอย่างนี้...นะอา ช่วยผมสักครั้งเถอะ บุญคุณของอาครั้งนี้ ผมจะไม่ลืมเลย

ผู้เป็นอานิ่งคิด แล้วถอนหายใจออกมา... ถ้ามึงพลาด เรื่องปืน มึงอย่าสาวมาถึงกูล่ะ บอกว่าเป็นของเก่าเก็บของพ่อมึง จัดการมันแล้ว มึงก็ทิ้งปืนลงน้ำแม่น้ำไปซะ แล้วก่อนจะลงมือ มึงก็วางแผนหาทางหนีทีไล่ให้ดีซะก่อนนะ...

ครับ

แล้วงานนี้ มึงไม่ต้องแพร่งพรายให้ใครรู้อีกนะ...ความลับมันจะได้เป็นความลับตลอดไป



เช้าวันรุ่งขึ้น ก้านเปลี่ยนแผนเข้าตลาดชุมแสง โดยการออกไปรับจ้างเกี่ยวข้าวกับแม่อีกวัน พอหลังเที่ยง ก้านก็บอกนางอบเจ้าของนาว่าเขายังคงปวดท้อง ขอกลับบ้านไปพักผ่อน บังอรดูเป็นห่วงเป็นใยเขาอย่างออกนอกหน้า...แต่ก้านก็บอกเพียงว่า พักผ่อนวันสองวันคงดีขึ้น ลับตาคนมาแล้ว เขาก็รีบวิ่งกลับบ้าน

ถึงบ้าน ก้านก็รีบอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า คว้าปืนสั้นที่ซ่อนไว้ในตู้ใบเล็กข้างที่นอนเหน็บเอว พอจะลงจากเรือน ก้านก็นึกได้ว่า จะเอา ปลาเกลือ ไปเป็นสินน้ำใจให้กับซินแซ และไอ้หนุ่มคนนั้น...เขาวกกลับไปครัว คว้าพวงปลาที่แขวนไว้ที่ข้างฝา...กลิ่นควันในครัวทำให้เขานึกถึงแม่...แล้วก้านก็เปรยเบา ๆ เพื่อปลุกใจตัวเองว่า แม่ ถ้าผมทำงานนี้สำเร็จ ชีวิตของเราจะดีขึ้นกว่านี้ ผมจึงจำเป็นต้องทำอย่างนี้

เจ้าของร้านขายยา เงยหน้าขึ้นเมื่อเห็นชายหนุ่มมีผ้าขาวม้าเคียนหัว เดินเข้ามาในร้านพร้อมกับปลาเค็มสองพวง...

ลื้อนั่นเอง

หมอจำผมได้ด้วย

จำได้ซิ แม่ลื้อหายดีหรือยัง

ได้ยินดังนั้นก้านก็นิ่วหน้าแปลกใจ เพราะวันนั้น เขามาถึงที่นี่ก็โพล้เพล้จนเริ่มเข้าไต้เข้าไฟ ไม่น่าที่หมอยาจะจำหน้าเขาได้

แม่ดีขึ้นมากแล้ว แต่ว่า ทำไม หมอถึงจำผมได้

ไม่รู้เหมือนกัน แต่ จำได้ละกัน แต่ รึอาจจะเป็นเพราะว่า ลื้อหน้าตาคมคาย สะดุดตาดี ลื้อก็มาจากฆะมังใช่ไหมล่ะ

ใช่ครับ วันนี้ ผมนำปลาเกลือมาฝาก

เอามาให้ลำบากทำไม...

ก็ถือว่าเป็นสินน้ำใจที่หมอช่วยรักษาแม่ผมจนหายดี

อั๊วไม่ได้ช่วยเปล่านี่นา คิดเงินลื้อ ได้กำไรมาแล้ว...

รับปลาผมไว้เถอะนะ ผมตั้งใจเอามาแล้ว ว่าแล้วก้านก็ส่งปลาหนึ่งพวงข้ามตู้ใส่สินค้าไปให้

ก็ได้...ขอบใจนะ พรุ่งนี้เช้าอั๊วจะทอดกินกับข้าวต้มร้อน ๆ คงจะอร่อยมาก แต่อั๊วเกรงใจลื้อจัง คราวหน้าคราวหลังไม่ต้องเอาอะไรมาอีกนะ

แล้วไอ้หนุ่มคนนั้นล่ะ คนที่ช่วยออกค่ายาให้ผม 2 บาท ผมมีปลามาฝากเขาเหมือนกัน บ้านเขาอยู่ตรงไหน

อาซานะเหรอ

อาซา ชื่อนี้ทำให้ก้านรู้สึกเย็บวาบไปทั่วสรรพางค์กาย... ในหัวสมองที่ครุ่นคิด วางแผน กำจัด ไอ้ซา มาตลอดการเดินเท้าจากฆะมัง มาที่ตลาดชุมแสงนั้น มีคำถามผุดขึ้นว่า หวังว่ามันจะไม่ใช่คนคนเดียวกัน...เพราะชื่อคนจีนนั้นก็จะคล้าย ๆ กันอยู่แล้ว

ไม่รู้ซิ...รู้แต่ว่า เขาช่วยออกเงินให้ผม 2 บาท ผมอยากเจอเขา ผมจะเจอเขาได้ที่ไหน

ร้านเถ้าแก่เซ้ง อาย้อย ออกจากซอยนี้ไปเลี้ยวซ้าย ผ่านตลาดสด ซอยแรกเลย ชื่อ ร้านอัศวรุ่งเรืองพานิช ถ้าหาไม่เจอก็ถามคนแถว ๆ นั้นได้เลย



ระหว่างที่ก้านเดินมาปากซอย ต้องผ่านร้านขายเครื่องสังฆภัณฑ์ที่ตั้งอยู่เรียงราย เจ้าของร้าน และลูกจ้าง ต่างเชื้อเชิญให้เขาเข้าไปในร้าน ก้านที่คุ้นเคยกับสีเหลืองทองของผ้ากาสาวพัสตร์ ได้แต่ส่ายหน้าเบา ๆ พอเดินมาถึงปากซอย มองข้ามแม่น้ำน่านไปก็มองเห็นหลังคาวัด ใจที่คะนองเกรี้ยวกราดก่อนนั้น ค่อย ๆ ฝ่อลง...

ใบหน้า น้ำเสียง และ น้ำใจ ของชายหนุ่มคนนั้นยังคงติดตาตรึงใจ...

ไม่ต้องหรอกแปะ คิดเขาแค่ 20 นั่นแหละ อีก 4 บาท เดี๋ยวเอาที่อั๊ว

มันเอ่อ ไม่ดีมั้งน้องชาย ให้อาแปะเอายาออกเถอะ

อย่าเอาออกเลยพี่ชาย รับน้ำใจจากผมไปเถอะ เตี่ยผมก็ป่วยเหมือนกัน นอนฟังเตี่ยไอทั้งคืน ก็สงสารเตี่ย...พี่ชายก็คงเหมือนกัน คิดซะว่า ผมซื้อยาให้แม่พี่ชายแล้วกันนะ...รับไว้เถอะ

รับไว้เถอะพ่อหนุ่ม เดี๋ยวอั๊วลดให้ 2 บาทแล้วกัน ช่วยกันคนละครึ่งกับอาตี๋มัน ลื้อจะได้สบายใจ

ก้านนึกถึงตอนที่เขาจะยกมือไหว้ขอบคุณ ...แต่ อาซา ก็รีบจับมือของเขาไว้เสียก่อน แล้วก็พูดว่า

ไม่ต้อง ๆ ไม่เป็นไร ผมยินดี แล้วนี่ พี่ชายมาจากไหน

มาจากฆะมัง

ฆะมัง...ฆะมัง ไกลอยู่เหมือนกันนะ พี่ชายมาอย่างไร แล้วจะกลับอย่างไร อ้อ เอาจักรยานมา งั้นรีบกลับเถอะ ค่ำมืดดึกดื่น มันจะยิ่งลำบาก...

คำว่า ฆะมัง ยังคงก้องอยู่ในสามัญสำนึกของก้าน...เขามองปลาเค็มในมือ แล้วถามตัวเองว่า ถ้าเขาอาจหาญถือปลาเค็มไปให้อาซาคนที่เขาจะมา คร่าชีวิต มันก็เท่ากับว่า เขาเต็มใจยก เพียงเพ็ญ นางผู้เป็นยอดดวงให้อาซาด้วยเช่นกัน...

เขาจะทำอย่างไรกับปลาเค็มพวงนี้ดี...เขาจะทำอย่างไรดี?

****************************


Logged
นักประพันธ์
นักประพันธ์
Hero Member
*****
Offline Offline

Posts: 4,029


« Reply #20 on: 02 March 2020, 00:06:32 »

ตอนที่ 21 : ความดีเป็นเกาะคุ้มครองตัว


            ๒๑


วันรุ่งขึ้น แรกทีเดียว กำนันศรจะให้นางศรีมารับช่างตัดชุดเจ้าสาวไปวัดตัวเพียงเพ็ญที่บ้านแล้วขับเรือมาส่ง แต่พอเพียงเพ็ญรู้เรื่องเข้า หญิงสาวบอกว่า ขอมาหาช่างที่ตลาดชุมแสงด้วยตนเองดีกว่า เพราะจะได้มีโอกาสเลือกผ้าตัดชุดได้มากขึ้น... กำนันศรรู้สึกดีใจละคนแปลกใจที่เห็นลูกสาวละพยศได้เร็วกว่าที่คิด แต่ก็ใช่จะวางใจ เขาสั่งกำชับนางศรีกับนางสมพร และคนขับเรือให้ช่วยกันจับตาดูเพียงเพ็ญให้ดี นอกจากนั้น กำนันศรก็ยังให้คนของตนอีกจำนวนหนึ่ง เฝ้าดูพฤติกรรมของก้าน

พอรู้ว่าเช้าวันนั้น ก้านออกไปเกี่ยวข้าวพร้อมกับแม่ กำนันศรก็คลายกังวล ว่าระหว่างก้านกับเพียงเพ็ญจะไม่มีการนัดแนะ หนีตามกันอย่างที่ระแวง...

เที่ยงวันนั้น ระหว่างที่ปล่อยให้หลานสาวและพี่สะใภ้ เลือกผ้าเลือกแบบ อยู่กับช่างตัดผ้า นางศรีก็เดินมาหานางย้อยที่กำลังวุ่นวายอยู่กับการเตรียมงานงานแต่งลูกชายคนที่สามอยู่เหมือนกัน...

แม่ศรี มาก็ดีแล้ว นางย้อยยังไม่ลืมเรื่องคาใจ นางศรีได้ยินดังนั้นก็รู้สึกหวั่นใจ ตามประสาเพราะฝ่ายของตนนั้นมี ชะนัก ติดหลังอยู่ แต่พอได้ยินเรื่องที่นางย้อย ฟ้อง หัวคิ้วของนางศรีก็ขมวดเข้าหากัน...

แน่ใจนะว่า เจ้าของเรือเติมน้ำมันไปเต็มถัง

แน่เสียยิ่งกว่าแน่...

ใครกันนะ มันช่างกล้า... นางศรี ละคำว่า ล้วงคองูเห่า ไว้ในใจ โดยลึก ๆ ก็พอรู้ว่า ใคร? ที่มัน ช่างกล้า หยามชื่อเสียงของกำนันศร แต่จะพูดออกไปได้อย่างไร เพราะถ้าความแตกขึ้นมา แผนการที่ดำเนินมาจนถึงขั้นนี้แล้วคงได้พังทลาย

เรื่องนี้ ทางพ่อกำนัน ทางแม่ศรีต้องไปสืบให้ได้เรื่องนะ หาตัวคนทำผิดมาให้ได้...บอกตรง ๆ ว่า พอฉันรู้ว่ามีคนคิดไม่ดีกับพวกฉัน ตั้งแต่เหยียบย่างไปที่นั่น ฉันก็นึกห่วงอาซาขึ้นมา

โอ๊ย ไม่มีอะไรหรอกแม่ย้อย คนที่โน่นจิตใจดีมีศีลธรรมกันทุกคน

จิตใจดี แต่พอเผลอไปกินข้าวก็เปิดน้ำมันเรือทิ้งนี่นะ นางย้อยย้อนด้วยเสียงสะบัด

ฉันกับพี่กำนันรับรองว่า อาซาไปอยู่ที่โน่นจะไม่มีปัญหาอะไร นางศรีตอบไปอย่างกำปั้นทุบดิน

แล้วถ้ามีล่ะ

ไม่มีหรอก...เฮ๊ย เราอย่ามาพูดเรื่องที่มันยังไม่เกิดขึ้นเลยแม่ย้อย

แต่ฉันนึกเป็นห่วงลูก จะว่าไปแล้ว มันก็เกิดและโตในตลาด กลัวว่ามันจะไม่ทันเล่ห์เหลี่ยมของคนตามท้องไร่ท้องนาเขา

ได้ยินดังนั้นนางศรีก็นึกค่อนขอดอยู่ในใจว่า ฝ่ายตัวเป็นผู้ชายแท้ ๆ จะห่วงอะไรนักหนา แต่นางศรีก็ไม่ได้พูดออกมา และเพื่อเปลี่ยนอารมณ์ของนางย้อย นางศรีจึงต้องเปลี่ยนเรื่องคุย

คิดมากนะ...ใจเย็นๆ ฉันรับรองว่า ไม่มีอะไร ก็ไม่มีอะไรซิ อ้อ แล้วนี่จัดแจงเรื่องชุดเจ้าบ่าว เครื่องขันหมากหรือยัง...

จัดแจงแล้ว

นอกจากชุดเจ้าบ่าวที่กมลตัดสินใจใช้ชุดของประสงค์ที่เพิ่งเก็บเข้าตู้ไปแล้ว นางย้อยก็ยังจัดแจงเรื่องขนมเครื่องขันหมาก โดยการให้บุญปลูกไปเรียกเรณูที่นั่งอยู่หลังหาบหน้าตลาดสดเข้ามาพบแล้วสอบถามเรณูว่า จะสามารถช่วยเรื่องขนมตามตำราได้หรือไม่ พอรู้ว่านางย้อยต้องการอะไรบ้าง เรณูก็ตกปากรับคำว่า จะทำให้โดยไม่คิดค่าแรงเพราะเห็นแก่กมล และถ้าขนมชนิดไหนที่ทำไม่ได้ ก็จะเป็นธุระซื้อหาให้เอง

หลังจากที่เรณูรับภาระเรื่องขนมไปแล้ว นางย้อยก็ออกปากชวนให้เรณูไปงานร่วมงานแต่งของกมลด้วยกัน...

ตอนนั้นเอง พิไล เริ่มรู้สึกแปลกใจยิ่งขึ้น เพราะเมื่อวาน ก่อนจะไปฆะมัง นางย้อยก็เหมาขนมหม้อแกงไปฝากคนทางนั้นจนหมดเกลี้ยง...มาวันนี้ก็ยังเรียกมาไหว้วาน จ้างวาน ให้ทำขนมให้ด้วยน้ำเสียงรื่นหู

...มันเกิดอะไรขึ้น คนเคยเกลียดกันจนกระทั่งไม่อยากแม้จะได้ยินชื่อเสียง ลุกขึ้นมาเดินไปหากัน พูดคุยกัน ญาติดีต่อกัน เหมือนไม่มีเรื่องเคยบาดหมางใจกัน...

เรื่องที่เคลือบแคลงสงสัยนั้น พิไลยังคงเก็บไว้กับอก ไม่เปรยให้ประสงค์ได้รับรู้ และพิไลก็ตั้งใจไว้ว่า นับแต่นี้ จะต้องจับตามองทั้งนางย้อยและเรณูให้มากขึ้น...

กระทั่งนางศรีขอตัวออกไปดูเพียงเพ็ญที่ร้านตัดผ้า พิไลก็ที่จัดของพลางฟังความไปด้วย ก็เดินเข้ามาหาแล้วถามว่า

งานแต่งอาซา จะต้องแจ้งให้เตี่ยกับแม่หนูไปด้วยหรือเปล่า

นางย้อยนิ่งคิด ก่อนจะบอกว่า ใจหนึ่งก็อยากแจ้ง แต่อีกใจก็รู้สึกเกรงใจ....

เราเป็นครอบครัวเดียวกัน จะต้องเกรงใจอะไรม้า บอกเขาไปเถอะ มาไม่มาก็อีกเรื่อง

ถ้าอย่างนั้น ลื้อก็ช่วยเขียนจดหมายฝากเรือสินค้าไปแล้วกัน รีบ ๆ หน่อยนะ มีเวลาแค่สัปดาห์เดียว

แล้วญาติของเตี่ยทางปากน้ำโพล่ะ

ฉุกละหุกแบบนี้ บอกไป เขาก็ไม่มากันหรอก บอกตรง ๆ ว่า ม้ารู้สึกว่า อะไร ๆ มันยุ่งไปหมด นี่ก็ยังไม่รู้ว่าคิดผิดหรือเปล่า ที่รีบร้อนกำหนดวันแต่งเสียจนกระชั้นจนหายใจหายคอไม่ทัน

เห็นว่าเรื่องจะเข้าตัว พิไลจึงรีบบอกว่า โอ๊ย คิดไม่ผิดหรอกม้า...ก็อย่างที่หนูบอกนั้นแหละ โอกาสมีแล้ว ก็รีบฉวยไว้ พลาดจากเขาขึ้นมาแล้วจะมาเสียใจทีหลัง...อ้อ ม้างานนี้อย่างไร ก็ต้องส่งข่าวให้ อาสี่ มาถ่ายรูปงานแต่งให้อาซานะ...เดี๋ยวพอไม่มีรูปงานแต่ง เหมือนอาเฮีย วันหลังอาซาจะนึกน้อยใจเอาได้

แม้จะรู้สึก ขวางหู ขวางตา รู้สึกรำคาญน้ำเสียง ความเจ้ากี้เจ้าการของลูกสะใภ้คนนี้ แต่นางย้อยก็เห็นว่า ความคิดของพิไลนั้นเข้าที นางย้อยจึงตัดบทไปว่า
งั้นลื้อก็ช่วยจัดการให้ม้าหน่อยแล้วกัน ช่วงนี้ ม้า รู้สึก งง ๆ รู้สึกตื้อ ๆ อย่างไรก็ไม่รู้

พักผ่อนนอนหลับไม่พอ หรือเปล่าม้า...คือ หนูรู้สึกว่า หน้าตาม้าไม่ค่อยจะสดใสเหมือนก่อน...

พอได้ยินดังนั้น นางย้อยก็หยิบกระจกส่องหน้าที่คว่ำไว้บนโต๊ะบัญชีมาดูหน้าตัวเอง... หัวคิ้วขมวดเข้าหากัน ใจนั้นไม่รู้สึกว่า สีหน้าของตนนั้นก็ปกติดี ดูจะมีเลือดฝาดอีกต่างหาก...พินิจดูใบหน้าตัวเองแล้ว จู่ ๆ อารมณ์หนึ่งก็แทรกเข้ามา มันรู้สึกอยากกินของหวาน อยากกินขนมหม้อแกง ฝีมือของเรณู...คว่ำกระจกลงแล้วนางย้อยก็บอกพิไลว่า

พิไล ลื้อไปบอกไอ้ป้อมหน่อยซิ ให้มันไปที่โรงสีหน่อย ไปบอกอีเรณูให้ที ว่าพรุ่งนี้ ทำขนมหม้อแกงมาให้ม้ากินหน่อย นึกถึงขนมมันทีไร ม้าก็รู้สึกเปรี้ยวปากจนน้ำลายไหลโกรก...

***********

ชุดสูทของประสงค์แม้จะยังใหม่เอี่ยม แต่ส่วนเอวกางเกงก็คับไปและช่วงขานั้นก็สั้นเต่อ กมลจึงได้นำไปให้ช่างตัดเสื้อผ้าบุรุษช่วยแก้ให้ ระหว่างเดินกลับมาที่ร้าน ป้าคนขายข้าวเม่า ก็ร้องเรียก...

แหม พอจะได้เป็นเจ้าบ่าว ก็ทำเป็นไม่รู้จักกันเลยน้า...

กมลฉีกยิ้มแล้วเดินเข้าไปหา เหมือนเดิมว่า เขาคว้าแป้งร่วง ๆ มาเคี้ยวกินหน้าตาเฉย

ขายดีไหมป้า

ทำไมรีบร้อนแต่งนักล่ะ บวชก็ยังไม่ได้บวช ทหารก็ยังไม่ได้เกณฑ์...

เหลือเยอะเลยนะ คนกิน ไปไหนกันหมด

เขาว่ากันว่า เงินต่อเงินใช่ไหม

น้ำมันบัวหมดหรือยังป้า...ถ้าหมดแล้วบอกนะ จะให้พี่ป้อมเอามาส่ง ป้าไม่ต้องไปถึงที่ร้านหรอก บริการถึงที่

พอเห็นว่า กมลไม่ยอมไขข้อข้องใจ นางแม่ค้า ก็ค้อนให้...

จะไปงานแต่งผมไหมล่ะ แม่เขาจ้างเรือไว้ตั้งสองลำ

ถ้าไป ใครจะขายของล่ะ

ก็หยุดสักวันซิ...นะ ไปเป็นเกียรติกับผมหน่อย ชีวิตนี้คงไม่ได้แต่งงานบ่อย ๆ หรอก

แล้วทำไมถึงได้รีบร้อนแต่งนักเล่า อายุก็แค่นี้เอง

ก็ เห็นเขา มีเมียกัน ก็นึกอยากจะมีกับเขามั่ง ประมาณนั้นแหละ...

มีเมียดีก็ดี

แล้วถ้ามีเมียไม่ดีล่ะ

ก็ไม่ดีนะซิ...พ่อก็ถามได้ แต่เมียพ่อคนนี้ คงจะดีอยู่หรอก เรือล่มในหนองทองจะไปไหนใช่ไหม

นั่นซิ ทองจะไปไหน ถามใครดีล่ะ กมลแสร้งหันซ้ายหันขวา ยิ้มกวนอารมณ์คู่สนทนา

ศุกร์ ขึ้น 9 ค่ำ ใช่ไหม...ขอคิดดูก่อนนะ

ถ้าป้าไม่ไป วันนี้ผมไม่ช่วยซื้อ แล้วก็จะไม่ช่วยซื้อตลอดไป...

แหม ไปอยู่ฆะมังแล้ว อย่างกับจะกลับง่าย ๆ นักแหละ ตกลงเอากี่แพ

ไปรึเปล่าล่ะ กมลแสร้งทำหน้าบึ้ง

ไปก็ได้...แหม แค่นี้ก็ต้องมีข้อแลกเปลี่ยน ว่าไป พ่อไม่อยู่สักคน ป้าคงเหงาแย่



ระหว่างที่กมลยืนลับฝีปากอยู่กับแม่ค้าข้าวเม่า ก้านที่ยืนชั่งใจอยู่ว่า ควรจะทำอย่างไรกับ พวงปลาเค็ม ในมือ ก็นิ่วหน้า...เพราะผู้ชายที่เดินมาหยุดอยู่ที่ร้านขายข้าวเม่าทอดนั้น เหมือนไอ้หนุ่มคนนั้น ซึ่งเขาก็เพิ่งรู้ว่ามัน ชื่อ ซา จะว่า มันเป็นคนมีบุญคุณกับเขาก็ได้ ถ้าไม่ได้มัน แม่ก็จะไม่ได้ยาไปครบตำรับ

แต่มันก็ทำให้แผนชีวิตของเขาพังทลาย แม้จะไม่ได้ตั้งใจก็ตาม

ถ้าไม่มีมันสักคน...

ถ้ามันได้แต่งเข้าบ้านกำนัน

มันก็จะได้ครอบครองสมบัติพัสถานที่กำลังจะเป็นของเขา...

มันก็จะกลายเป็นพ่อของลูกของเขาไปโดยปริยาย

และที่ก้านคิดไม่ถึง คือ กมลที่ยืนหันหลังอยู่นั้น เกิดรู้สึกว่า มีใครมองตนอยู่จึงเหลียวหลังกลับ...แล้วหัวคิ้วของกมลก็ขมวดเข้าหากัน...ครุ่นคิดว่า เคยเห็นหน้าชายหนุ่มที่มีผ้าข้าวม้าโพกหัวคนนี้ที่ไหน ชั่วอึดใจแค่นั้น กมลก็ยิ้มออกมา ซึ่งเป็นเวลาเดียวกับที่ก้านกำลังจะเมินหน้าหนี...

พี่ชาย...พี่ชาย กมลที่มีกระทงข้าวเม่าอยู่ในมือร้องเรียกก้าน ก้านหยุดชะงักแล้วสูดลมหายใจเข้าปอด...ชั่งใจว่าระหว่างเดินไปเลย ทำเป็นไม่รู้ ไม่เห็น ไม่ได้ยิน เสียก็ได้ แต่ว่าเสียงนั้น ก็เป็นเสียงที่เต็มไปด้วยความเป็น มิตร

และคำว่า มิตร นี้ ทั้งพ่อและอาสิทธิ์พร่ำบอกกับเขาเสมอว่า ถ้าเจอ มิตรดี ก็ควรรักษาไว้ให้ดี...และที่สำคัญของความเป็นคนนั้น โดยเฉพาะในมงคลสูตร ข้อที่หนึ่ง ก็คือ อย่าคบหา มิตรชั่ว

พี่ชาย ๆ กมลกรากเข้าไปหาก้านที่กำลังจะผละหนี ก้านชะงักเท้าแล้วหันกลับมา ยิ้มแหยๆ ให้

จำผมได้ไหม...

ก้านหน้าเจื่อน ๆ ก่อนจะบอกว่า

จำได้ จำได้ น้องชาย คนที่ช่วยออกเงินค่ายาให้พี่ คำตอบนี้ของก้านเสมือนแสงสว่าง ทำให้ใจที่เกือบมืดบอดนั้นพลันสุกใสขึ้นมา...

แม่พี่เป็นอย่างไรบ้าง ดีขึ้นไหม

ดีขึ้น ๆ ทำงานได้แล้วด้วย พ่อน้องชายล่ะเป็นอย่างไร
ด้วยยังปรับอารมณ์ตัวเองไม่ทัน น้ำเสียงของก้านจึงยังตะกุกตะกัก ผิดเวลาที่เขาออดอ้อนบรรดา แม่ยก ของบนเวทีรำวง

ดีขึ้นเหมือนกัน แต่ก็ยังมีไออยู่ แล้วนี่พี่ชายมาทำอะไร มาซื้ออะไร ถามแล้วกมลก็มองพวงปลาเค็มในมือของก้าน

ก้านได้สติ ก้มมองพวงปลาเค็มในมือแล้วบอกว่า

วันนี้นึกอยากดูหนังก็เลยมาตลาด มีปลาเกลืออยู่ ก็เลย เอามาฝากหมอ กับ เอ่อ ๆ ตั้งใจจะเอามาฝากน้องชายด้วย

ฝากผม ฝากทำไม...

เอ่อ...ถือว่า เป็นสินน้ำใจน่ะ มันไม่ได้มีราคาค่างวดอะไรหรอก นี่เอาไปให้หมอแล้วพวงหนึ่ง ก็เหลือแต่ของน้องชาย พี่ก็กำลังจะเดินไปที่ร้านพอดี

โห ปลาตัวใหญ่แล้วเยอะเสียด้วย ผมเกรงใจจัง

ไม่ต้องเกรงใจหรอก รับไปเถอะนะ... ว่าแล้วก้านก็ยื่นพวงปลาเค็มในมือให้กมล กมลลังเลที่จะรับเพราะรู้สึกว่า มันมากไป ประกอบกับตอนที่คิดช่วยเหลือ เขาไม่ได้คิดหวังตอบแทนผลใด ๆ ความสุขตอนที่ได้ช่วยเหลือ เขาก็รับตอนนั้นไปแล้ว... เขาจึงส่ายหน้าเบาๆ

ผมรับปลาของพี่ไม่ได้หรอก ผมเกรงใจ แต่ผมจะตอบแทนเป็นเงินแล้วกันนะ ว่าแล้วกมลก็ควักแบงก์สิบออกมาจากกระเป๋าเสื้อ...พร้อมกับยื่นมือไปคว้าพวงปลามาถือไว้ด้วยมือข้างซ้ายที่มีกระทงข้าวเม่า...

พี่รับเงินนี้ไปนะ มันไม่มากหรอก อาจจะน้อยกว่าราคาปลาของพี่อีก...

พี่คงรับไว้ไม่ได้...

รับไปเถอะนะ ผมรับปลามาเฉย ๆ ผมไม่สบายใจ...อ้อ เอาอย่างนี้แล้วกัน ถ้าพี่ลำบากใจ พี่ก็รับเงินนี้ไว้ แล้วซื้อขนมไปฝากแม่พี่ละกันนะ...ถือว่าผมซื้อขนมฝากไปให้แม่ของพี่กิน รับไว้เถอะนะ... กมลรีบคะยั้นคะยอ...ก้านมีสีหน้าลำบากใจ ลังเลใจ และรู้สึกหนักใจมากทับทวี...

และยังไม่ทันที่ก้านจะตัดสินใจทำอะไร เขาก็ได้ยินเสียงของนางศรีที่เดินมาพอดี...

ไอ้ก้าน เอ็งมาทำอะไรที่นี่ แล้วพ่อซามายืนทำอะไรอยู่ตรงนี้

*******************

นางศรีกำลังเดินมาหาเพียงเพ็ญกับนางสมพรที่ร้านตัดเสื้อ หยุดะงักแล้วหยีตามองสองหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงหน้า พอเห็นถนัดสายตา นางศรีก็รีบเดินเข้ามาหาพร้อมกับร้องทัก เพราะหวั่นใจว่า ก้านจะมาทำให้เสียเรื่อง! ที่กำลังจะลงเอยด้วยดี

ไอ้ก้าน เอ็งมาทำอะไรที่นี่ แล้วพ่อซามายืนทำอะไรอยู่ตรงนี้

สองหนุ่มหันไปทางต้นเสียง... ตอนนั้นเงินแบงก์สิบอยู่ในมือของก้าน และปลาเค็มพวงนั้นก็อยู่ในมือของกมลแล้ว...

อาศรี กมลเอ่ยทักขึ้นก่อน ส่วนก้านเชิดหน้าขึ้นสูดลมหายใจเข้าปอดตั้งสติหาข้อแก้ตัว

รู้จักกันด้วยรึ

คำถามนั้น ทำให้สองหนุ่มหันมามองหน้ากัน ใช่แล้ว กมลยังไม่รู้ว่า ชายหนุ่มตรงหน้ามีชื่อเสียงเรียงนามว่าอะไร รู้แต่ว่า เขาเป็นคนฆะมังเช่นเดียวกับนางศรี...เขาจึงอึกอัก เอ่อ...

พี่ชื่อ ก้าน น้องชายก็คงชื่อซา ใช่ไหม ตั้งสติได้แล้ว ก้านก็รีบหันไปหากมล กมลรับคำว่าครับ พร้อมกับยิ้มให้

เพิ่งรู้จักกันรึ... นางศรียังไม่คลายสงสัย

คือ แบบนี้อา... กมลจึงเล่าเรื่องคร่าว ๆ ให้นางศรีฟัง

นางศรีไม่อยากจะเชื่อว่า โลกมันจะกลมถึงเพียงนี้...แต่ดูท่าแล้วกมลคงยังไม่รู้ว่าก้านนั้นคือคนรักของเพียงเพ็ญ และเป็นคนที่ทางกำนันศรระแวงว่าจะทำงานพิธีการแต่งงานที่จะเกิดขึ้นนั้นปั่นป่วน

นางศรีจึงรีบถามก้านว่า ก้าน แล้วเอ็งมาทำอะไรรึ

เอ่อ มาซื้อยาให้แม่

วันนี้ ไม่ได้ไปรับจ้างเกี่ยวข้าวหรอกรึ

ไปมาแค่ครึ่งวัน พอดีนึกขึ้นมาได้ว่า ยาของแม่หมด...

แล้วได้ยาหรือยัง

ยังเลย

งั้นก็รีบไปซิ เดี๋ยวจะมืดค่ำซะก่อน

ได้ยินดังนั้น มุมปากของก้านก็กระตุก เพราะเดาใจได้ว่า นางศรีนั้นคงจะระแวงว่าตนจะทำให้เสียเรื่อง...แต่ก้านที่เกิดปลงใจได้แล้วว่า เวรควรระงับด้วยการไม่จองเวร และวาสนาของตนนั้นมีแค่นี้ เป็นได้แค่นี้ ก็ปั้นหน้าเป็นปกติ แล้วก็เอ่ยกับกมลว่า

น้องชาย พี่ก็ขอตัวก่อนนะ...วันหน้าหวังว่าคงจะได้เจอกันอีกนะ

เช่นกันครับ...

ขอบใจสำหรับเงินสิบบาทนะ บุญคุณของนายในครั้งนี้ เห็นทีพี่จะไม่ลืมไปจนชั่วชีวิต!

โอ๊ย อย่าคิดเรื่องบุญคุณเลยพี่ ปลาพวงนี้ ผมก็รู้สึกตื้นตันใจจะแย่แล้วเหมือนกัน

นางศรีเห็นว่า เรื่องจะยืดยาวจึงรีบตัดบทว่า พ่อซา เมื่อกี้ แม่ของพ่อบ่นถึงน่ะ...

ด้วยแดดยามบ่ายนั้นยังคงร้อนผิว กมลที่สวมเสื้อยืดคอเชิ๊ตและกางเกงขาสั้นจึงบอกว่า

พี่ก้าน ถ้าอย่างนั้น ผมขอตัวก่อนนะ อาศรี งั้นผมไปแล้วนะ...

ทั้งนางศรีและก้านมองตามหลังของกมลไป แล้วนางศรีก็หันกลับมาหาก้านที่ยังยืนนิ่งอยู่...

แล้วนี่ ร้านขายยาอยู่ตรงไหน

ก้านชี้ไปในซอย...นางศรีเห็นว่า ร้านยานั้น อยู่คนละซอยกับร้านที่เพียงเพ็ญไปตัดชุดจึงคลายกังวล...แต่พอก้านจะผละไป นางศรีก็นึกขึ้นมาได้ว่า ยังมีเรื่องคาใจที่จะต้องสะสาง...

เดี๋ยว...

ก้านชะงักแล้วหันมาหา...

เอ็งรู้ใช่ไหมว่า อาซา คือคือคู่หมั้นคู่หมายของนังหนู

ก็เพิ่งรู้ ก้านตอบห้วนๆ

เพิ่งรู้ หรือว่า รู้ ตั้งแต่เมื่อวานแล้ว

รู้ ตั้งแต่เมื่อวาน ก้านยอมรับตามตรง สีหน้านั้นเรียบเฉย จนนางศรีเดาอารมณ์ไม่ได้

แล้วเมื่อวาน ใครเปิดน้ำมันเรือของเขาทิ้ง

เรื่องนั้น ผมไม่รู้

ความลับ มันไม่มีในโลกหรอกนะไอ้ทิด จะทำอะไร ก็คิดหน้าคิดหลังให้ดี ๆ คนบ้านเดียวกัน อย่างไรมันก็ต้องเห็นกันไปอีกนาน

อาอยากจะบอกอะไรกับผมอีก

เรื่องมันก็มาจนถึงขนาดนี้แล้ว อย่างไรก็ปล่อยนังหนูมันไปเถอะนะ มันเองก็ดูเหมือนจะรู้แล้วว่าอะไรควร อะไรไม่ควร

แล้วอะไรไม่ควร ก้านแกล้งเล่นลิ้น นางศรีมองหน้าก้านแล้วก็บอกด้วยน้ำเสียงละมุนละม่อมว่า

อาขอเถอะนะ เรื่องน้ำมัน พ่อกำนันยังไม่รู้ และอาก็จะไม่บอก ถ้าทิดสัญญาว่างานแต่งที่จะถึงนี้จะไม่มีเหตุให้ผู้ใหญ่ปั่นป่วนอีก

แล้วถ้าผมให้ไม่ได้ล่ะ ผลมันจะเป็นอย่างไร

ทิดเป็นคนฉลาด ก็น่าจะรู้ว่า ดิ้นรนไปแล้ว สุดท้าย ผลมันจะเป็นอย่างไร ตัดใจแล้วก็ตั้งจิตไว้ที่ปรารถนาดีต่อกันเถอะนะ...ทิดก็เห็นแล้วนี่ ว่าพ่อซาน่ะเขาเป็นคนดีและคู่ควรกับนังหนูมันแค่ไหน...

ก้านอยากจะถามว่า แล้วอาศรีรู้หรือยังว่านังหนูของอาท้องกับผม แต่เขาก็กลืนประโยคนั้นลงคอ...เพราะเมื่อ กรรมดี ที่จะเรียกว่า บุญ ของอาซายังมี และมีมากจนเขาไม่อาจเทียบรัศมี เห็นทีเขาก็ควรไปตามยถากรรมของเขา อย่างที่ญาติผู้ใหญ่ของเพียงเพ็ญต้องการ

และเพื่อต้องการให้นางศรีเห็นว่าเขายินดีปลดปล่อยเพียงเพ็ญให้กับกมลไปแต่โดยดี ก้านจึงบอกกับนางศรีว่า

ถ้าอย่างนั้น อาศรีก็บอกคนของอา ว่าให้ลบผมไปจากหัวใจ และอย่าบอกให้อาซามันรู้ว่า ผมเคยเป็นใครละกัน...ผมไปละ

ว่าแล้วก้านก็เดินเข้าซอยไป โดยมีนางศรีมองตามหลังด้วยใจที่ยากจะบอกความรู้สึก...

***************

ระหว่างที่อยู่ในร้านตัดผ้านั้น เพียงเพ็ญมีอาการคลื่นเหียน และอาเจียนออกมาถึงสองครั้งสองครา...ช่างตัดเสื้อเห็นว่าเจ้าสาวนั้นดูท่าจะไม่สบายจึงรีบวัดตัว หลังเลือกแบบ เลือกผ้าเสร็จเรียบร้อย แล้วก็แนะนำนางสมพรให้พาลูกสาวไปซื้อหาหยูกยากินบรรเทาอาการ เมาเรือ ที่นางสมพรกล่าวอ้างแทนลูกสาว

พาลูกสาวเดินพ้นจากร้านตัดผ้ามาแล้ว นางสมพรก็ถามว่า ไหวไหม จะต้องไปที่ร้านขายยาไหม

ไปก็ดีเหมือนกัน...เหมือนยาลมที่บ้านเราจะหมด ตั้งแต่ รู้สึกตัว ว่า ตนน่าจะท้องกับก้าน เพียงเพ็ญเริ่มมีอาการแพ้ท้องประจานหน้าตัวเองหนักขึ้น ๆ แม้จะรักก้าน แต่เพียงเพ็ญก็รักหน้าตัวเองมากกว่า ขืนมีอาการพะอืดพะอมกลางงานแต่ง ทีนี้เอง คนคงได้เอาไปลือกันทั้งบางจนแผนที่วางไว้จะพังทลายไปเสียก่อน!

ระหว่างที่นั่งรอแม่อยู่ที่หน้าร้าน เพียงเพ็ญที่รู้สึกอ่อนแรงก็เอนตัวพิงประตูบานเฟี๊ยมแล้วหลับตา...ก่อนที่แม่จะเข้าไปในร้านเพียงลำพัง เพียงเพ็ญกัดฟันบอกกับแม่ว่า

แม่ หนูว่า หนู น่าจะท้องกับพี่ก้าน

ฮ้า! อะไรนะ

แม่ไม่ต้องตกใจไปหรอก ถึงหนูจะท้องกับเขา แต่หนูก็ไม่โง่ หนีงานแต่งกับอาซาของแม่ หนีตามเขาไปหรอก

แล้ว เอ็งคิดจะทำอย่างไร

หนูจะเก็บเด็กไว้ แล้วก็แต่งกับเขาอย่างที่มันควรจะเป็นนั่นแหละ แต่แต่งแล้ว ชีวิตจะต้องเป็นของหนูนะแม่ ต่อไปหนูจะทำอะไร พ่อกับแม่ต้องแล้วแต่ใจหนู เพราะหนูก็ช่วยกู้หน้าให้พ่อแม่อย่างที่ต้องการแล้ว

ตอนนั้นแม่นิ่งอึ้ง เพราะคงจะงุนงงกับเรื่องที่ได้รับรู้ และแม่นั้นก็ไม่ค่อยปราดเปรื่องสักเท่าไหร่ เพียงเพ็ญจึงกล่าวต่อไปว่า

'งานนี้ ถือเป็นความลับของ เรา พ่อแม่ลูกแล้วกัน อ้อ ไปร้านขายยา แม้ก็บอกเขาไปว่า ช่วยจัดยาสำหรับคนแพ้ท้องให้หน่อยแล้วกัน เพราะถ้าดันไปโอ้กอ้ากกลางงานขึ้นมา คนทั้งบางเขาจะเอาไปนินทาได้...

เพียงเพ็ญค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจออกมา...พอรู้สึกดีขึ้น หญิงสาวก็ลืมตา แล้วก็ต้องเบิ่งตากว้าง เมื่อเห็นว่า ผู้ชายอยู่ในชุดกางเกงขายาวเสื้อเชิ้ตแขนยาวลายสก็อตสีแดงดำ มีผ้าโพกหัวนั้น คือ พี่ก้าน...

ก้านยืนมองเพียงเพ็ญด้วยสายตาไม่ยินดียินร้าย จนเพียงเพ็ญรู้สึกแปลกใจ...

พี่ก้าน

ก้านมองเข้าไปในร้านขายยาก็เห็นนางสมพรยืนอยู่หน้าตู้ยา โดยมีหมอยาเจ้าเดิมกำลังง่วนจัดยาให้อยู่ ก้านจะผละหนี แต่ว่าเจ้าของร้านขายยาก็เหลือบมาเห็นก้านเสียก่อน แล้วแกก็ปากไวพอตัว อ้าว ไอ้หนุ่ม เจออาซาไหม

เจอครับ

ดีแล้ว ให้ปลากันเรียบร้อยแล้วนะ...อ้อ นี่ก็คนฆะมังเหมือนกัน คงจะรู้จักกันหรอกมั้ง อาแปะหันมาบอกนางสมพรด้วย...นางสมพรมองก้านด้วยสีหน้าเจื่อนๆ ก้านนั้น แรกทีเดียวตั้งใจจะซื้อยาไปให้แม่เพิ่ม แต่ถ้าต้องอยู่ต่อไป เขาอาจจะเปลี่ยนใจ! ทำตามความตั้งใจเดิม คิดได้ดังนั้น เขาก็ออกเดิน โดยไม่บอกลา ไม่สบตา ไม่ถามไถ่แต่อย่างใด เห็นอาการของเขาเป็นอย่างนั้นเพียงเพ็ญก็รู้สึกว่ามันเป็นเรื่องผิดปกติ...

เกิดอะไรขึ้น แล้วเขามาชุมแสงเพื่อมาหาอาซาทำไม?...

พี่ก้าน ๆ เพียงเพ็ญยืนขึ้นแล้วตะโกนเรียก ก้านหยุดชะงัก แต่ก็ไม่ได้หันหลังกลับอย่างที่ควรจะเป็น

พี่จะไปไหน

ก้านไม่ตอบในทันที...เขายืนนิ่งอยู่อย่างนั้น เพียงเพ็ญจึงต้องถามอีกครั้ง

พี่จะไปไหน

ไปตามทางของพี่ ขอให้โชคดีนะ พูดตัดสัมพันธ์ด้วยวาจาต่อหน้าสาวเจ้าแล้วน้ำตาของก้านก็เอ่อล้นออกมา และก่อนที่น้ำตาจะประจานความรู้สึกผิดหวัง สูญสิ้น... ก้านก็เดินลิ่ว ๆ ลับตาของเพียงเพ็ญที่มีน้ำตากลบเปลือกตาเหมือนกัน...

****************

ก้านส่งปืนที่ห่อผ้าขาวคืนให้กับอาสิทธิ์...ผู้เป็นอามองหน้าหลานแล้วถามว่า อะไรดลใจให้มึงเปลี่ยนใจ

ความดีของมัน แล้วก้านก็เล่าเรื่องที่บังเอิญพบกันเมื่อก่อนหน้านั้นให้อาสิทธิ์ได้รับรู้...

อาสิทธิ์ยิ้มออก แล้วตบไหล่หลานชายเบา ๆ คิดได้อย่างนั้น กูก็โล่งอก ต่อไป ก็ต่างคนต่างอยู่ ส่วนลูกของมึง ก็ให้ไอ้หมอนั่นมันเลี้ยงไป

อา...ผมคิดว่าผมจะไปจากฆะมังสักพัก

มึงจะไปไหน

ไปที่ไหนก็ได้ ที่มันจะได้ไม่ยินเสียงเครื่องไฟงานแต่ง ไม่ได้ยินเสียงซุบซิบของชาวบ้าน

มึงจะไปสักกี่วัน

ยังไม่รู้เลยอา ตอนนี้เท่าที่นึกออก ผมว่าจะเข้าไปหางานทำที่เมืองหลวง คือเมื่อตอนสงกรานต์ น้าเหวกแกก็ชวนผมไปทำงานด้วยกันน่ะ แกว่าที่นั่นงานมีเยอะแยะ...มีทั้งงานก่อสร้าง งานโรงงาน งานรับจ้างทั่ว ๆ ไป...ผมมาคิด ๆ ดูแล้ว บางทีไปคราวนี้ เผื่อจะเจอลู่ทางชีวิตใหม่...ถ้ามันดีกว่า ย่ำอยู่กับที่นี่ ผมก็จะอพยพโยกย้ายไปเลย แต่อีกใจผมก็นึกอยากจะไปอยู่กับพี่ทิดสินที่ท่าน้ำอ้อยสักพัก...เพราะมันก็แค่นี้เอง คิดถึงแม่ก็กลับมาได้ง่าย ๆ

นายสิทธิ์นิ่งฟัง...สีหน้านั้นครุ่นคิด...ถ้าก้านไปสักคน คณะแตรวงของตนก็จะต้องซวนเซ เพราะก้านนั้นเป็นถึงนักร้องแม่เหล็กประจำวง...แต่นายสิทธิ์ก็เข้าใจความรู้สึกของก้านที่คงไม่อยากเห็นภาพบาดตาตำใจ และไหนจะเสียงหัวเราะเยาะของชาวบ้านที่เคยค่อนว่าก้านนั้นไม่เจียมกะลาหัว

แล้วแม่มึงล่ะ มึงจะทิ้งไว้อย่างไร เพราะรู้ว่าก้านนั้นห่วงใยนางกุ่น นายสิทธิ์จึงถามจี้ใจดำออกไป

พวกพี่ ๆ ผมก็ยังอยู่... ก้านตอบไปด้วยสีหน้าหนักใจ เพราะถึงแม้จะมีพี่สาว พี่ชาย อยู่ในถิ่นนี้ แต่ทั้งหมดก็แค่พอมีพอกินไป มีภาระลูกเต้าเป็นโขยง...และก่อนหน้านั้น เป็นเขาเองด้วย ที่รับปากว่าจะดูแล รับเลี้ยงแม่ ไปจนถึงที่สุด คนอื่น ๆ จึงหมดห่วง ไม่คิดรับภาระใด ๆ ของแม่

ถ้างั้น เอาอย่างนี้ ช่วงนี้ แม่มึงยังดี ๆ ก็ให้แกอยู่ไปตามประสาก่อน กลางคืนกูจะให้อีเปียมันไปนอนเป็นเพื่อน มึงทำใจได้แล้ว มึงก็กลับมา ถ้าไม่กลับ แม่มึงเกิดเจ็บไข้ได้ป่วยขึ้นมา ถึงเวลานั้นก็ค่อยว่ากันอีกที

บุญคุณของอาในครั้งนี้ผมจะไม่ลืมเลย ว่าแล้วก้านก็ยกมือพนมนบไหว้...

แต่กูว่า มึงอย่าไปทำงานกับไอ้เหวก หรือไปอยู่กับไอ้ทิดสินมันเลยนะ

แล้วอาจะให้ผมไปอยู่ที่ไหน

มึงจำ ไอ้หนั่น เพื่อนกูได้ไหม สี่ปีก่อนที่มันมาเจอมึง แล้วมันอยากได้มึงไปอยู่ที่วงดนตรีกับมัน มึงไปอยู่กับมันนะ ประเหมาะเคราะห์ดี บุญพาวาสนาส่ง ดีไม่ดี มึงจะได้เป็นนักร้องอัดแผ่นเสียง เพราะหน้าตามึงน่ะหล่อกว่าสังข์ทองเป็นไหน ๆ

ผมไม่ฝันไปไกลขนาดนั้นหรอกอา

ฝันหรือไม่ฝัน มันก็ต้องสู้กันสักตั้ง มึงก็เห็นแล้วนี่ ที่มึงหวังจะได้ มันยังพลาดได้เลย อะไรมันก็ไม่แน่หรอกนะมึง บางที ที่สวรรค์เขาขีดให้ชะตาชีวิตมึงเป็นอย่างที่เป็นอย่างวันนี้ เพื่อวันพรุ่งนี้ มึงอาจจะดีกว่านี้ ก็ได้...ไป กลับไปเก็บผ้า ลาแม่มึง ลาเพื่อนฝูงมึงซะ พรุ่งนี้เช้าไปขึ้นรถไฟเข้าเมืองหลวงกัน กูจะไปส่งมึงเอง

เอาจริง ๆ รึอา ก้านยังกล้า ๆ กลัว ๆ เพราะตั้งแต่จำความได้ ก็เห็นว่าอาของตนนั้น อยู่แต่ที่ชุมแสงกับขึ้น ๆ ล่อง ๆ อยู่แต่ในนครสวรรค์และพิจิตรเท่านั้น นี่อาสิทธิ์จะพาเขาเข้ากรุงเทพฯ เพื่อไปเป็นนักร้องนักดนตรีอาชีพ มันจะเป็นไปได้รึ และถ้าไปแล้ว มันเป็นไม่ได้ มันจะไม่ยิ่งขายหน้าหนักกว่าเดิมหรืออย่างไร...ก้านมีสีหน้าหนักใจ และก็ปลงใจเมื่อสิทธิ์บอกว่า

อุบ๊ะ ไอ้นี่ ถ้ามึงเป็นหลานกู มึงอย่าเป็นคนขี้ขลาดตาขาว ปอดแหกตั้งแต่ยังไม่ทันจะสู้ มึงต้องไป ต้องเปลี่ยนชีวิตให้ไอ้ศรมันนึกเสียดายที่ไม่ยอมยกลูกสาวให้มึง...

********************************


Logged
นักประพันธ์
นักประพันธ์
Hero Member
*****
Offline Offline

Posts: 4,029


« Reply #21 on: 02 March 2020, 00:08:51 »

ตอนที่ 22 : แสลงใจ


            ๒๒



หลังจากเจ๊หุยเดินเข้าไปตามให้ออกมาพบหน้าเขา แม้จะรู้สึกดีใจที่เห็นมงคลมาหา...แต่วรรณาก็ยังคงปั้นหน้าเรียบเฉย น้ำเสียงที่ถามไถ่นั้นห้วน ๆ ไร้เสน่ห์หญิง แต่มงคลกลับรู้สึกท้าทายดี

มีธุระอะไร

เห็นหน้ากันจะยิ้มแย้ม แสดงอาการดีใจ หรือทักทายกันให้มันดีกว่านี้หน่อยก็ไม่ได้เนอะ

แค่นี้ก็ดีแล้ว...ตกลงมีอะไรรึ หางเสียงนั้นลื่นหูขึ้นมาหน่อย ใบหน้านั้นกลั้นยิ้มไว้เชิง

จะกลับไปงานแต่งเฮียซา เลยจะแวะมาเอาเสื้อไปให้แจ้หมุ่ยนี้

เฮียซาจะแต่งงาน!

วันศุกร์ที่จะถึงนี้แล้ว

ทำไมรวดเร็วนักล่ะ

ไม่รู้เหมือนกัน ถ้าอยากรู้ วันพฤหัสฯนี้ก็ไปชุมแสงด้วยกันซิ ไปไหมล่ะ...ไปเยี่ยมพี่สาวของเธอด้วย

ไม่ไปหรอก...ถ้าจะไป ก็คงไม่ไปกับนายหรอก

กลัวอะไรเรานักหนารึ เขาขยับเข้ามาใกล้อีกนิด วรรณารีบขยับหนี มงคลยิ้มน้อย ๆ ที่แกล้งสาวน้อยได้...

กลัวขี้ปากชาวบ้าน วรรณายอมรับตรง ๆ

พี่เราได้กัน เราก็เหมือนพี่น้องกันนั่นแหละ...ใช่ไหม

ไม่ใช่

ไม่ใช่ได้ไง ถ้ามีหลาน เราก็เป็นอา เธอก็เป็นน้า ไม่ใช่รึ

รอแปบนะ ไปเอาถุงใส่ผ้าก่อน ตัดบทแล้ววรรณาก็หมุนตัวเดินกลับเข้าไปในร้าน มงคลรออยู่อึดใจใหญ่ ๆ วรรณาก็เดินออกมา แล้วก็ยื่นถุงกระดาษให้มงคล 3 ใบ

ทำไมมันเยอะจังเลย

สามเจ้า เขียนชื่อไว้แล้ว เก็บเงินมาหมดแล้ว อ้อ ถ้าพี่เรณูใส่ชุดนี้ไปงานแต่งเฮียซา ก็ถ่ายรูปมาให้ด้วยนะ อยากดูว่าจะใส่ออกมาแล้วจะสวยแค่ไหนน่ะ

สวยเหมือนคนตัดใช่ไหม

ไป ๆ กลับไปได้แล้ว งานยุ่ง

ไปก็ได้ คิดถึง แล้วจะมาหาใหม่นะ ว่าแล้วมงคลก็ยกมือขึ้นสะบัดเบา ๆ บ้ายบาย ยิ้มเจ้าเล่ห์แล้วหมุนตัวออกจากร้านไป วรรณาเบะปากให้เขา แล้วก็กัดริมฝีปากตัวเองแก้เขินเบา ๆ

***************

พิไลที่นั่งจัดของอยู่หน้าร้านกับบุญปลุก ตาเบิ่งตากว้างเมื่อเห็นปฐมที่อยู่ในชุดเครื่องแบบทหารเกณฑ์สีเทา สวมหมวกเบเร่ต์เดินผึ่งผายสะพายกระเป๋าเป้เข้ามา...หญิงสาวลุกขึ้นยืนมองดูเขา ซึ่งอยู่ในชุดที่ไม่เคยเห็น แล้วดวงตาก็แข็งกร้าวขึ้นก่อนก่อนจะเมินหน้าหนี...

ลึก ๆ ในใจนั้นพิไลก็ยัง รัก และอาลัยในตัวของปฐมอยู่ไม่น้อย แต่เมื่อเขาทรยศหักหลังทำตัวน่ารังเกียจ ความรักที่เคยมีจึงได้กลายเป็นความ แค้น ที่พิไลคิดว่า วันหนึ่งมันจะต้องถูกชำระ แม้ความผิดนั้นเขาจะตั้งใจหรือไม่ตั้งใจก็ตาม ส่วน อีเรณู ตัวการสำคัญที่ใช้วิธีสกปรกแย่งชิงเขาไปจากเธอ พิไลตั้งใจไว้ว่ามันจะอยู่ดีมีสุขครอบครองปฐมตลอดไปไม่ได้...

ทางใดที่จะทำให้มันทั้งคู่แยกกัน หรือฉิบหายวายป่วง พิไลจะทำ!

ฝ่ายปฐมเอง ก็ลืมทำใจไว้ว่ากลับบ้านคราวนี้จะต้องประจันหน้ากับพิไล อดีต คู่หมั้นคู่หมายของเขา...พอตาทั้งคู่สบกันแล้วฝ่ายหญิงเมินหน้าหนี ทำให้ปฐมนึกออกว่า เขาและพิไลนั้นมีอดีตอันหอมหวานด้วยกัน...

ตั้งแต่จำความได้ แม่กับนางพิกุลเป็นเพื่อนสนิทกันไปมาหาสู่กันเสมอ เขามักติดสอยห้อยตามแม่ไปที่บ้านของพิกุล พิไลเป็นเสมือนน้องสาว เป็นเพื่อนเล่น เป็นความผูกพันที่กลายเป็นความรักไปโดยไม่รู้เนื้อรู้ตัว จนกระทั่งผู้ใหญ่มองเห็นว่าเหมาะสม จึงได้ทำการหมั้นหมายไว้ให้

...หลังหมั้นหมาย ความรู้สึกว่ากำลังจะเป็นคนคนเดียวกันก็มีมากยิ่งขึ้น พอมีงานวัด งานทำบุญตามประเพณี เขาจะต้องนั่งรถไฟไปที่ทับกฤช เพื่อไปทำบุญตักบาตรร่วมขัน ใช้เวลาที่มีน้อยนิดนั้น แสดงออกถึงความหวานชื่น กลางคืน ยามดูมหรสพก็อิงแอบแนบชิดตามประสาคนรักกัน กระทั่งเขาจับได้ใบแดง จดหมายฉบับแรกซึ่งเป็นตัวแทนของความคิดถึงจึงได้เริ่มขึ้น จนถึงฉบับสุดท้ายเป็นฉบับที่สารภาพผิด เพราะผู้หญิงที่เขาเห็นเป็น ดอกไม้ริมทาง นั้นตั้งท้อง โดยใจก็พร้อมย้อมรับผิดชอบที่ได้ทำลงไป โดยการพาเข้ามาอยู่ที่บ้านจนกระทั่งมีปัญหาตามมาจนถึงขณะนี้...

พิไล เมื่อเห็นว่าพิไลเชิดหน้าขึ้นแล้วเมินหน้าหนี ปฐมจึงเอ่ยทักหญิงสาวก่อน

พอปฐมที่หน้าเจื่อน ๆ ปั้นหน้าเป็นปกติทักทายเธอก่อนได้ พิไลก็ปั้นหน้าเป็นปกติได้ หญิงสาวจึงตอบเขาไปว่า เฮีย

ม้าล่ะ... นั่นเป็นคำถามแก้เก้อ

อยู่ข้างใน

อาตงล่ะ

อยู่ที่โรงสี...อาซาก็อยู่ที่โรงสี เป็นช่วงเปลี่ยนมือ ต้องรีบมอบหมายงานกันให้เสร็จสิ้น

จะแต่งพรุ่งนี้แล้ว ยังต้องทำงานอีกรึ

ก็...เอ่อ แต่งแล้ว อาซาเขาต้องไปอยู่ที่บ้านเมียเขา อันที่จริง หลังแต่งงาน กมลจะกลับมาช่วยทำงานต่อก็ได้ แต่พิไลเห็นว่า จะเป็นการยากลำบากไป ๆ กลับ ๆ หญิงสาวจึงเร่งเร้าให้ประสงค์รีบรับงานมาทำแทนทั้งหมด โดยอ้างว่า ผัวหนุ่มเมียสาวจะได้ใช้ช่วงเวลาข้าวใหม่ปลามันด้วยกัน โดยไม่ต้องห่วงหน้าพะวงหลัง ซึ่งก็ไม่มีใครค้านความคิดของพิไลแต่อย่างใด

อาซาจะย้ายไปอยู่ฆะมังรึ

จ้ะ ย้าย...เอ่อ แล้วนี่ อาเฮียรู้ได้ไง ว่าอาซาจะแต่งงาน

เรณูจดหมายไปบอก พอรู้ก็รีบลามาเลย...

พิไลพยักหน้ารับรู้ ก่อนจะบอกว่า งั้นอาเฮียเข้าไปหาม้าเถอะ...ม้าคงดีใจที่เห็นเฮียมา

ตาของทั้งคู่สบกันอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ปฐมเห็นว่าดวงตาของหญิงสาวนั้น ว่างเปล่า ผิดจากที่เคยเห็น และผิดจากเมื่อครู่...ฝ่ายพิไลเอง พอปฐมเดินเข้าไปในร้านแล้ว หญิงสาวก็กะพริบเปลือกตาถี่ ๆ สูดลมหายใจเข้าปอดเรียกสติว่าบัดนี้เธอนั้นเป็นน้องสะใภ้ของเขาไปแล้ว ไม่ใช่ภรรยาของเขาอย่างที่เคยฝันถึง และ หมดสิทธิ์ที่จะเป็นตลอดไป..



ไม่ใช่แต่นางย้อยที่รู้สึกดีใจที่เห็นปฐมกลับมา เรณูที่มาช่วยจัดแจงเครื่องขันหมากทำขนมขันหมากอยู่ที่ในครัวก็รู้สึกดีใจเป็นอย่างมากที่จดหมายไปถึงเร็ว และเขาก็กลับมาทัน...เพราะตอนที่นางย้อยเรียกมาคุยเรื่องขนมขันหมาก เรณูก็มั่นใจได้ว่า ของ ของหมอก้อนสำแดงฤทธิ์เดชแล้ว...กลับถึงโรงสี เรณูก็ถามหากระดาษกับปากกาจากแจ่ม แต่แจ่มมีแต่กระดาษกับดินสอ เรณูจึงเดินไปขอยืมปากกาจากเจ๊กเซ้งมาเขียนจดหมายถึงปฐมอย่างเร่งด่วน เนื้อความในจดหมาย บอกเล่าเรื่องว่ากมลจะแต่งงานกับลูกสาวกำนันตำบลฆะมังในวันศุกร์ที่จะถึงนี้ เรณูอยากให้เขาลากลับมางานแต่งน้องชายคนนี้เป็นอย่างมาก และที่สำคัญเรณูได้เล่าไปว่า ตั้งแต่กลับมาจากตาคลี แม่ย้อย นั้นมีพฤติกรรมเปลี่ยนแปลงไปอย่างไรบ้าง
.
..เรณูอยากให้เขากลับมาเห็น ฟ้าหลังฝน ด้วยตาของตัวเอง...

พอเดินเข้าไปยังโถงหลังร้านซึ่งเป็นส่วนครัว ที่นั่งกินข้าว และที่เก็บสินค้า ปฐมก็เห็นว่า นางย้อยนั่งอยู่บนเก้าอี้โดยมีเรณูยงโย่ยงหยกอยู่ที่เตา บนโต๊ะกว้างนั้นมีข้าวของเครื่องขันหมากวางอยู่เต็มไปหมด...เขาเห็นดังนั้นจึงค่อย ๆ ก้าวเข้าไปจู่โจมกอดรัดที่เอวของแม่ที่นั่งหันหลังให้ แม่นั้นตกใจเพราะนานแล้วที่ไม่มีลูกคนไหน ๆ เล่นกับนางแบบนี้ แต่พอเห็นว่าเป็นลูกชายคนโต นางย้อยก็ยิ้มดีใจ น้ำตารื้นหัวตา...

ทำอะไรกันอยู่ม้า

ลื้อมาได้อย่างไร

ขึ้นรถไฟ มาซิม้า

รู้แล้วว่ามารถไฟ แต่ว่า ลื้อมาได้จังหวะพอดี เหมือนรู้ว่าพรุ่งนี้อาซามันจะแต่งงาน

ฮ้า! อาซาจะแต่งงาน! แต่งกับใคร? ทำไมถึงรวดเร็วจังเลยม้า เพราะเห็นว่าแม่ เปลี่ยนไป แล้วจริง ๆ ปฐมจึงกล้าเย้าแหย่เล่นเหมือนเคย...

แต่งกับลูกสาวกำนันตำบลฆะมัง แต่ว่าแต่งแล้ว จะต้องไปอยู่บ้านเขา คิดแล้วก็ใจหาย

เดี๋ยวผมก็กลับมา อีกห้าหกเดือนเท่านั้น... ตอนนั้นสายตาของเขา จับอยู่ที่เรณูซึ่งง่วนกวนขนมอยู่หน้าเตา...

แล้วนี่ ม้าให้เรณูทำอะไร ประสงค์แสร้งลืม ๆ ไปว่า เมื่อกลับมาคราวก่อนนั้น แม่ นั้นมีปฏิกิริยาอย่างไรเมื่อเห็นเขาพาเรณูเข้าบ้าน...

ให้ทำขนมขันหมากเพิ่มน่ะ

ขนมอะไรบ้าง

จ่ามงกุฎ เสน่ห์จันทร์ ทองเอก ชื่อมันเป็นมงคลดี ตอนแรก ไปจ้างคนอื่นเขาทำ แต่เมื่อวานคนทำ ดันไม่สบาย แม่เรณูเขาก็เลยอาสาทำให้...

ทองหยิบ ทองหยอด ฝอยทอง เม็ดขนุน ขนมชั้น ขนมกง ขนมหม้อแกง นั้นเรณูได้ทำที่กระท่อมของตน แต่ขนมทั้งสามชนิดนี้ นางย้อย อยากเห็นกรรมวิธีว่ายุ่งยากแค่ไหน จึงให้เรณูมาทำที่นี่

...ซึ่งก่อนหน้านั้น พิไลก็แวะเวียนเข้ามายืนดู พลางพูดคุยไปด้วยว่าอยากทำเป็นบ้าง แต่ก็รู้สึกว่ามันซับซ้อนและใช้เวลานานจนกว่าจะอดทนไหว และที่สำคัญ แม้พิไลอยากได้เครื่องทองเหลืองของสะสมประดามีของนางย้อยจนตัวสั่นนั้น ก็หาได้นึกอยากขัดถาด พาน โตกสำหรับเครื่องใส่ขันหมากที่จะใช้ในวันพรุ่งนี้ หญิงสาวจึงรีบอาสาออกไปดูแลหน้าร้าน แล้วให้บุญปลูกมาช่วยนางย้อยตั้งแต่เตรียมการขนลงมาจากห้องเก็บของ และวิ่งออกไปซื้อข้าวของเครื่องใช้ที่นางย้อยต้องการ

วันนี้พอเรณูมาทำขนม นางย้อยก็จดจ่ออยู่กับเรณู เดินเข้าเดินออกระหว่างเก๊ะกับหลังร้าน ดูสนอกสนใจเป็นอย่างมาก แม้พิไลจะรู้สึกขัดลูกนัยน์ตา แต่ว่ามันก็เป็นการเปิดโอกาสให้พิไลได้ เม้ม เศษเงินที่ลูกค้ามาซื้อของเล็ก ๆ น้อย ๆ เข้ากระเป๋าของตน...และพิไลก็มั่นใจอีกอย่างหนึ่งว่า กว่าที่ปฐมจะปลดประจำการมารับช่วงทำงานแทนประสงค์ เวลานั้น รากฐาน ของประสงค์ที่หยั่งลงไปในงานโรงสี คงยากที่ถอดถอนออกมา...

พิไลจะต้องได้กิจการร้านค้าและโรงสีนั้น ส่วนปฐมกับเรณู กว่าจะถึงวันนั้น พิไลก็คงจะหาทางออกชีวิตใหม่ให้กับทั้งคู่ได้...

ปฐมลุกจากเก้าอี้แล้วเดินไปทรุดตัวลงนั่งยองข้างเรณูที่นั่งอยู่บนม้านั่ง...หญิงสาวหันมาหาเขา แล้วยิ้มให้ ตาที่สบกันมีประกายของความคิดถึงอยู่เปี่ยมล้น แล้วก็ปฐมก็ถามเรณูว่า ส่วนผสมของขนมที่กำลังกวนอยู่นั้นมีอะไรบ้าง เรณูตอบพลางใช้พายกวนไปในกระทะทองเหลือง เพราะขนมพวกนี้เวลาทำต้องใจเย็น ต้องอดทน เพราะต้องใช้ไฟอ่อนกวนแป้งผสมน้ำตาลน้ำกะทิ ไข่แดง จนแห้งชื้นดั่งดินเหนียว เห็นดังนั้น นางย้อยจึงลุกขึ้นแล้วเดินออกมายังหน้าร้าน เพราะเข้าใจว่าลูกสาวลูกชาย เมื่อมีผัวมีเมีย ความสำคัญของพ่อแม่ก็จะค่อย ๆ ลดลง

ปฐมมองตามหลังแม่ไป แล้วหันมาโหย่งตัวจูบที่ใบหน้ามันย่องของเรณู...พร้อมกับบอกว่า คิดถึงจังเลย...
เรณูที่คิดว่านางย้อยยังนั่งอยู่ร้องอุ๊ย แล้วเบี่ยงตัวหนีพลางเหลือบมองด้านหลังเมื่อเขาจะจูบซ้ำ เดี๋ยวคนเห็น

ไม่มีหรอก...ม้าออกไปแล้ว

ไม่มี ก็ไม่ได้ ประเจิดประเจ้อ

ทำไม ไม่คิดถึงพี่เหรอไง

คิดถึงซิ...คิดถึงใจจะขาด แต่ว่าตัวหนูเหนอะหนะ เหม็นกลิ่นควันไฟ เหม็นกลิ่นเหงื่อ วันนี้ตั้งแต่เช้ายังไม่ได้หยุดมือเลย

แล้วนี่อีกนานไหมกว่าจะเสร็จ...

บ่าย ๆ โน่นแหละ

โฮ...บ่าย ๆ เลยเหรอ... ปฐมชักสีหน้าว่าทนกับแรงกำหนัดไม่ไหวแล้ว...

เดินทางมาเหนื่อยไหม

ไม่เหนื่อยหรอก ไม่ได้เดินนี่ นั่งรถมาเฉย ๆ

มองใครบนรถไฟหรือเปล่า

เจอคนก็ต้องมองซิ แต่มองแล้ว ก็ไม่เห็นจะมีใครสวยเหมือนเมียของพี่คนนี้เลย ว่าแล้วเขาก็ยื่นปลายจมูกไปหาแก้มสีชมพูเปล่งปลั่งของเรณูอีกครั้ง ทีนี้เรณูไม่ได้เบี่ยงตัวหลบ เพราะรู้ดีว่า ยามที่ผู้ชายมีความต้องการ ถ้าเล่นตัวมากนัก เขาก็จะหงุดหงิดงุ่นง่านพาลอารมณ์ขุ่นมัว...

ทำเร็ว ๆ นะ คิดถึงจะแย่แล้ว... ปลายจมูกนั้นคลอเคลียอยู่ที่พวงแก้ม ริมฝีปากก็ขยับกระซิบเบา ๆ

ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วอาบน้ำ...จะได้สบายตัว

แค่อาบน้ำมันไม่สบายตัวหรอก มันต้องทำอย่างอื่นด้วย เขาทำเสียงกระเส่าพร้อมส่งสายตาหวานหยด เรณูย่นจมูกให้โดยหน้าก็แดงระเรื่อเพราะภายในใจก็เริ่มปั่นป่วนเพราะแรงเสน่หาเช่นกัน

แต่ยังไม่ทันที่ทั้งคู่จะพูดอะไรกันต่อ ทั้งปฐมกับเรณูก็ต้องหันไปทางหน้าร้านเพราะได้ยินเสียงกระแอม...ซึ่งเจ้าคนต้นเสียงนั้นก็คือมงคล...ที่โผล่หน้าเจ้าเล่ห์มาพร้อมกับคำถามว่า ทำอะไรกันน่ะ

อ้าว มาเหมือนกันรึ

ก็มาขบวนเดียวกันกับเฮียนั่นแหละ ลงรถไฟมา เห็นหลังเฮียไว ๆ จะเรียกก็เรียกไม่ทัน ไม่รู้จะรีบเดินไปไหน...แต่ตอนนี้รู้ละ ว่าจะรีบเดินไปไหน...

ปฐมกับเรณูสบตากันเขิน ๆ แล้วเรณูก็หันไปกวนขนมต่อ...ส่วนปฐมก็ขยับออกห่างแล้วถามน้องชายคนเล็กว่าแล้วทำไม ลื้อเพิ่งมาถึง

ก็มัวแวะร้านอาแจ๊หมุ่ยนี้อยู่นะซิ เอาชุดที่วรรณาน้องอาซ้อตัด มาส่งให้...ส่วนถุงนี้ของอาซ้อ...ไปละ ไม่ขัดจังหวะละ จู๋จี๋กันตามสบาย

**************

เดินออกมาหน้าร้าน มงคลก็ย่อตัวกอดแม่จากข้างหลังแล้วใช้ใบหน้าเกลือกกลิ้งไปบนไหล่ทั้งสองข้าง ปากก็บอกว่า คิดถึงม้าจังเลย...

คิดถึงม้าหรือคิดถึงเงินม้า นางย้อยที่นั่งอยู่บนเก้าอี้แสร้งแข็งขืนทั้งที่รู้สึกมีความสุขจากลูกอ้อนของเขาซึ่งมีมากกว่ากมลและปฐม ส่วนประสงค์นั้นเขาจะเป็นคนเฉย ๆ เก็บงำความรู้สึก ได้ดีกว่าคนอื่น ๆ...

เงิน ก็คิดถึง แต่คิดถึงม้ามากกว่า จริง ๆ นะ...

จูบที่หลังหนัก ๆ เขาก็คลายอ้อมแขนแล้วเดินมาทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ข้างโต๊ะ...นางย้อยมองหน้าลูกชายวัยหนุ่มจนเต็มตาแล้วพูดว่า

ลื้อไปทำอะไรมา หน้าตาเนื้อตัวถึงได้ดำเมี่ยมแบบนี้

ก็ตากแดดเล่น...เอ่อ เล่นฟุตบอลกับเพื่อนๆ

น้ำท่าอย่าลงเล่นนะ รู้ไหม

รู้น่า ตอนเด็ก ๆ นั้น เขาเคยเล่นน้ำในแม่น้ำน่านกับเพื่อน ๆ จมน้ำเกือบตายไปแล้วหนึ่งครั้ง แม้จะว่ายน้ำเป็นแต่แม่ก็ยังนึกเป็นห่วงอยู่ดี เมื่อแม่ถามว่าไปทำอะไรมาตัวถึงดำขึ้น เขาจึงไม่กล้ายอมรับความจริงว่า หนีโรงเรียนไปเที่ยวเล่นบ้านเพื่อนที่อยู่ตำบลตะเคียนเลื่อน แล้วก็กระโดดแม่น้ำเจ้าพระยาเล่นน้ำกันตามประสาวัยคะนอง

ม้า พรุ่งนี้ มีกำหนดการอย่างไรบ้าง แล้วทำไม ม้าถึงได้รีบร้อนให้อาเฮียแต่งงานนักล่ะ ไหนว่าจะแต่งปีหน้า

แต่งปีหน้า หรือแต่งปีนี้ พรุ่งนี้ อย่างไรมันก็ต้องแต่ง ก็แต่ง ๆ ไปซะให้มันจบ ๆ ไป นางย้อยตอบอย่างขอไปที แต่มงคลกลับไม่เชื่อ

มันน่าจะมีอะไรมากกว่านั้นม้าง บอกมาเถอะม้า

กลัวใครจะมาขอเจ้าสาวตัดหน้าไปก่อนน่ะ แล้วอีกอย่างอาเฮียของลื้อก็...

กลัวเฮียซาพาสาวอื่นหนีไปซะก่อนรึม้า

ประมาณนั้นแหละ...

ใครกันน้อทำให้เฮียซาตกหลุมรักได้ แสดงว่าต้องสวยมากแน่ ๆ แต่ว่าคงจะยากจนใช่ไหมม้า

แม่จันตาคนงานร้านสังฆภัณฑ์

อาจันตา ใครเห็นอี ไม่ชอบก็บ้าแล้ว ตาโต ผิวขาว ผมยาว เอวบางร่างน้อย ผมเห็นผมยังชอบเลย

ก็ได้แต่แค่ชอบนั่นแหละ มากกว่านั้นไม่ได้...ม้าจะบอกอะไรให้นะ จะหาเมียก็ดูให้มันดี ๆ เตือนลูกชายคนเล็กไปแล้วก็นึกได้ว่า เมียของลูกชายคนโต ซึ่งตอนนี้ดูจะด้อยกว่าสะใภ้คนอื่น ๆ นั่งอยู่หลังบ้าน เสียงที่เกือบจะดังกังวานนั้นจึงลดลงโดยเร็ว...

รู้หรอกน่า ว่าม้าน่ะชอบลูกสะใภ้รวย ๆ บอกผมไม่รู้จักกี่รอบแล้ว

แกไปถึงขนาดนั้นแล้ว มันจะต้องหาให้ดีกว่าที่ม้าหาให้...รู้ไหม แม้จะเคยบอกไปแล้วแต่นางย้อยก็ต้องย้ำเพราะรู้สึกเป็นห่วง กังวลว่ายิ่งลูกไปเห็นโลกกว้างก็จะยิ่งมีโอกาสเจอผู้หญิงที่ไม่คู่ควรเหมาะสมกัน

รู้น่า...ม้า ตกลง พรุ่งนี้ อะไรอย่างไง ยังไม่ได้ตอบเลยนะ

ม้า เตี่ย อาซา แล้วก็ผู้ใหญ่อีกสองสามคนจะนั่งเรือหางยาวไปกันแต่เช้าตรู่ ไปให้ทันทำบุญเลี้ยงพระตอนเช้า ส่วนพวกที่จะไปแห่ขันหมากก็ไปเรือลำใหญ่ เหมาไว้สองลำ นัดออกอย่างช้าเจ็ดโมงเช้า แกไปพร้อมกับม้านั่นแหละ ต้องไปถ่ายรูปด้วย พรุ่งนี้ต้องตื่นประมาณตีสี่นะ

มงคลทำหน้าเมื่อยก่อนจะถามว่า แล้วร้านล่ะเปิดหรือเปล่า

ปิด ไปกันให้หมดนี่แหละ

งานช้าง แต่งแล้ว เฮียก็อยู่ที่โน่นเลยใช่ไหมม้า มงคลยังคงนั่งซักความเป็นมาเป็นไปอยู่พักใหญ่จนกระทั่งรู้สึกหิว เขาจึงเอ่ยปากขอเงินไปกินก๋วยเตี๋ยวราดหน้า...นางย้อยหยิบเงินให้อย่างไม่อิดออด แถมยังบอกให้มงคลถามปฐมและเรณูว่าจะกินด้วยหรือเปล่า ถ้ากินก็ให้เขาซื้อกลับมาฝากด้วย


หลังจากลองสวมใส่ชุดใหม่ที่มงคลถือมาแล้ว รู้สึกถูกใจ หมุ่ยนี้ก็ให้จันตาซักขึ้นราวทันที

เสื้อกับกระโปรงมาได้จังหวะพอดี พรุ่งนี้เธอก็ใส่ไปงานแต่งอาซาซะเลยนะ

ไม่ไปได้ไหม

ไปเถอะน่า คุณปลัดเขาก็ไป ปลัดจินกรนั้นไปในฐานะแขกของกำนันศร ไปทำหน้าที่นายทะเบียนให้คู่บ่าวสาวจดทะเบียนสมรสท่ามกลางแขกผู้มีเกียรติ...และเขาก็จะลงเรือไปพร้อมกัน จันตาทำหน้าเมื่อย หมุ่ยนี้จึงบอกว่า

เธอต้องไป เพื่อให้อาซามันเห็นว่า เธอน่ะ อนาคตคุณนายปลัดแน่ ๆ ส่วนมันก็แค่ลูกเขยกำนัน

หนูไม่ได้คิดเคืองแค้นอะไรเขานะ

แต่แจ้เคือง แหม มาทำตาหวานใส่เธอ แล้วไปแต่งกับคนอื่นหน้าตาเฉย มันหยามกันชัด ๆ

จันตาส่ายหน้าเบา ๆ พลางคิดถึงปลัดจินกรที่เช้าถึงเย็นถึง จนกลายเป็นขวัญใจของคนที่บ้านนี้...เขาบอกกับจันตาว่า

เห็นคนอื่นเขาแต่งงานกัน ผมก็ชักอยากแต่งบ้างแล้ว ตอนนั้นจันตาไม่ได้ต่อปากต่อคำ ได้แต่หน้าแดงซ่านขึ้นมา...

เขาจึงถามว่า จันตาไม่อยากรู้รึว่า ผมอยากแต่งงานกับใคร

เมื่อเขาเซ้าซี้เพื่อบอกความในใจ จันตาจึงได้โอกาสถามกลับ กับใครล่ะคะ

กับจันตาไง

แม้จะเป็นคำตอบที่พอรู้อยู่แล้ว แต่จันตาก็เตรียมคำตอบไว้แล้วเช่นกัน

แต่ว่า ฉัน....ฉัน ไม่ได้คู่ควรกับคุณปลัดเลยนะคะ เป็นแค่ลูกจ้าง เงินเดือนไม่กี่สตางค์ ไม่มีอนาคต ฐานะทางบ้านก็ยากจน สมบัติพัสถานอะไรก็ไม่มี

ตรงนั้นผมไม่คิดมาก

แต่ทางบ้านคุณปลัดคงไม่ยอมหรอก

ออกมาจากบ้านมาทำงานแล้ว ชีวิตก็เป็นของผม และผมก็เห็นแล้วว่า จันตาเป็นผู้หญิงที่คู่ควรกับผม เพราะผมอยู่ด้วยแล้วรู้สึกมีความสุข

ค่ะ

ถ้าจันตาไม่ขัดข้อง ตอนปีใหม่ ผมจะกลับบ้านไปบอกพ่อแม่ให้ได้รับรู้ ผมคุยกับพี่หมุ่ยนี้แล้ว พี่เขาว่า ถ้ารักจันตา จริง ๆ ถ้าจะแต่งงานกัน พี่เขาก็จะเป็นญาติฝ่ายเจ้าสาวให้ ให้ทำพิธีเสียที่นี่ เพียงแต่พี่หมุ่ยนี้ ขอให้ผมคุยกับจันตาซะก่อน ตกลงแต่งงานกับผมนะครับ

ตอนนั้นจันตานั่งนิ่ง...ครุ่นคิดไปถึงคืนวันส่งตัว เจ้าบ่าวผู้มีการศึกษาแถมดูจะหัวโบราณจะต้องเจอกับความผิดหวัง ...ก็รู้สึกหวั่นใจ...แต่ของแบบนี้ มันไม่ลองก็ไม่รู้...บางทีเขาอาจจะไม่ได้คิดถือสาเรื่องพวกนี้ก็ได้ หรือถ้าเขาตะขิดตะขวงใจไม่พอใจเรื่อง พรหมจรรย์ ของเธอ เหมือนอย่างนางเอกในหนังในนิยายบางเรื่อง จันตาก็จะบอกกับเขาว่า ตอนเด็ก ๆ เคยตกควาย ตกต้นไม้อะไรก็ว่าไป แต่ถ้าถึงตอนนั้น เขาก็แต่งงานกับเธอไปแล้ว...เรื่องแค่นี้ คงไม่ใช่เรื่องคอขาดบาดตายทำให้ชีวิตรักพังลงมาหรอก...จันตาคิดเข้าข้างตนเอง เพื่อให้รู้สึกผ่อนคลาย...

เงียบไปเลย ผมรอคำตอบอยู่นะ

ฉันเอ่อ...เอ่อ

รึจันตาไม่ได้ชอบผม

ตอนนั้นจันตามองสบตาของเขา ความรู้สึกของตนเองนั้น คือ แค่ ชอบ อย่างที่เขาถาม แต่ถ้า รัก มันก็ยังไม่ใช่ โดยเฉพาะถ้าเปรียบกับผู้ชายคนแรกซึ่งทั้งรักและหลงจนไม่ได้เผื่อใจว่าจู่ ๆ วิมานจะทลายแถมยังมีตราบาปติดตัว

และถ้าเปรียบปลัดจินกรกับคนที่เข้ามาป้วนเปี้ยนในหัวใจรายล่าสุดอย่างกมล จันตายอมรับว่า รู้สึกดี ๆ กับกมลมากกว่า แต่มันก็ไม่มีประโยชน์อะไรจะไปฝันถึงอนาคตร่วมกับคนที่เขากำลังจะแต่งงาน

แต่ถ้าให้โกหกปลัดจินกร จันตาก็รู้สึกว่า พูดได้ยาก แต่เมื่อเขาเร่งเร้าเอาคำตอบ จันตาก็จำต้องตอบไปว่า อย่างไรคุณปลัด ไปเรียนให้พ่อแม่คุณปลัดทราบก่อนดีกว่าค่ะ ว่ามาชอบฉันอยู่ ถ้าท่านไม่ห้ามปราม หรือเห็นดีเห็นงาม พร้อมมาสู่ขอ ฉันก็ยินดีแต่งงานกับคุณปลัด

ตอนนั้นปลัดจินกรแสดงอาการดีใจจนออกนอกหน้า ฝ่ายจันตาเมื่อ พูดไปแล้ว ก็รอลุ้นว่า อนาคตของตนนั้นจะได้เป็นคุณนายอย่างที่หมุ่ยนี้หมายมั่นไว้รึเปล่า แต่ถ้าไม่ได้เป็น ด้วยเหตุผลเรื่องฐานะที่ได้เดาทางไว้ จันตาก็บอกกับตัวเองว่า จะไม่เสียใจเลยสักนิด

**********

ขณะที่เรณูกำลังปั้นขนมเสน่ห์จันทร์อยู่นั้น นางย้อยเดินเข้ามาดู เห็นถุงเสื้อที่มงคลถือมา ก็ถือวิสาสะเปิดออกดู...พอเห็นชุดเดรสยาวประมาณเข่า เห็นงานตัดเย็บ นางย้อยที่ค่อนข้างจะพิถีพิถันเรื่องการแต่งกาย ก็ถึงกับเอ่ยปากชมช่างเย็บผ้า...

เรณู...น้องสาวเธอ ฝีมือดีนี่... ตั้งแต่ ญาติดี กัน สรรพนามที่เรียกเรณูก็เปลี่ยนเป็น เธอ ไม่ขึ้นมึงขึ้นกูอย่างแต่ก่อน และไม่มีคำว่า อี นำหน้าชื่อ เรณูเองก็หัวเร็วพอจะเรียก ม้า ตามพิไล ซึ่งนางย้อยก็ไม่ได้ห้ามปรามแต่อย่างใด

วรรณามันเรียนอยู่หลายปี ตอนนี้ยังเป็นลูกมือฝึกงานอยู่ที่นั่นจ้ะ

ฝีมือดีแบบนี้ น่าจะเปิดร้านได้แล้วนะ

ก็อยากเปิดให้มันอยู่ แต่ติดที่ทุน เรณูก็มองนางย้อยที่ยืนนิ่งมองผ้าในมือ แสยะยิ้มแล้วก็หันมาปั้นขนมต่อ

อยากเปิดร้านให้น้องสาวรึ...

พอได้ยินคำถาม ดวงตาของเรณูก็มีประกายของชัยชนะ...เรณูรีบตอบกลับไปว่า

ที่หนูส่งนังวรรณามันเรียนตัดเย็บเสื้อผ้า เพราะหนูก็มีฝันของหนู...หนูชอบแต่งตัว ชอบมองผู้หญิงแต่งตัวสวย ๆ หนูก็เลยอยากมีร้านขายเสื้อผ้าผู้หญิง อยากมีช่างตัดผ้าอยู่ในร้านด้วย...นี่มันก็เรียนจบมานานแล้ว แต่หนูยังไม่มีทุนจะทำตามที่ได้ฝันไว้กับมัน มันก็เลยอยู่ที่โรงเรียนช่วยงานเขาก๊อก ๆ แก๊ก ๆ พอได้ค่าขนมไป

เรณูพูดยืดยาวแล้วก็หันไปปั้นขนม...นางย้อยนิ่งฟัง สีหน้าครุ่นคิด

เดี๋ยวลุกไปล้างมือ แล้วลองใส่ชุดนี้ให้ดูหน่อยซิ อยากเห็นว่าเธอใส่แล้วจะเป็นอย่างไง

อะไรที่เป็นความต้องการของนางย้อย เรณูจะปฏิบัติทันที...หญิงสาวรีบละงาน แล้วลุกขึ้นไปล้างมือ ก่อนจะเดินกลับมาคว้าเสื้อจากมือนางย้อยเดินไปเข้าห้องน้ำ...แต่พอออกมาจากห้องน้ำเพื่อให้นางย้อยช่วยรูดซิปด้านหลังให้ เรณูก็ไม่เห็นนางย้อย หญิงสาวจึงเดินออกมาหาที่หน้าร้าน...นางย้อยส่งบิลและเงินทอนให้บุญปลูกเอาไปให้ลูกค้าที่อยู่กับพิไลที่หน้าร้าน...บุญปลูกเห็นเรณู ก็ปากเร็วพอที่จะบอกว่า พี่เรณู สวยจังเลย

นางย้อยหันมาก็เห็นว่า ชุดเมกซี่เดรสคอกลมแขนยาวกระโปรงยาวคลุมเข่าพื้นสีครามแต่งแต้มดอกกุหลาบสีแดงพร้อมใบสีเขียวเล็ก ๆ ทั่วทั้งตัวที่เรณูสวมอยู่นั้น ทำให้เรณูที่ช่วงหลัง ๆ นุ่งแต่ผ้าถุง แต่งหน้าอ่อนลงจากที่เคยเจอกันครั้งแรกนั้น ดูงดงามขึ้นผิดตา...

พอบุญปลูกเอ่ยชม เรณูก็ยิ้มหวานแล้วหมุนตัวอวดสรีระอวบอัดของตน ซึ่งนางย้อยก็เห็นว่า ช่วงหน้าอก ไหล่ หลัง เอวและสะโพกของเรณูนั้นได้รูปสมส่วน ผิดกับหุ่นของพิไลที่ผอมบางและเตี้ยกว่าเรณูเป็นคืบ แต่พิไลนั้นแต่งตัวเป็น เมื่อรู้ว่าตัวเตี้ยก็จะสวมรองเท้าพื้นสูง ๆ และใส่เสื้อเปิดแขน เปิดคอ ปิดปมด้อยของตน

บุญปลูกเดินถือเงินทอนออกไปแล้ว พิไลก็เดินกลับเข้ามา พอเห็นเรณูในชุดใหม่ พิไลก็เอ่ยปากชมทั้งที่ใจนั้นรู้สึกขวางตาเสียมากกว่า

ชุดที่น้องสาวซ้อตัดให้ใช่ไหม สวยจังเลยซ้อ

ใช่...จ้ะ มาพิไล มาช่วยรูปซิปให้หน่อย

แม้จะเป็นฝ่ายเรียก แต่เรณูกลับเป็นฝ่ายเดินไปหาพิไลแล้วหันหลังให้เพราะอยากให้นางย้อยมองเห็นตนได้ถนัดตา...

ฝีมือดีนี่ จะมาชุมแสงอีกเมื่อไหร่ละ จะได้ให้ตัดให้มั่ง...

ถ้าอยากให้มันมา ก็ไม่ยากหรอก ตอนอาสี่กลับไปก็ฝากให้อาสี่ไปส่งข่าว ถ้ารู้ว่ามาแล้วจะได้งาน ได้เงิน ก็คงรีบมาหละ...นี่มันตัดให้เจ๊หมุ่ยนี้กับจันตาด้วย ยังไม่เห็นเลยว่า เป็นอย่างไร เดี๋ยวทำขนมเสร็จแล้วแวะไปดูหน่อยดีกว่า เจ๊หมุ่ยนี้บอกไว้ว่า ถ้าตัดออกมาสวยถูกใจ ก็จะให้ตัดอีก หรือไม่ ก็จะแนะนำคนอื่นให้ เรณูพูดอวดน้องสาวยืดยาว...

นางย้อยที่นิ่งฟังสองสะใภ้คุยกันเอ่ยขึ้นว่า พรุ่งนี้เธอก็ใส่ชุดนี้ไปซิ

ยังไม่ได้ซักเลยม้า

ใส่ไปเหอะ ใส่แล้วสวยดี ใส่ไปอวดให้คนเห็นเลย...เผื่อมีใครถาม น้องเธอก็จะได้งานเพิ่ม

ม้านี่หัวเร็วจังเลย ถ้าอย่างนั้น พรุ่งนี้หนูใส่ไปเลยนะ... เรณูยิ้มหวานให้นางย้อย แล้วบอกให้พิไลรูดซิบลงให้แล้วขอตัวกลับไปทำขนมต่อ เพราะตอนนี้ปฐมนั้นไป รอท่า อยู่ที่บ้านโรงสีแล้ว...

พอเรณูเข้าไปหลังร้าน นางย้อยก็บิดกุญแจล็อกเก๊ะ แล้วเดินตามเข้าไป พิไลเดินตามไปแอบมองดู ก็เห็นว่า นางย้อยเดินขึ้นบันไดไปข้างบน...พิไลชักสีหน้าแปลกใจ ครุ่นคิดว่ามันเกิดอะไรขึ้น? ทำไม? นางย้อยถึงได้เอ็นดูเรณูถึงเพียงนี้...แต่พิไลก็คิดไม่ออก...

*******************************


Logged
นักประพันธ์
นักประพันธ์
Hero Member
*****
Offline Offline

Posts: 4,029


« Reply #22 on: 02 March 2020, 11:12:10 »

ตอนที่ 23 : สามสะใภ้


            ๒๓


พอจัดขนมใส่พานโตกโปร่งทองเหลืองขนาด 18 นิ้วแล้วปิดทับด้วยผ้าขาวบาง เก็บล้างเครื่องครัวที่นำออกมาใช้เรียบร้อย เรณูก็ถามนางย้อยว่ามีงานอะไรให้ทำอีกไหม นางย้อยมองถาดใส่ขนม มองเครื่องขันหมากในกล่องกระดาษที่เตรียมไปจัดใส่ถาดใส่พานที่บ้านงานแล้ว ก็บอกว่า

พรุ่งนี้ ตอนลำเลียงของไปลงเรือก็ดูประคองพานขนมกันไปให้ดีล่ะ ของพวกนี้ก็เหมือนกัน อย่าโยน อย่าให้ใครข้าม ต้นกล้วยต้นอ้อยที่ไอ้ป้อมมันจะเอามาตอนเช้า เธอต้องช่วยเป็นธุระให้ฉันนะ...

จ้ะ...ถ้าอย่างนั้น หนูกลับบ้านก่อนนะจ๊ะ

ไม่เอาค่าแรงค่าออนจริง ๆ หรือ

ไม่หรอกม้า อาซาก็เหมือนน้องชายหนูนะ

แต่เธอต้องหยุดขายขนมมาช่วยงานถึงสองวันสามวัน ไหนจะพรุ่งนี้อีกวัน

หนูเต็มใจจ้ะ เรณูตอบไปจากใจจริง นางย้อยพยักหน้า...เรณูจึงเดินไปหยิบถุงกระดาษที่วางอยู่บนเก้าอี้ แต่พอจะก้าวขาออกไป นางย้อยก็เรียกไว้อีก เรณูหันกลับมา นางย้อยมองไปทางหน้าร้าน แล้วก็หันมาหาเรณูแล้วพูดเสียงเบา ๆ เหมือนกลัวพิไลจะได้ยินว่า

เมื่อกี้เห็นเธอลองชุดแล้ว คอเธอมันโล่ง ๆ ฉันว่า ถ้าใส่สายสร้อยสักหน่อย มันจะทำให้เธอดูดีขึ้น

แม้จะมีทองหยองอยู่บ้าง แต่เรณูที่เป็นเพียงแม่ค้าหาบขนมออกจากบ้านมาตั้งแต่เช้ามืด ก็ไม่คิดจะใส่ล่อตาล่อใจใคร...พอนางย้อยแนะนำอย่างนั้น เรณูจึงยิ้มแหย ๆ แล้วรับคำว่า จ้ะ สั้น ๆ

ปกติคนที่พร้อมโอนอ่อนผ่อนตามคำพูดของตน จะเป็นที่พึงใจของนางย้อยอยู่แล้ว ประกอบกับอำนาจของมนต์ดำซึ่งได้ทำหน้าที่เปลี่ยนจิตใจ ให้รัก ให้หลง ให้เห็นดีเห็นงามบังคับอยู่ นางย้อยจึงรู้สึกเวทนาสงสาร เห็นใจ และเมตตาเรณู มากยิ่งขึ้น..

เอ้านี่ ว่าแล้วนางย้อยก็ส่งถุงกำมะหยี่สีแดงในมือที่กำไว้ ให้เรณู...

อะไรม้า เรณูไม่ได้รับถุงนั้นในทันที

สายสร้อยทองสองบาท ข้อมืออีกบาท ฉันให้เธอใส่ไปงานพรุ่งนี้

ให้ หรือ ให้ยืม เรณูถามซ้ำ

ให้ไปเลย แต่ไม่ต้องบอกใครนะ ใครที่นางย้อยพูดถึงด้วยเสียงกระซิบก็คือ พิไล นั้นเอง...

เบื้องต้นเรณูรู้สึกดีใจ แต่อีกใจ เรณูที่เคยต่อสู้ดิ้นรนมาด้วยกำลังกายของตนตั้งแต่เกิดก็รู้สึก ผิด ขึ้นมา

เพราะผิดครั้งแรกนั้น ทำไปด้วยความอยากเอาใจชนะแม่ผัว อยากอยู่กับชายคนรักโดยไม่มีอุปสรรคเท่านั้น แต่ถ้ารับของของนางย้อยมาถือครอง โดยที่สติเจ้าของไม่สมบูรณ์ มันก็เป็นเหมือนการใช้วิธีการสกปรกปล้นจี้เอาทรัพย์ ซึ่งถ้าใครมารู้ทีหลัง ก็คงยากจะให้อภัยในความผิดนี้..เรณูจึงรีบปฏิเสธโดยการกำมือแน่น เพราะถ้ารับของจากนางย้อยมา มันก็เหมือนถลำตัวไปกับของสกปรกมากยิ่งขึ้น

เอ่อ...มันไม่ดีมั้งม้า...

รับไปเถอะ เป็นสะใภ้ใหญ่ ไม่มีทองหยองติดตัว คนจะว่าฉันเอาได้

ของหนูก็พอมีอยู่จ้ะม้า

เส้นนี้ใหญ่กว่าแน่ ๆ รับไป เร็ว ๆ ว่าแล้วนางย้อยก็ยัดเยียดถุงสีแดงนั้นใส่มือของเรณู...

เรณูยิ้มแหยๆ ไม่ยอมแบมือ นางย้อยเห็นดังนั้นยิ่งรู้สึกว่าจะต้องให้ ให้ได้ จึงบอกเสียงเข้มว่า ผู้ใหญ่ให้ของ ก็รับไปซิ

พอถุงแดงมาอยู่ในมือ เรณูก็รู้สึกหนักอึ้งไปหมด...สุดท้ายเรณูก็ต้องบอกว่า งั้นวันมะรืนหนูเอามาคืนม้านะ ขอยืมใส่ก่อนละกัน...

งั้นก็ได้...

เรณูหย่อนถุงแดงใส่กระเป๋ากระดาษแล้วเดินออกจากร้านไป นางย้อยที่มองตามหลังไปส่ายหน้ายิ้มน้อย ๆ ความรู้สึกพึงใจ พอใจ เห็นใจ ที่มีอยู่แล้ว ก็มีมากขึ้นอีก...เพราะถ้าเปรียบกับพิไลที่ได้ทองหมั้นของปฐมไปและทองแต่งงานกับประสงค์ไปยี่สิบบาท เงินค่าสินสอด เงินค่าจัดงานอีกไม่น้อย เปรียบกับทองแปดบาท เงินอีกแปดพัน ที่จะต้องแต่งกมลในวันพรุ่งนี้ มันยังน้อยไปสำหรับเรณูด้วยซ้ำ...

**************

เมื่อเห็นว่าสำรับที่จัดหามาให้นั้นไม่พร่องไปสักนิด แถมเพียงเพ็ญยังยกออกมาวางไว้ที่หน้าห้อง นางแรมก็รู้สึกหนักใจเป็นอย่างมาก เพราะยิ่งเข้าใกล้วันทำพิธี อาการแพ้ท้องของเพียงเพ็ญก็หนักขึ้น ๆ จนร่างกายผ่ายผอมลงไปถนัดตา

แม้จัดหาของเปรี้ยวมาให้กินแก้คลื่นเหียน เพียงเพ็ญก็กินไม่ได้เหมือนคนแพ้ท้องทั่ว ๆ ไป เมื่อเห็นสภาพเจ้าสาวเป็นอย่างนี้ ทั้งกำนันศร นางสมพร นางแรม รวมถึงนางศรีที่รู้กันว่าเพียงเพ็ญนั้นท้องกับก้าน ต่างก็มีสีหน้าหนักใจ...กลัวว่าเจ้าสาวจะโก่งคออาเจียนกลางงานพิธีจนทางนั้นสงสัย...

ไม่ดีขึ้นเลยรึไง...

เพียงเพ็ญที่นอนตะแคงหมดเรี่ยวหมดแรง ดวงตาแดงช้ำส่ายหน้าเบา ๆ นางแรมมองดูแล้วครุ่นคิดถึง ผลกรรม ทั้งที่ เพิ่งเริ่มต้นก่อ แล้วก็รู้สึกหวั่นใจ อีกไม่กี่ชั่วโมงเท่านั้น พิธีก็จะเริ่มขึ้น หากเจ้าสาวยังไม่มีเรี่ยวแรง หน้าซีดเป็นไก่ต้ม และมีอาการผะอืดผะอมจนนั่งอยู่กับที่ไม่ได้ งานนี้คงจะได้เป็นขี้ปากคนทั้งบางไปอีกนาน...

นึกถึงเวรกรรม แล้วนางแรมก็พาลไปนึกถึงสิ่งศักดิ์สิทธิ์ในบ้านขึ้นมา...หันซ้ายหันขวา ในห้องเพียงเพ็ญก็ไม่มีพระพุทธรูปสักองค์...

นังหนู พอลุกไว้ไหม...

มีอะไรหรือป้า

แข็งใจออกไปข้างนอก ไปจุดธูปบอกกล่าว ผีบ้านผีเรือน ผีบรรพบุรุษสักหน่อย แล้วก็ไปห้องพระจุดธูปเทียนไหว้พระอีกนิด...

โอ๊ย ป้า คนแพ้ท้องมันก็เป็นเรื่องของร่างกาย มันจะไปเกี่ยวอะไรกับผีบ้านผีเรือน พระพุทธเจ้าล่ะ

เสียงดังไป เดี๋ยวคนที่ข้างใต้ถุนเรือน ก็ได้ยินกันหรอก ด้วยเป็นวันสุกดิบ หรือ เรียกตามประสาชาวบ้านว่า วันทำของ งานแต่งลูกสาวคนเล็กคนสุดท้ายของกำนันศรจึงถือว่าเป็นงานใหญ่ แม่ครัวที่มาช่วยกันทำอาหารเลี้ยงญาติพี่น้องของตน ของฝ่ายเจ้าบ่าว และแขกเหรื่อ จึงมีหลายสิบชีวิต ชนิดที่ว่าใครถนัดทำอาหารคาวหรือหวานต้องถูกตามตัวมาเป็นแม่งาน นอนเฝ้าเตาอยู่ใต้ถุนเรือนที่ปรับเป็นโรงครัว และไหนจะพวกขี้เหล้าเมายาที่ถือโอกาสนี้ออกจากบ้านมาล้มทับเจ้าภาพเศรษฐีใหญ่

ได้ยิน ก็ได้ยินไป แม้จะดื้อดึงแต่เสียงปรามนั้นก็ทำให้เสียงของเพียงเพ็ญอ่อยลง...

นางแรมนิ่งไปอึดใจ แล้วเพียงเพ็ญก็ทะลึ่งพรวดลุกขึ้นนั่ง...ทำท่าผะอืดผะอม นางแรมเห็นดังนั้นจึงรีบคว้ากระโถนส่งให้ แต่ด้วยไม่ได้กินอะไรไปเลย มันจึงมีเพียงน้ำลายเหนียว ๆ ขย้อนออกมา...

นะ ลองวิธีนี้ ดูสักหน่อย...บางที เป็นเพราะเราทำผิด ผีสางฟ้าดินเลยลงโทษ

ได้ยินดังนั้นเพียงเพ็ญก็ค้อนให้นางแรม แต่มันก็เป็นหนทางเดียว ที่เพียงเพ็ญจะทำเพื่อรักษาหน้าตัวเอง หน้าพ่อแม่ และที่สำคัญพิธีการงานแต่งนั้นจะต้องเสร็จสิ้นไปด้วยดี เพราะถ้าจะยกเลิกงานในตอนนี้ หรือเปลี่ยนตัวเจ้าบ่าวเป็นพ่อของเด็กในท้อง เพียงเพ็ญก็ไม่รู้ว่า ตอนนี้ก้านนั้นหายไปไหน...


หลังจากจุดธูปขอขมากรรมต่อผีบ้านผีเรือนผีบรรพบุรุษแล้ว นางแรมก็ประคองเพียงเพ็ญมายังห้องพระ ส่งไม้ขีดให้หญิงสาวจุดเทียนและธูปขอพรให้อาการแพ้ท้องนี้ทุเลา...

แม้จะไม่เลื่อมใสศรัทธา เชื่อมั่นว่าเป็นทางที่ทำให้ความเจ็บไข้ได้ป่วยอันเกิดจากการเปลี่ยนแปลงของร่างกายนั้นบรรเทาลง แต่เมื่อไม่มีทางเลือกอื่นที่ดีกว่านี้ เพียงเพ็ญจึงแข็งใจทำจนเสร็จตามความต้องการของนางแรม...

พอกลับมาถึงห้อง ล้มตัวลงนอน เพียงเพ็ญก็รู้สึกว่าตัวเบาสบายจนกระทั่งเคลิ้มหลับไป และตื่นเมื่อนางแรมเข้ามาปลุกให้อาบน้ำ เตรียมแต่งหน้า ทำผม แต่งตัวรอท่าเจ้าบ่าวที่จะต้องเดินทางมาร่วมพิธีทำบุญเลี้ยงพระในตอนเช้า

เป็นไง รู้สึกดีขึ้นไหม นางแรมถามระหว่างที่ใช้ผ้าซับน้ำบนเรือนผมให้...

ดีขึ้นแล้วป้า...

เห็นไหมล่ะ ของแบบนี้ มันมีจริง เจ้าประคู้นเจ้าพ่อเจ้าแม่ เจ้าทุ่งเจ้าท่าเจ้าป่าเจ้าเขา ผีบ้านผีเรือน ถ้านังหนูหายเป็นปกติจนงานเสร็จสิ้น ลูกช้างจะถวายหัวหมูหัว ไก่ตัว เหล้าสองขวด

เพียงเพ็ญได้ยินแล้วส่ายหน้าเบา ๆ เพราะรู้ว่า ที่ต้องมีเหล้าขาวด้วยนั้น คนบนบานต้องการเก็บไว้ใส่โหลยาดองซะมากกว่า แต่เพียงเพ็ญก็ไม่ได้พูดอะไรออกไป...ด้วยใจนึกกังวลว่า หลังพิธีกรรมเสร็จสิ้นตนกับกมล หรือ พ่อซา ของอาศรี ก็จะกลายเป็นผัวเมียกันอย่างถูกต้องตามกฎหมาย แล้วคนที่ไม่เคยรักกัน รู้สึกเกลียดขี้หน้ากัน แถมตัวเองก็ยังตั้งท้องลูกของก้านอยู่อย่างนี้ จะมีชีวิตอยู่ด้วยกันไปได้สักกี่วันล่ะ...

กมลที่อยู่ในชุดสูทกรมท่า เนคไทสีชมพู นั่งพับเพียบหลังตรง รอเจ้าสาวอยู่หน้าพระสงฆ์จำนวนแปดรูปที่เดินเรียงขึ้นเรือนมาพร้อมกับวงปี่พาทย์บรรเลงเพลงสาธุการ พอเพลงรับพระจบ ก็ต่อด้วยเพลงมหาฤกษ์-มหาชัย โดยระหว่างนั้นมัคนายกก็บอกให้เขาขยับตัว ยกถาดใส่เหยือกน้ำ-แก้วน้ำ พานหมากพลูบุหรี่ประเคนให้พระสงฆ์ไปพลาง...

เสร็จกิจกับพระสงฆ์ เขาก็ถอยมานั่งรอเจ้าสาวอยู่ที่เดิม ท่ามกลางความกระสับกระส่ายของแขกเหรื่อที่นั่งรายรอบในโถงกลางบ้าน เพราะตั้งแต่เช้า ยังไม่มีใครเห็นเงาของเจ้าสาวคนสวย...

อึดใจใหญ่ ๆ แม่ที่นั่งอยู่ด้านหลังของเขาก็กระซิบบอกว่า เจ้าสาวมาแล้ว เขาหันไปมองต้นทางก็พบ เพียงเพ็ญซึ่งอยู่ชุดไทยศิวาลัย นุ่งผ้าสวมเสื้อแขนกระบอกสีเขียวใบแค ห่มทับด้วยสไบลายฉลุโทนสีเหลืองเลื่อมประภัสสร เกล้าผมมวยต่ำติดปิ่นใบไม้ไหวซึ่งน่าจะเป็นทองคำแท้ แต่งแต้มสีสันบนใบหน้ากลบร่องรอยของความอิดโรยจากอาการป่วยไข้ ซึ่งกำนันศรบอกกับเขาว่า เพียงเพ็ญนั้นเป็นไข้ตั้งแต่กลับมาจากตัดชุดเจ้าสาว นับเนื่องจนถึงวันนี้ก็เกือบสัปดาห์...อาการป่วยของเจ้าสาวจึงทำให้ความงดงามแจ่มใสเหมือนดอกไม้แรกแย้มในยามเช้า กลายเป็นดอกไม้บานต้องแดดลมในยามบ่าย ท่วงท่าเดินมาพร้อมกับนางแรมจึงดูอ่อนแรงอย่างเห็นได้ชัด

หลังทรุดตัวลงนั่ง เจ้าสาวก็เชิดหน้าขึ้น ไม่หันมาหาเจ้าบ่าว ไม่มีรอยยิ้มให้กัน หรือให้ใครทั้งนั้น

พิธีกรรมกับพระสงฆ์จบลงไปอย่างซังกะตาย ดีแต่ระหว่างพระท่านฉันภัตตราหารอยู่นั้น เพียงเพ็ญขอตัวกลับเข้าห้องเพราะยังมีอาการวิงเวียนศีรษะ กมลที่นั่งฟังดนตรีไทยเดิม คลอด้วยเสียงซุบซิบอยู่ตามลำพังจึงไม่รู้สึกอึดอัดเหมือนตอนที่ประกอบพิธีอยู่ด้วยกัน...กระทั่งพระฉันของหวานเรียบร้อย ยกสำรับเก็บ เจ้าสาวจึงถูกตามตัวให้ออกมาทำพิธีเจิมหน้าผาก ถวายจตุปัจจัยเครื่องไทยทาน ฟังสัมโมทนียกถาจากองค์ประธานสงฆ์ เรื่องฆราวาสธรรม หรือธรรมของผู้ครองเรือนสั้น ๆ แล้ว ก็จับเครื่องกรวดน้ำทองเหลืองด้วยกันอย่างแกน ๆ เหมือนตอนตักบาตรและยกสำรับประเคนพระเมื่อก่อนหน้า หลังพระสงฆ์ลงจากเรือน เพลงส่งพระจากวงปี่พาทย์จบลง...เพียงเพ็ญที่มีสีหน้าหน้าเฉยเมยก็ลุกขึ้นแล้วกลับเข้าห้องโดยไม่มีคำพูดใด ๆ กับเขาตลอดพิธีการ

แม้จะรู้สึกไม่พอตา ไม่พอใจกับกิริยาของเจ้าสาว แต่นางย้อยก็นิ่งเงียบ ไม่ปริปากเผยความในใจให้กับเจ๊กเซ้งหรือผู้ใหญ่ฝ่ายตนที่ติดตามมาทำพิธีในช่วงเช้าสองสามคนได้รับรู้... กระทั่งตอนที่นั่งล้อมวงกินข้าวรอเรือแห่ขันหมากมาถึง มงคลที่ทำหน้าที่เป็นตากล้องก็พูดขึ้นมาลอย ๆ ว่า

งานใหญ่ คนเยอะ แต่มันดูกร่อย ๆ อย่างไรก็ไม่รู้นะม้า

กร่อย ๆ ของมงคลน่าจะหมายถึง ปฏิสัมพันธ์ของคู่บ่าวสาวที่ดูไร้ชีวิตชีวา...

นางย้อยมองหน้ากมลที่กำลังตักอาหารเข้าปากด้วยสีหน้านิ่ง ๆ ทำเหมือนไม่ได้ยินที่น้องชายพูด นางย้อยก็ได้แต่นึกสงสารลูกขึ้นมาจับใจ...แต่เมื่อกาลมันล่วงมาจนถึงตอนนี้แล้ว ก็ได้แต่ทำใจว่า ต่อไป อะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิด!

*************

ปกติยามขายของ เรณูจะรวบผมตึงไว้ที่ท้ายทอย หรือไม่ก็กลางกระหม่อม แต่วันนี้ เรณูปล่อยผมดัดเกลียวแสกข้างให้ยาวประบ่าแต่งหน้ากลบจุดด้อยอย่างโหนกแก้มคางเหลี่ยม โดยเฉพาะริมฝีปากหนา เรณูก็วาดจนได้รูปยิ้มแย้มอวดฟันที่เรียงเสมอกันพร้อมกับโอภาปราศรัยเสนาะหูหยอกเอินกันได้ ทำให้เช้าตรู่วันนั้น แขกเหรื่อที่นางย้อยเรียนเชิญให้ไปสักขีพยานงานแต่งของกมลกับเพียงเพ็ญ ต่างรู้สึกแช่มชื่นเบิกบาน เพราะตัวแทนเจ้าภาพดูเป็นกันเอง...

ฝ่ายพิไลนั้นแม้จะแต่งตัวสวยงาม แต่แบบเสื้อกับกางเกงสีชมพูอ่อนนั้นดูเรียบร้อย และพิไลเองก็ไม่ใช่คนระริกระรื่นหน้าชื่นอย่างเรณู หญิงสาวยังมีมาดของลูกสาวเถ้าแก่ทับกฤชติดอยู่...ความสนใจของคนในลำเรือจึงอยู่ที่เรณู...

ระหว่างที่เรือโดยสารสองชั้นที่นางย้อยเหมามาแล่นขึ้นเหนือไปตามลำน้ำน่าน เรณูกล้ารำกล้าร้องทำตัวสนุกสนานไปกับคณะแตรวง โดยไม่สนใจว่าปฐมนั้นจะพอใจหรือไม่ หญิงสาวรู้แต่ว่ายามเมื่อมีความสุข ยามสนุกก็ต้องปล่อยความรู้สึกให้เต็มที่ แต่อาการเช่นนั้นของเรณูกลับยิ่งทำให้ปฐมที่เป็นคนร้องไม่ได้ รำไม่เป็น ไม่รู้จักใช้มุกตลก เช่นเดียวกับประสงค์นั้น มองเรณูอย่างรู้สึกทึ่งและนึกนิยมชมชื่นในปฏิสัมพันธ์ของเรณูกับคนทั้งบางมากยิ่งขึ้น...

นอกจากชุดใหม่ของเรณูจะทำให้เรณูกลายเป็นจุดเด่น แต่สร้อยคอทองคำของเรณูนั้นยังทำให้พิไลจับตามอง กระทั่งต้องเอ่ยถามประสงค์ที่นั่งอยู่ด้วยกันว่า

ซ้อไปเอาทองที่ไหนมาใส่

ไม่รู้ซิ

หัวคิ้วของพิไลขมวดเข้าหากัน...ครุ่นคิดว่า ผู้หญิงอย่างเรณูจะเอาทองหยองที่ไหนมาแต่งตัว

จนกระทั่งบุญปลูกที่ไปจับกลุ่มปรบมือเชียร์รำวงอยู่ที่ท้ายเรือเดินกลับมาทรุดตัวลงนั่งเก้าอี้แถวหน้า พิไลจึงสะกิดถาม

ปลูก ตะก่อนเคยเห็นอาซ้อใส่ทองหรือเปล่า

บุญปลูกชักสีหน้าครุ่นคิดแล้วก็ส่ายหน้าเบา ๆ แต่แล้วบุญปลูกก็บอกว่า

เมื่อเช้า ป้าเม่าแซวซ้อเรณูว่า สงสัยจะขายขนมได้กำไรดีถึงได้มีทองเส้นเท่าโซ่ใส่...อาซ้อตอบว่า ไม่ใช่ทองของตัวเองนะ แต่เป็นทองที่มีคนให้หยิบยืมมา

ใครจะให้หยิบยืมของมีค่าขนาดนั้น

ไม่รู้เหมือนกัน...ซ้อไม่ได้ตอบว่าใครให้หยิบยืมมา

ประสงค์ที่นั่งอยู่ติดกับพิไลได้ยิน จึงค่อย ๆ หันกลับไปดูเรณูอีกครั้ง และถ้าจำไม่ผิดทองเส้นนั้นรวมถึงสร้อยข้อมือที่ตัวเรณู น่าจะเป็นของแม่เขา แต่เขาก็ไม่ได้พูดอะไรออกไป...เพราะไม่อยากให้พิไลร้อนรนไปมากกว่านี้

ฝ่ายพิไลนั้น แม้จะไม่มีใครยืนยันได้ว่าทองเส้นนั้นเป็นของใคร แต่พิไลก็พอเดาออกว่า ใครเป็นคนให้ทองเรณูยืมใส่มาอวดคนในงาน...และพิไลก็คิดอีกว่า ขอให้เป็นแค่การให้ยืมเถอะ...ถ้าให้เลยละก็ พิไลไม่ยอมเด็ดขาด!

***************

จันตาที่นั่งอยู่ชิดกาบเรือ มองสายน้ำที่ถูกแหวกออกเพราะแรงฝีจักรเคลื่อนเรือไปข้างหน้าแล้วรู้สึกวิงเวียนศีรษะจนกระทั่งทำท่าคลื่นเหียน พักเดียวจันตาก็ลุกขึ้นโก่งคออาเจียนลงน้ำ โดยมีปลัดจินกรที่นั่งอยู่ด้วยกันยืนขึ้นลูบหลังให้แล้วเรียกหาน้ำมาให้ล้างปาก...หมุ่ยนี้ที่อยู่ท้ายเรือรีบเอายาหม่องมาให้ปลัดแล้วบอกให้ช่วยดูแลจันตาที่มีอาการเมาเรืออีกที คนอื่น ๆ เห็นภาพการเอาใจใส่ของหนุ่มข้าราชการอนาคตไกลที่มีต่อสาวสวยที่เป็นเพียงลูกจ้างในร้านสังฆภัณฑ์ก็มีความรู้สึกต่างกัน

บ้างก็คิดว่าไม่เหมาะสมเพราะฐานะผู้ชายดีกว่า บ้างก็คิดว่าเป็นวาสนาของผู้หญิง บ้างก็คิดว่าผู้ชายหน้าตาแย่กว่าผู้หญิง บ้างก็มองเห็นถึงความเหมาะสมกัน เพราะความรักเป็นเรื่องปกติของคนหนุ่มคนสาว เป็นเรื่องของคนสองคนเท่านั้น

แต่สำหรับประสงค์ ภาพนั้นก็ยังทำให้รู้สึกเจ็บแปลบหัวใจ...หลังจากแต่งงานกับพิไลจนถึงเวลานี้ เขาเฝ้าถามความรู้สึกตนเองว่า รัก พิไล เท่าที่เคยรักจันตาหรือยัง ก็ได้คำตอบว่า ยัง

ตอนที่รู้สึกว่า รัก จันตานั้น มันรักตั้งแต่เห็นหน้า และเฝ้าคิดถึงใบหน้า ท่าทาง น้ำเสียง...จำแม้กระทั่งว่าพูดอะไรกันไปกี่คำ กี่ครั้ง...เร่งวันเร่งคืนให้หมุนเปลี่ยนเพื่อจะได้พบหน้า...คิดถึงแต่อนาคตว่าจะทำอย่างไรถึงจะได้อยู่เคียงกัน

แต่กับพิไล มันไม่เคยมีความรู้สึกอย่างนั้น ใจมันระลึกอย่างเดียวว่า ที่มาอยู่ด้วยกันนั้น มันเป็น หน้าที่ เป็นความผูกพัน ที่มีความรู้สึกรำคาญ ความระแวง ปะปนอยู่ด้วย ข้อดีของพิไลก็มี แต่ข้อเสียชวนให้นึกตำหนิอย่างที่แม่ชอบเปรย ๆ ออกมายามรู้สึกไม่พอตาก็มีไม่น้อย เขาเป็นสามีจะเออออเข้าข้างแม่ พิไลก็เป็นเมีย เวลาที่พิไลพูดถึงแม่ในทางไม่ดีให้ฟัง เขาก็ไม่อยากได้ยิน

แต่พิไลก็ทำหน้าที่ของเมียได้ดี แม้จะไม่ได้รักกันมาก่อน แต่พออยู่ด้วยกันแล้ว เขาก็สัมผัสได้ว่าพิไลนั้นยึดเขาเป็นที่พึ่ง ยึดเขาเป็นสมบัติของตน จึงได้ เคี่ยวเข็ญ เจ้ากี้เจ้าการ เสมือนเป็นคนคนเดียวกันเพราะพิไลคิดฝากชีวิตและอนาคตของตนไว้กับเขาผู้ได้ชื่อว่าเป็น สามี และที่สำคัญ ยามอยู่ตามลำพังในบ้าน ในที่รโหฐาน เขามั่นใจว่าพิไลรักเขามากมาย เพราะพิไลจะเฝ้าปรนนิบัติเอาใจใส่แสดงออกในทางพิศวาสอย่างไม่มีขัดเขิน...

สำหรับเขากับพิไล ก็สรุปว่า แม้ไม่ได้รักกันมาก่อนแต่งงาน ก็สามารถรักกันได้ในที่สุด อย่างที่ผู้ใหญ่บอกไว้

แล้วกมลกับเพียงเพ็ญที่ไม่ได้รักกันมาก่อน จะรักกันได้ในเร็ววันรึเปล่า เป็นเรื่องที่ประสงค์ครุ่นคิดพลางมองบนตลิ่งที่มีต้นไม้เขียวขจี...

งานแต่งของประสงค์นั้นทำพิธีแบบไทยจีน คือ ทำบุญเลี้ยงพระในภาคเช้า ยกขันหมาก และไหว้ฟ้าดิน ยกน้ำชาให้กับพ่อแม่ญาติผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่าย ตอนกลางคืนยังมีกินเลี้ยงฉลองงานมงคลสมรส จัดให้มีโต๊ะจีนในภาคค่ำ มีวงดนตรีคอมโบ้ให้แขกที่ถูกเชิญมาร่วมงานได้เต้นรำกันอย่างสนุกสนานสมฐานะลูกเถ้าแก่ใหญ่จากตำบลทับกฤช และ อำเภอชุมแสงแต่งงานกัน...

ส่วนงานของกมลที่จัดอย่างฉุกละหุกนั้นมีเพียงพิธีสงฆ์ในภาคเช้า ยกขันหมากในตอนสาย ๆ รดน้ำสังข์ ผูกข้อมือรับซองช่วยงานเพื่อให้เจ้าบ่าวเจ้าสาวเก็บไว้ทำทุนตามธรรมเนียม นอกจากนั้น งานนี้ กำนันศรยังจัดให้มีพิธีจดทะเบียนสมรสในงานไปด้วยเลย ส่งตัวเจ้าบ่าวเจ้าสาวเข้าห้องหอที่เป็นห้องนอนเดิมของเพียงเพ็ญ โดยเปลี่ยนชุดเครื่องนอนใหม่ทั้งหมด แล้วก็เลี้ยงแขกที่มาร่วมงานด้วยอาหารไทยที่แม่ครัวฝีมือเอกทำขึ้นอย่างสุดฝีมือ ใช้แตรวงที่แห่ขันหมากนั่นแหละทำหน้าที่สร้างความสนุกสนาน ก่อนจะแยกย้ายกันกลับบ้าน...

ถ้าเปรียบเทียบงานสองงาน งานของกมลก็ถือว่าเล็กกว่า แต่ถ้าเทียบกับงานแต่งของชาวบ้านในถิ่นนี้ งานนี้ถือว่าเป็น งานช้าง เพราะกำนันศรนั้นรู้จักข้าราชการบนอำเภอ นายตำรวจ พ่อค้าคู่ค้าทางธุรกิจ รวมถึงผู้ใหญ่บ้านหมู่อื่น ๆ ที่ท่าน้ำหน้าบ้านจึงมีเรือลำน้อยลำใหญ่จอดอยู่เป็นแพ แต่กำนันศรก็สั่งให้คนงานกันที่ไว้สำหรับเรือขันหมากที่จะมาถึงในช่วงสาย...

เห็นกิจการบ้านช่องของกำนันศรที่กมลจะได้เข้ามาครอบครองพิไลก็รู้สึกยิ้มกริ่ม เมื่อฐานะทางนี้มั่นคง กมลก็คงไม่กลับไปแบ่งสันปันส่วนจากพี่ ๆ น้อง ๆ อีก...มงคลนั้นนางย้อยก็บอกว่าส่งให้เรียนหนังสือแล้วก็คงจะมีช่องทางทำมาหากินอย่างอื่น คงไม่กลับไปยุ่งกับสมบัติพ่อแม่หรือถ้ายุ่งก็น่าจะเป็นส่วนน้อย ดังนั้นก็เหลือเพียงปฐมคนเดียวเท่านั้นที่ยังเป็นตัวหารที่สำคัญ แต่ก่อนแต่งงานพิไลก็ใช้เล่ห์ขออภิสิทธิ์เรื่องลูกคนแรกของปฐมมาให้ประสงค์เสียส่วนหนึ่งแล้ว...

เห็นไหมเฮีย ว่ากิจการบ้านช่องเขาใหญ่โตแค่ไหน นี่นะเฮีย ถ้าฉันไม่รบเร้า ถ้าม้าไม่เชื่อฉัน กมลก็ไม่ได้มาเป็นอาเสี่ยอยู่ที่นี่หรอก...

เพราะอยากมีความดีความชอบ พิไลจึงต้องกระซิบบอกประสงค์ให้ได้รับรู้

...ประสงค์ที่ยังสวดมนต์ไหว้พระเกือบทุกค่ำเช้า มองกวาดไปทั่ว เห็นอย่างที่พิไลเห็น แต่เขาก็รู้สึกพลอยยินดีที่เห็นน้องชายได้ดิบได้ดี ไม่มีความอิจฉาริษยา คิดแข่งแสงแข่งบุญ เพราะรู้ว่าสมบัติทั้งหมดนั้นเป็นของนอกกาย ยิ่งมีมากเท่าไหร่ก็ใช่ว่าจะมีแต่ความสุขเพียงอย่างเดียว

ฝ่ายเรณูนั้น พอเห็นสถานที่กิจการบ้านช่องของกำนันศร ก็เปรยให้ปฐมได้ยินว่า เป็นบุญของอาซาจริง ๆ

ปฐมกวาดตามองไปทั่วเช่นกัน ความรู้สึก ริษยา นั้นมีตามประสาปุถุชน แต่เขาที่เป็นลูกชายคนโตก็ถูกอบรมสั่งสอนมาตลอดว่า จะต้องทำมีภาระผู้สืบฐานะกิจการของครอบครัวเลี้ยงดูพ่อแม่ เรื่องแต่งออกมาอยู่บ้านเมียอย่างกมลเป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว และที่สำคัญที่สุด เขาได้อยู่กับผู้หญิงที่เขาอยู่ด้วยนานวันเข้าก็รู้สึกว่า ยิ่งรัก นี่ซิ...มันน่าจะเป็นเรื่องวิเศษในชิวิตของลูกผู้ชายคนหนึ่งได้เหมือนกัน

- งานแต่งของเพียงเพ็ญกับกมลนำความยินดีมาให้บังอร (((*** ตอนก่อนหน้านั้นให้บังอรชื่อแตงอ่อน ลูกนางอบ นายอาจ เจ้าของนาที่ก้านไปรับจ้างเกี่ยวข้าว /แต่ว่าดันไปซ้ำกับชื่อ นางแตงอ่อน คนที่ถีบนางย้อยตกรถไฟ //จึงขอเปลี่ยนจ้า// ตัวละครเยอะ ไรเตอร์งงมากกกกกกก//ขออภัยอย่างแรง))) เป็นอย่างมาก เพราะงานนี้ทำให้ก้านกลายเป็นคนไม่มีพันธะทางใจ ความหวังที่เคยริบหรี่จึงมีมากขึ้น ๆ แผนถัดไปคือ สืบถามนายสิทธิ์ให้ได้ว่าพาก้านไปอยู่ที่ไหน และจะต้องดึงตัวก้านกลับมาให้ได้ ...โดยเวลานี้บังอรก็เฝ้าทำคะแนนกับนางกุ่นรอไปพลาง ๆ เพราะเมื่อก้านกลับมาเห็นความดีของตน ก้านก็คงจะรู้เองว่า ใครเป็นคนที่คู่ควร...

ฝ่ายไอ้หวังนั้นได้ เฝ้าสังเกตการณ์เตรียมรายงานให้ก้านที่หายไปกับนายสิทธิ์ได้รู้...ซึ่งหวังก็ไม่รู้ว่าจะมีวันที่ก้านกลับมาอีกหรือเปล่า แต่ก้านก็บอกกับเขาว่า อย่าได้ไปบอกกับใครว่าเขาจะไปทำงานอยู่วงดนตรี โดยหวังจะไปเป็นนักร้องอัดแผ่นเสียง เพราะถ้าไม่ได้เป็นอย่างที่พูด รังก็จะมีแต่ความอับอายขายหน้ายามต้องปีกหักกลับมา

ข้างบนเป็นอย่างไรบ้าง พอเห็นบังอรเดินลงมาจากบนเรือนที่กำลังวุ่นวาย ผูกข้อไม้ข้อมือ รับซอง...ไอ้หวังที่หน้าแดงตาแดงเพราะฤทธิ์เหล้าโรงก็ถามทันที

เจ้าสาวหน้าไม่สะเบยเหมือนคนไม่ถ่ายท้องมาสามสี่วัน...แต่ยังดีนะ ที่ยังนั่งบนตั่งให้คนรดน้ำสังข์ได้...ถ้าต้องถึงกับนอนละก็ ว่าแล้วบังอรก็ไหวไหล่

อีบังอร อีบ้า อีปากหมา

ฉันพูดเล่นน่า...

งานมงคล พูดเล่นแบบนี้ในบ้านเขา มีคนเอาไปบอกพ่อกำนัน มึงนั่นแหละจะปากแตก

ที่บังอรพูดไปแบบนั้นเพราะลึก ๆ เต็มไปด้วยอิจฉาในวาสนาของเพียงเพ็ญ...และเกลียดที่เพียงเพ็ญได้หัวใจของก้านไป เพื่อกลบเกลื่อนความปากพล่อยของตน บังอรจึงเปลี่ยนเรื่อง

คิดถึงพี่ก้านจัง ถ้าอยู่ แกจะปั้นหน้าอย่างไร

ก็คง...เมาหัวราน้ำ ดีไม่ดี ได้ยินเสียงเครื่องไฟแบบนี้...ถ้าไม่ผูกคอตาย ก็... หวังกลืนคำว่า ก็คงหาปืนมายิงเจ้าบ่าวตาย ไว้ได้

งั้นไปเสียแบบนั้นก็ดีแล้วแหละ...แล้วนี่ พี่หวังไม่รู้จริง ๆ หรือว่า อาสิทธิ์พาพี่ก้านไปอยู่ที่ไหน

ไม่รู้ ถ้ารู้ก็บอกไปแล้วซิ เมียแกก็ยังไม่รู้เลย...ป้ากุ่นก็ไม่รู้ รู้แต่ว่าพากันนั่งรถไฟเข้าเมืองหลวง

ถ้าอาสิทธิ์กลับมา ได้เรื่องอย่างไรแล้วก็บอกฉันด้วยนะ...

มึงจะอยากรู้ไปทำไม

อ้าว ก็ถ้าป้ากุ่นเจ็บไข้เป็นอะไรขึ้นมา จะได้ส่งข่าวไปบอกให้แกรู้ได้ไงพี่...พี่ก็รู้ ว่าพี่ก้านแกรักแม่แกจะตายไป

หลังจัดการกับขนมจีนน้ำยาและอาหารที่ทางเจ้าภาพทำเลี้ยงแขกนับสิบชนิดอย่างละนิดอย่างละหน่อย หมุ่ยนี้ก็พาจันตาออกสำรวจบริเวณบ้านของกำนันศร จนกระทั่งไปหยุดอยู่ที่โรงเลื่อยขนาดใหญ่ที่อยู่ทางทิศตะวันตกของบ้าน...จันตามองเข้าไปข้างใน แล้วหันกลับมามองบ้านหลังใหญ่ทางทิศตะวันออกที่คลาคล่ำไปด้วยแขกเหรื่อของเจ้าสาวเจ้าบ่าวแล้วนึกถึงงานแต่งของตนเอง ที่จะหมุ่ยนี้รับปากกับปลัดจินกรว่าจะรับเป็นญาติฝ่ายเจ้าสาวให้ ...

จันตาคิดว่ามันจะเป็นเพียงงานแต่งเล็ก ๆ เพราะญาติฝ่ายเจ้าบ่าวก็อยู่ที่จังหวัดลพบุรี พ่อแม่ญาติพี่น้องของตน จันตาก็กะว่าแต่งแล้วจะส่งข่าวไปให้รับรู้เท่านั้น เพราะก่อนจะหนีอายออกจากบ้านมานั้น ทุกคนก็ดูจะโล่งอกที่จันตาพ้นมาจากบ้านเสียได้ มาอยู่ทางนี้ ก็ไม่เคยมีใครเขียนจดหมายมาหา มีเพียงจันตาที่ส่งตั๋วแลกเงินไปทางไปรษณีย์ไปให้พ่อแม่ใช้เป็นครั้งคราว

คิดอะไรอยู่รึ หมุ่ยนี้เดินมาหยุดแล้วมองตามสายตาของจันตาไป...

คิดถึงอดีตและก็คิดถึงอนาคตของตนเองจ้ะ

อดีตเธอเป็นอย่างไรบ้างล่ะ... มีเรื่องความรงความรักอะไรกับเขาบ้างไหม เล่าให้แจ้ฟังบ้าง

จันตายิ้มแหย ๆ แล้วถามกลับมาแทนคำตอบ..

แล้วแจ้เคยมีความรักบ้างไหมจ๊ะ พอออกมาจากบ้าน จันตาก็รู้สึกผ่อนคลายมากขึ้น ความเป็น นายเงิน กับลูกน้องนั้นค่อยๆ ละลายไป เพราะหมุ่ยนี้ไม่ใช่คนถือตัวแต่อย่างใด...

แจ้ไม่เคยมีหรอก เป็นเด็กปุ๊บ ก็แก่เทื้อ เอ๊ย โตเป็นเถ้าแก่เลย วัน ๆ คิดแต่เรื่องกำไรขาดทุน...

แต่เวลาเจ๊คุยกับผู้ชาย คือ ดูแบบ แบบ เอ่อ

แหม แจ้มีอาป๊า มีพี่น้องผู้ชายเยอะแยะ เพื่อนฝูงก็มี ผู้ชายก็คนเหมือนเรา ก็ไม่เห็นจะต้องไปเกร็งเวลาคุยกัน แต่อย่างว่าแหละนะ สำหรับจันตากับแจ้มันสวยกันคนละแบบ พูดจบแล้วหมุ่ยนี้ก็หัวเราะกับมุกของตัวเอง

แล้ว มีคนเคยจีบเจ๊ไหมจ๊ะ จันตายังคงปัดเรื่องให้พ้นตัว

มีซิ แต่ว่า ใจแจ้มันเฉย ๆ ไม่รู้สึกหวั่นไหวอะไร แล้วอีกอย่าง แจ้ซังอีก็คอยกันท่า อยากให้อยู่เป็นเพื่อนกันด้วย ก็เลยเถิดมาจนถึงตอนนี้แหละ จะว่าเป็นเรื่องของโชคชะตาวาสนาก็ได้มั้ง ดวงคนมันจะไม่มีผัว เสนอหน้าดิ้นรนให้ตายก็ไม่มีหรอก แต่ดวงคนจะมี ต่อให้อยู่ก้นครัวก็ยังมีคนตามเข้าไปเห็น หมุ่ยนี้หมายถึงคู่สนทนา จันตาจึงค้อนให้

แล้วสายตาของหมุ่ยนี้กับจันตาก็เห็นเรณูเดินฝ่าแดดลมจนกระโปรงปลิวเข้ามาหา...

มาทำอะไรกันอยู่ตรงนี้

มาดูกิจการของเถ้าแก่น้อยคนใหม่นะซิ โรงเลื่อยเขาใหญ่โตดีนะ...ใหญ่กว่าโรงสีที่ชุมแสงอีกมั้ง... หมุ่ยนี้เป็นฝ่ายตอบ เรณูจึงมองตามเข้าไปบ้าง แล้วก็ถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะพูดว่า จะอยู่ด้วยกันไปได้สักกี่น้ำก็ไม่รู้...

จันตานิ่งฟัง... ส่วนหมุ่ยนี้ถามกลับทันที ทำไม มีอะไรเหรอ

ตะกี้ ฉันได้ยินคนทีนี่เขาซุบซิบกันว่า ที่เจ้าสาวหน้าบึ้งตึงทำเหมือนถูกปืนจี้ให้เข้าพิธีเนี่ย เป็นเพราะ เค้ามีแฟนของเค้าอยู่แล้ว เป็นคนที่นี่แหละ แต่ว่ายากจนข้นแค้น ไม่คู่ควรกัน พ่อกำนันก็เลยบังคับให้เค้าแต่งกับอาซาของเรา

แต่งแล้วก็แล้วไปซิ ชีวิตมันต้องเดินไปข้างหน้า...

ดูท่าจะไม่แล้วหรอก เพราะว่ากันว่า อีคนนี้เป็นคนเอาแต่ใจตัวเองสุด ๆ เพราะเป็นลูกสาวคนเล็ก... นึก ๆ ไปแล้วก็สงสารอาซาเหมือนกัน คนดี ๆ ทำไมจะต้องมาเจอกับเมียนิสัยไม่ดีด้วยก็ไม่รู้ พูดไปแล้ว เรณูก็ตบปากตัวเองเบา ๆ หมุ่ยนี้หัวเราะ แล้วเรณูก็พูดว่า

ฉันเองก็ไม่ได้ดีไปกว่าเพียงเพ็ญสักเท่าไหร่หรอกเนอะ...ยังมีหน้าไปว่าเขาอีก

จันตามองไปทางบ้านหลังใหญ่แล้วก็ถอนหายใจออกมาเบา ๆ รู้สึกกลัวว่าในอนาคต ญาติของคุณปลัดจะพูดในทางลับหลังแบบนี้บ้าง

อาสี่ ๆ ทางนี้ เสียงของหมุ่ยนี้ที่ตะโกนก้อง ทำให้ความคิดกังวลของจันตาชะงัก...มงคลที่เดินมาทางชายคาแล้วเหมือนมองหาใครบางคน ยิ้มกว้าง แล้วเดินตัดลานมาหา เพราะหมุ่ยนี้ได้บอกกับเขาไว้ว่า ถ้าเสร็จธุระข้างบนเรือนแล้วให้ลงมาถ่ายรูปให้ด้วย

รอจนจะหมดอารมณ์สวยแล้วเนี่ย พอมงคลเดินมาถึงหมุ่ยนี้ก็หยอกเขาทันที มงคลเบะปากแต่สายตานั้นจับอยู่ใบหน้าของจันตา ไม่แปลกใจเลยว่า ทำไมกมลถึงได้หลงรักจนม้าต้องให้รีบแต่งมาอยู่ที่นี่...

อาแจ้จะถ่ายเดี่ยวหรือถ่ายหมู่

ถ่ายหมู่ซิยะ บานเดียวอยู่กันครบ ประหยัดคุ้ม

ก็นึกว่าอาแจ้จะถ่ายเดี่ยวเอาไว้อัดแจกหนุ่ม ๆ บ้างนะซิ

แจ้คงจะไม่ละ แต่เดี๋ยวลื้อถ่ายให้จันตาไว้ละกัน...แต่ไม่ต้องอัดเก็บไว้ดูเองล่ะ จันตาเค้ามีเจ้าของแล้ว...

ใครตีทะเบียนเป็นเจ้าของรึครับ

ก็นายทะเบียนบนเรือน ปลัดจินกรน่ะ...ว่าที่ของเขา...รู้ไว้ซะด้วย พอหมุ่ยนี้โอ่แบบนั้น จันตาก็กระตุกแขนเบา ๆ เพราะไม่อยากให้หมุ่ยนี้พูดมากไปจนกลายเป็นอวดจนน่าหมั่นไส้ เพราะถ้าที่หวังที่ฝันไว้ พลาด ขึ้นมา คนจะเหยียบซ้ำเอาได้

******************************


Logged
นักประพันธ์
นักประพันธ์
Hero Member
*****
Offline Offline

Posts: 4,029


« Reply #23 on: 02 March 2020, 11:14:38 »

ตอนที่ 24 : เขยใหม่ ชีวิตใหม่


            ๒๔



สถานภาพ เขยใหม่ ที่กมลเพิ่งจะได้มา ทำให้เขาต้องขยันขันแข็งเอางานเอาการมากขึ้นก